Rechtbank veroordeelt man tot 14 maanden cel voor illegaal geldcircuit en valse hypotheekverklaringen Via een bouwbedrijf dat in werkelijkheid geen bouwbedrijf was, zette een man uit de regio Den Haag jarenlang girale betalingen om in contant geld, tegen een commissie van vijf of tien procent. Het bedrijf, een eenmanszaak, deed zich voor als aannemer met meer dan 25 jaar ervaring, maar de referenties op de website bleken vals en de foto's stonden al 9500 keer op internet. Ook liet hij valse werkgeversverklaringen opmaken waarmee anderen een hypotheek konden krijgen.
Het onderzoek begon bij een gefingeerd dienstverband bij een ander bedrijf. De eenmanszaak van de verdachte deed haar boekhouding bij hetzelfde administratiekantoor, waarvan twee medeverdachten bestuurder en medewerker waren. Op 8 maart 2023 volgden doorzoekingen. In de bungalow van de verdachte lagen een USB-stick, Excelbestanden, een handgeschreven briefje en een geprinte tabel met een schaduwboekhouding, en € 34.560 aan contant geld. De bedragen daarin kwamen overeen met facturen en banktransacties, maar stonden niet in de officiële administratie.
De werkwijze was tweeledig. Bij inkoopfacturen betaalde het bedrijf giraal aan een klus- of onderhoudsbedrijf en kreeg het datzelfde bedrag contant terug, met vijf procent erbovenop. Bij verkoopfacturen ontving het bedrijf giraal geld en gaf het dat contant terug, onder inhouding van tien procent. Er waren nauwelijks sporen van echt werk: geen projectadministratie, geen offertes, en op ruim 500 inkoopfacturen ter waarde van € 1.144.773,50 stond geen enkel werkadres of omschrijving van de werkzaamheden. Afgeluisterde gesprekken en appberichten lieten zien dat afnemers bedragen vroegen waarvoor een factuur moest komen, en daarna een 'bakkie' kwamen doen.
De verdediging stelde dat het bedrijf een bemiddelingskantoor was voor zzp'ers, met commissies van vijf en tien procent. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig: er is geen enkel spoor van bemiddeling in de administratie, op de website of in de bedrijfsomschrijving bij de Kamer van Koophandel, en de commissies stonden alleen in de persoonlijke boekhouding.
De rechtbank oordeelt dat het in ontvangst nemen en beschikbaar stellen van contant geld dat correspondeert met girale betalingen een geldtransfer is, en dus een betaaldienst waarvoor een vergunning van De Nederlandsche Bank nodig is. De verdachte had die niet. Dat betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf waren, staat daar niet aan in de weg. Bewezen is dat hij dit samen met anderen en als gewoonte deed.
Niet alle transacties uit de tenlastelegging zijn bewezen. De officier rekende met 505 inkoop- en 200 verkoopfacturen, maar de rechtbank neemt alleen een geldtransfer aan bij de 42 inkoop- en 23 verkoopfacturen die in de schaduwboekhouding zijn terug te vinden. Voor de rest ontbreekt concreet bewijs van een contante geldstroom, en volgt vrijspraak van die transacties. Wel zijn de facturen vals, omdat de vermelde werkzaamheden niet zijn verricht. Dat de verdachte ze voorhanden had, is ook bewezen.
Bij de werkgeversverklaringen ging het om vier personen die volgens het papier bij de eenmanszaak werkten. De rechtbank stelt vast dat zij er niet werkten. Een van hen kon zich geen details herinneren, een ander was in die periode tegelijk vennoot in twee firma's met bijna € 200.000 omzet, een derde kreeg € 3.000 per maand voor 20 uur per week, en een vierde was hoogzwanger en verklaarde maar drie uur per week te hebben gewerkt. De verklaringen dienden voor het verkrijgen van een hypotheek. Dat de verdachte niet wist van de verklaringen, wijst de rechtbank af: het was zijn bedrijf, en in een appgesprek meldde een medeverdachte hem dat de verklaring voor een hypotheekaanvraag werd gebruikt.
