Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: geen cassatie zonder griffierecht, ook niet na beroep op Europees Handvest Een bv die in cassatie ging tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam, betaalde het griffierecht niet en zag haar beroep daarom niet in behandeling worden genomen. Daarmee kwam een principiële vraag op tafel: mag een rechter het betalen van griffierecht als harde voorwaarde stellen voor de behandeling van een zaak?
De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen. Op 28 juli 2026 kreeg de bv via haar digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 25 augustus 2026.
In die brief stelde de bv dat het ontbreken van een mogelijkheid om griffierecht pas achteraf te betalen niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven als een beroep ongegrond blijkt. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), die betaling vooraf voorschrijft. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad volgt die redenering niet. Wat de bv aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te oordelen dat zij niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag al besprak en geen aanleiding zag het Hof van Justitie te raadplegen. Dat geldt ook nu. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter wijst bezwaar tegen Rotterdamse parkeervergunning af en weigert schadevergoeding voor lange procedure Een inwoner van Rotterdam vond de aanslag voor zijn parkeervergunning over 2022 te hoog. Zijn argument: er zijn in zijn wijk te weinig parkeerplaatsen, waardoor hij onvoldoende gebruik kan maken van de vergunning. Hij maakte op 8 maart 2022 bezwaar. De heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam verklaarde dat bezwaar op 17 maart 2023 ongegrond. Daartegen stelde de man op 15 maart 2023 beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 15 oktober 2026 behandelde.
Volgens de rechtbank doet de parkeerdruk niet ter zake. De gemeente mag de belasting heffen van iedereen die een parkeervergunning aanvraagt, en dat had de man gedaan. De aanslag stond op zijn naam en was voor het juiste bedrag opgelegd. Klachten over het aantal parkeerplaatsen kunnen die bevoegdheid niet beperken. De man had bovendien gevraagd om twintig soorten stukken, van parkeerdrukonderzoeken tot ruwe meetgegevens en interne correspondentie. De rechtbank vond dat hij niet had uitgelegd waarom die stukken relevant zouden zijn voor de vraag of de aanslag mocht worden opgelegd. Ook zijn beroep op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op het recht op een eerlijk proces in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bleef zonder gevolg. De rechtbank vond de stellingen te weinig uitgewerkt om als beroepsgrond te behandelen.
De man klaagde ook dat hij niet was gehoord in bezwaar. De rechtbank oordeelt dat de gemeente de hoorplicht niet heeft geschonden. De man had de gemeente gevraagd om binnen 14 dagen te beslissen, maar stuurde dat verzoek per e-mail naar een adres dat niet van de heffingsambtenaar was. Daardoor kwam het met vertraging aan. Hij is zelf professioneel gemachtigde en kent de gang van zaken bij de gemeente, aldus de rechtbank. Door zelf zo'n korte termijn te stellen, nam hij de gemeente de mogelijkheid om in overleg een hoorzitting te plannen. De heffingsambtenaar stelde een hoorzitting voor op 14 of 15 maart 2023, bood daarna 15 of 16 maart aan en was bereid de zitting telefonisch te houden. Dat was volgens de rechtbank voldoende.
De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden: het bezwaar werd ingediend in maart 2022 en de uitspraak volgt in november 2026. De man had om € 3.000 immateriële schadevergoeding gevraagd, € 500 voor elk half jaar. Dat bedrag krijgt hij niet. Bij een gering financieel belang is er geen recht op zo'n vergoeding, en de Hoge Raad heeft die grens in belastingzaken in 2024 verhoogd van € 15 naar € 1.000. De rechtbank rekent het financiële belang hier op nul, omdat de man zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen. Hij is zelf professioneel gemachtigde en wordt bijgestaan door een juridisch adviesbureau, en had dus moeten weten dat zijn argument over de parkeerdruk de aanslag niet kon verlagen. De rechtbank volstaat daarom met de constatering dat de termijn is overschreden.
Ook de gevraagde dwangsom van de man voor het te laat beslissen op zijn bezwaar wijst de rechtbank af. Daarvoor is een schriftelijke ingebrekestelling nodig, en een e-mail naar het verkeerde adres voldoet daar niet aan. De gemeente moet bedacht zijn op schriftelijke ingebrekestellingen, maar niet op een bericht aan een van de vele duizenden e-mailadressen van de gemeente.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De aanslag blijft in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk: gronden ontbreken Een belastingplichtige stapte naar de Hoge Raad, maar het beroep strandde op een formeel punt: in het beroepschrift stonden geen gronden. Daardoor kwam de Hoge Raad niet toe aan de vraag of de Haagse rechtbank het bij het rechte eind had.
De zaak begon met een uitspraak van de rechtbank Den Haag van 26 juni 2026, gewezen in twee samenhangende zaken over een belastinggeschil. Belanghebbende, wiens naam in de uitspraak is geanonimiseerd, ging daartegen in cassatie. De inhoud van het geschil komt in het arrest niet aan bod. De Hoge Raad beoordeelt alleen of het beroep ontvankelijk is.
Volgens artikel 6:5, lid 1, letter d, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroepschrift de gronden van het beroep bevatten. Dat is een kernvereiste: de rechter moet weten waarom iemand het niet eens is met de bestreden uitspraak. Het beroepschrift van belanghebbende miste die gronden.
Op zo'n gebrek hoeft een beroep niet direct stuk te lopen. De griffier van de Hoge Raad gaf belanghebbende bij aangetekende brief van 22 juli 2026 zes weken om het verzuim te herstellen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat belanghebbende zelf had opgegeven. Belanghebbende reageerde niet en liet de termijn ongebruikt verstrijken.
Dan is artikel 6:6 Awb van toepassing. Wie een verzuim niet herstelt binnen de gestelde termijn, riskeert dat zijn beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard. Dat deed de Hoge Raad hier. Ook over de proceskosten was het arrest kort: de Hoge Raad zag geen aanleiding om iemand daarvoor te veroordelen.
De Hoge Raad (belastingkamer) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank Den Haag blijft daardoor ongewijzigd in stand. Er is geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: bv betaalde griffierecht niet en wil Europese vragen Een bv die in belastingzaken tot aan de Hoge Raad wilde procederen, liep vast op een bedrag dat zij niet betaalde: het griffierecht. Wie in cassatie gaat, moet dat recht vooraf voldoen. De griffier stuurde de bv op 26 juni 2026 een aangetekende brief met de herinnering aan die betalingsplicht en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van de bv. Daarmee kreeg de bv de kans uit te leggen waarom zij niet had betaald. Die kans benutte zij met een brief van 25 augustus 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief stelde de bv niet dat ze de brief van de griffier had gemist of dat de betaling mislukt was. Ze richtte zich tegen de regel zelf. Volgens de bv past het niet bij het recht op een eerlijk proces, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep alleen in behandeling wordt genomen als het griffierecht vooraf is betaald. Zij vond dat het recht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. De bv rekende erop dat het Hof van Justitie van de Europese Unie dat zou bevestigen en vond dat de Hoge Raad daarom verplicht was daarover vragen aan dat Hof voor te leggen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde was geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dit punt al had behandeld. Omdat de betaling uitbleef, moet het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wat het hof in de belastingzaak had beslist, is door dit arrest niet beoordeeld; de Hoge Raad is daar niet aan toegekomen.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht