Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij.
Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig.
Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Gerechtshof Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Hof bevestigt vrijspraak van man voor snijwonden in hand van vrouw: opzet niet bewezen Een vrouw liep in de woning van een man ernstig letsel op aan haar rechterhand: meerdere diepe snijwonden, gewrichtsletsel en breuken. Operatief moesten er metalen pinnen worden geplaatst. Of de man haar dat letsel opzettelijk heeft toegebracht, kon het gerechtshof Amsterdam niet vaststellen. Het hof sprak hem daarom vrij van mishandeling en poging tot zware mishandeling.
Het openbaar ministerie ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 juni 2023, waarin de man al was vrijgesproken. De advocaat-generaal vond het primair tenlastegelegde wel bewezen en wilde de man laten veroordelen tot 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Volgens hem volgde uit de verklaringen van de vrouw, van een buurman en van medewerkers van het Leger des Heils, uit de omstandigheden in de woning en uit de letselrapportage