De officier van justitie eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank vindt 14 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk, in beginsel passend. De redelijke termijn is met ongeveer 8 maanden overschreden, want de zaak had uiterlijk op 9 maart 2026 moeten zijn afgedaan terwijl het vonnis pas op 5 november 2026 volgt. Daarvoor krijgt de verdachte een strafvermindering van 10 procent, ongeveer een maand, die de rechtbank verwerkt door 5 in plaats van 4 maanden voorwaardelijk op te leggen. De verdachte beriep zich op zijn zwijgrecht, en dat rekent de rechtbank hem aan.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van voorarrest. De in beslag genomen geldbedragen van € 200 en € 34.560 worden teruggegeven, omdat niet vaststaat dat ze uit de bewezen feiten komen.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank weigert overlevering aan Griekenland vanwege overvolle gevangenis op Chios Een 62-jarige Nederlandse man mag niet worden uitgeleverd aan Griekenland, omdat hij daar in een overvolle gevangenis op het eiland Chios terecht zou komen. De rechtbank Amsterdam oordeelde dat de Griekse garanties onvoldoende zijn om te voorkomen dat hij onmenselijk of vernederend wordt behandeld.
Het Openbaar Ministerie in het Griekse Noord-Egeïsche gebied had op 11 februari 2026 een Europees aanhoudingsbevel (EAB) uitgevaardigd. Dat is een Europees verzoek om iemand aan te houden en over te leveren aan een ander EU-land. De officier van justitie in Amsterdam vroeg op 8 mei 2026 om dat bevel in behandeling te nemen. De man, die de Nederlandse nationaliteit heeft, werd bijgestaan door zijn advocaat en verzette zich tegen de overlevering.
De zaak sleepte maanden voort. Na de eerste zitting op 1 juli 2026 stelde de rechtbank vragen over de detentieomstandigheden in Chios, en in tussenuitspraken van 15 juli, 27 augustus en 29 september 2026 stelde zij vast dat er een algemeen en daarna een individueel gevaar voor de man bestond. Op 29 september hield zij de beslissing aan, om te laten nagaan of de situatie binnen een redelijke termijn zou verbeteren. Eerder hadden de Griekse autoriteiten zelf meermaals aangegeven dat een minimale leefruimte van 3 m² niet te garanderen was. Op 29 juli 2026 was de gevangenis op Chios nog voor 159 procent bezet.
Op 8 oktober 2026 stuurde een hoge Griekse ambtenaar van het ministerie nieuwe informatie. Daarin stond dat de man in Chios over tussen de 3 en 4 m² persoonlijke leefruimte kan beschikken, het toilet niet meegerekend. Zou dat niet lukken, dan kan hij een verzoek tot overplaatsing indienen, dat met voorrang kan worden behandeld. Ook kan hij klagen bij een Griekse strafuitvoeringsrechter, die binnen dertig dagen beslist. Verder wees Griekenland op een bouwprogramma voor 2025 tot 2030 met zes- en achthonderd nieuwe detentieplaatsen.
De verdediging vond dit onvoldoende. De brief bevat volgens haar geen echte garantie en zegt niet naar welke gevangenis de man zou worden overgeplaatst. Ook is onduidelijk hoe lang een overplaatsing duurt, en een klachtprocedure van dertig dagen is geen korte tijd. De brief kwam bovendien van een andere autoriteit dan de eerdere stukken, die van de gevangenisdirecteur van Chios kwamen en actuele cijfers bevatten. De officier van justitie liet de beslissing aan de rechtbank.
De rechtbank gaf de verdediging gelijk. Zij oordeelde dat de brief van 8 oktober 2026 geen detentiegarantie voor de man inhoudt. De formulering dat aan de eis van 3 m² kan worden voldaan, laat ruimte voor situaties waarin dat niet lukt. Die situatie is niet denkbeeldig, gezien eerdere Griekse verklaringen. De man zou dan zelf om overplaatsing moeten vragen of een klacht moeten indienen, en kan daardoor langere tijd in een meerpersoonscel met minder dan 3 m² leefruimte verblijven. Dat hij kan klagen of een overplaatsing kan vragen, neemt dat gevaar niet weg. Het individuele gevaar is dus niet weggenomen en er is binnen een redelijke termijn geen wijziging in de omstandigheden gekomen.
De rechtbank gaf daarom geen gevolg aan het EAB en verklaarde de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vordering van 8 mei 2026. De geschorste overleveringsdetentie van de man is opgeheven, waarmee de overleveringsprocedure is beëindigd. Hiertegen staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Strafrecht Hof legt voorwaardelijke taakstraf op voor overtreden contactverbod, vernieling en lokaalvredebreuk Een man uit de Achterhoek kreeg eind september 2025 van de officier van justitie een gedragsaanwijzing van 90 dagen. Hij mocht geen enkel contact zoeken met zijn ex-partner en met de eigenaar van een horecazaak, zijn voormalige werkgever, en hij moest wegblijven van drie aangewezen locaties. Hij hield zich er niet aan. In de weken daarna belde hij anoniem naar de horecaondernemer en stuurde hij een reeks e-mails naar zijn ex. Op 28 september 2025 vernielde hij bovendien een camera bij het bedrijfspand van de ondernemer en drong hij het pand binnen, hoewel hem de toegang was ontzegd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Gelderland van 5 december 2025 anders dan de politierechter over het bewijs en de straf. Het hof vernietigde het vonnis en deed de zaak opnieuw. De politierechter had de man een voorwaardelijke taakstraf van 100 uren opgelegd, met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden die direct van kracht waren.
Over de gedragsaanwijzing was het hof duidelijk. De man erkende dat hij ervan op de hoogte was. De ondernemer herkende de stem van de anonieme beller direct, en een getuige die de man kent herkende hem aan zijn manier van spreken en intonatie op de geluidsopnamen. De verdediging wees erop dat die getuige een bekende is van de ex-partner. Volgens het hof gaf dat geen reden om aan zijn verklaring te twijfelen. De ex-partner ontving tussen 10 en 20 oktober 2025 meerdere e-mails van onbekende adressen. De inhoud verwees naar hun voorbije relatie, naar een hond en naar spijtbetuigingen, en een mail was ondertekend met de voornaam van de man. Het hof achtte daarom bewezen dat hij opzettelijk in strijd met de gedragsaanwijzing handelde.
Twee onderdelen van de tenlastelegging bleven buiten het bewijs. Het bellen naar de horecazaak als bedrijf is niet bewezen, omdat de gedragsaanwijzing de naam van het bedrijf niet noemt. Ook het versturen van een pakket voor de hulphond leidde tot vrijspraak. De man gaf toe dat hij zo'n pakket verstuurde, maar uit het dossier blijkt niet voor wie het bestemd was en dus ook niet dat hij daarmee contact zocht met een van de twee beschermde personen.
De vernieling van de camera bekende de man op de zitting in hoger beroep. Bij de lokaalvredebreuk voerde zijn raadsvrouw aan dat hij mogelijk economisch (mede-)eigenaar van het pand was en daarom opzet miste. Het hof verwierp dat verweer. De ondernemer had de man op 31 augustus 2025 op non-actief gezet en mondeling gezegd dat hij niet meer welkom was. Op 13 september 2025 volgde een ontslag op staande voet, waarbij de toegang tot de bedrijfsmiddelen werd ontzegd, en de sloten werden vervangen. Camerabeelden toonden hoe een man met een geblokte sjaal om zijn hoofd door een poort en een schuurdeur het pand inging. De aangever herkende de man op de beelden direct als zijn oud-werknemer.
Bij de straf woog het hof mee dat de man angst en onveiligheid veroorzaakte, financiële schade toebracht en geen rekening hield met de wil van de aangever. Hij heeft een eerdere veroordeling, geen werk, schulden en een leveraandoening waarvoor hij meerdere keren per week naar het ziekenhuis moet. Het hof volgde grotendeels de eis van de advocaat-generaal. Het legde een taakstraf van 80 uren op, die bij niet naar behoren verrichten wordt vervangen door 40 dagen hechtenis, geheel voorwaardelijk. Het hof maakte de bijzondere voorwaarden niet dadelijk uitvoerbaar en liet de eerdere meldplicht en behandelverplichting vervallen. De proeftijd bedraagt twee jaar in plaats van drie, omdat het contact- en locatieverbod al ongeveer een jaar gold.
De man moet in die proeftijd elk direct of indirect contact vermijden met zijn ex-partner en de horecaondernemer, en met diens horecazaak. Ook mag hij zich niet bevinden in het aangewezen deel van een straat in zijn woonplaats. Overtreedt hij een voorwaarde of pleegt hij een nieuw strafbaar feit, dan kan de taakstraf alsnog worden uitgevoerd.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 6 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 27 maanden cel en tbs met voorwaarden op voor verkrachting van verstandelijk beperkt meisje (14) Een man uit de regio Noord-Holland heeft in het voorjaar van 2025 een veertienjarig meisje met een verstandelijke beperking meermalen verkracht. Hij sprak met haar af en verrichtte buiten in de bosjes seksuele handelingen met haar, die hij ook filmde. In dezelfde periode stuurde hij twee dertienjarige meisjes ongevraagd naaktfoto's en tekeningen van een penis en liet hij zijn ontblote penis zien tijdens het videobellen. De verdachte had in 2023 al een voorwaardelijke straf gekregen voor het seksueel binnendringen van een kind onder de zestien.
De rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Alkmaar, verklaarde de verkrachting en het tonen van seksuele handelingen aan kinderen bewezen. De verdachte had deze feiten bekend en zijn raadsman liet het oordeel aan de rechtbank. Van het derde ten laste gelegde feit, het verwerven en bezitten van kinderporno, sprak de rechtbank hem vrij. De tenlastelegging zag alleen op één afbeelding. Het proces-verbaal omschreef niet welke leeftijd de afgebeelde persoon ongeveer had, en de verdachte verklaarde dat hij dacht dat die persoon 18 was. Daardoor kon niet worden vastgesteld dat de persoon kennelijk jonger dan 18 was.
Bij de strafmaat woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. Minderjarigen kunnen hun seksuele integriteit niet of onvoldoende bewaken en verdienen bescherming. Het meisje dat is verkracht was daarbovenop extra kwetsbaar door haar verstandelijke beperking. De rechtbank nam de verdachte kwalijk dat hij wist dat ze minderjarig en kwetsbaar was. De gevolgen zijn groot, zo bleek uit de schadetoelichtingen en de slachtofferverklaring die namens het meisje op de zitting werd voorgelezen. Strafverhogend woog de eerdere veroordeling uit 2023 mee.
Uit de rapporten van psychologen, een psychiater en de reclassering blijkt dat de man een persoonlijkheidsstoornis, een parafiele stoornis (een afwijkende seksuele voorkeur), een neurobiologische ontwikkelingsstoornis en ADHD heeft. Alle deskundigen vonden dat de feiten hem maar in verminderde mate kunnen worden toegerekend, en de rechtbank nam dat over. De deskundigen verschilden wel van mening over het kader voor de behandeling. De opstellers van het Pro Justitiarapport wilden tbs met dwangverpleging. De reclassering en een andere psycholoog vonden tbs met voorwaarden uitvoerbaar, mits de behandeling klinisch begint. De Van der Hoevenkliniek heeft de man al gesproken en vindt plaatsing op een afdeling met beveiligingsniveau 4 passend. De rechtbank koos voor tbs met voorwaarden, omdat de verdachte in detentie positieve resultaten boekt met zijn behandeling, zich verantwoordelijk opstelt en zegt dat hij hulp nodig heeft.
De voorwaarden zijn zwaar. Zo moet hij worden opgenomen en behandeld in een forensische kliniek, daarna ambulant worden behandeld en begeleid wonen, en gelden een alcohol- en drugsverbod en een contactverbod met de drie slachtoffers. Hij moet contact met minderjarigen en digitale omgevingen met kinderporno vermijden, en de reclassering mag zijn digitale apparaten controleren. Overtreedt hij de voorwaarden, dan kan alsnog tbs met dwangverpleging volgen. De tbs met voorwaarden is dadelijk uitvoerbaar, zodat de behandeling direct na de detentie kan beginnen. Het bevel tot voorlopige hechtenis wordt geschorst zodra de klinische opname start. Ook legde de rechtbank een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op.
Over de redelijke termijn oordeelde de rechtbank dat deze met ruim twee maanden is overschreden. Het eindvonnis moest binnen 16 maanden na 22 april 2025 komen, maar kwam op 5 november 2026. De rechtbank volstond met die vaststelling en verbond er geen korting aan.
De rechtbank veroordeelde de man tot 27 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest, en tbs met voorwaarden. Dat is gelijk aan de eis van de officier van justitie. Hij moet de twee dertienjarige meisjes elk € 1.000 immateriële schadevergoeding betalen en het verkrachte meisje € 10.000, plus wettelijke rente. Daarnaast legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De Oppo-telefoon waarmee de feiten zijn begaan wordt onttrokken aan het verkeer, de overige in beslag genomen spullen krijgt hij terug. De vordering tot tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke straf uit 2023 wees de rechtbank af.
Rechtbank Noord-Holland · 5 november 2026
Strafrecht Hof verhoogt straf voor zware mishandeling van 12 naar 14 maanden en kent € 2.500 meer schadevergoeding toe Een man mishandelde samen met zijn minderjarige zoon een andere man zo zwaar dat die blijvend letsel overhield. Het slachtoffer kreeg een gebroken gezichtsbeen, afgebroken tanden en een beschadigde zenuw in zijn gezicht. Hij kampt nog altijd met hoofdpijn, braken en pijn aan de oogkas, en met ernstige psychische klachten zoals slaapproblemen, angst en depressieve gedachten. Hij volgde EMDR-therapie, een behandeling voor trauma's, en kreeg medicatie. De verdachte zegt dat hij handelde uit ouderlijk instinct, omdat hij ten onrechte dacht dat zijn zoon werd bedreigd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 4 november 2025. De rechtbank had de man veroordeeld voor zware mishandeling en hem 12 maanden gevangenisstraf opgelegd. Ook had zij het slachtoffer € 8.436,39 schadevergoeding toegekend. De bewezenverklaring staat in hoger beroep niet ter discussie: de verdediging bepleitte geen vrijspraak en voerde geen verweer tegen het tenlastegelegde. Het hof bevestigt het vonnis op dat punt en beslist opnieuw over de straf en de schadevergoeding.
De advocaat-generaal eiste 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en bijzondere voorwaarden. De verdediging vond 12 maanden te hoog. Volgens haar had de verdachte geen wapen meegenomen, wilde hij geen zwaar letsel toebrengen en wilde hij alleen opkomen voor zijn zoon. Het hof wijst dat verweer af. Het geweld was fors en is op geen enkele manier te rechtvaardigen. Het hof wijst erop dat de verdachte zijn emoties niet onder controle had en de oorzaak buiten zichzelf zoekt.
Strafverzwarend weegt het hof mee dat de verdachte op meerdere manieren heeft geprobeerd te voorkomen dat hij en zijn zoon aan het feit te linken waren. Daardoor bleef lang onduidelijk of de daders zouden worden gepakt. Die onzekerheid vergrootte de impact op het slachtoffer en zijn familie. Als uitgangspunt neemt het hof het oriëntatiepunt van de rechtspraak: 8 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor het toebrengen van zeer zwaar letsel zonder wapen. Gelet op de ernst van het feit vindt het hof een forse onvoorwaardelijke straf passend.
De verdachte heeft eerder geweldsdelicten gepleegd, al ligt zijn laatste veroordeling bijna tien jaar terug. Hij is afgekeurd en heeft een WIA-uitkering. Zijn eerdere behandeling stopte nadat hij in 2025 een tia kreeg. Hij zegt spijt te hebben en gemotiveerd te zijn voor behandeling, maar door een wachtlijst is die nog niet begonnen. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met behandeling, omdat een kale gevangenisstraf volgens haar niet tot duurzame gedragsverandering leidt. Het hof volgt dat advies, behalve de verzochte kortdurende klinische opname. Die wijst het hof niet op voorhand toe, maar de reclassering kan die later alsnog vragen.
Ook over de schadevergoeding oordeelt het hof anders dan de rechtbank. Het slachtoffer vorderde € 12.574,68. Het hof wijst de tandheelkundige kosten van € 1.637,32 toe, ook al is het herstel nog niet uitgevoerd, omdat een begroting voldoende onderbouwing is. De kosten voor huishoudelijke hulp schat het hof op € 1.503,00 in plaats van de gevorderde € 2.389,50, omdat het slechts aannemelijk acht dat het slachtoffer minstens 50% van het huishouden deed, niet 75%. De immateriële schade stelt het hof op € 7.500, op basis van de Rotterdamse Schaal. Daarvan gaat € 222,51 aan materiële en € 500,00 aan immateriële schade af, omdat de kinderrechter die bedragen al aan het slachtoffer heeft toegekend in de zaak tegen de zoon en hij die heeft ontvangen.
Het hof veroordeelt de man tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met aftrek van voorarrest en een proeftijd van 3 jaar. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, medewerking aan controle op alcohol- en drugsgebruik en ambulante begeleiding. De man moet het slachtoffer € 10.965,38 betalen, bestaande uit € 3.965,38 materiële en € 7.000,00 immateriële schade, plus wettelijke rente. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 79 dagen gijzeling als de betaling uitblijft.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht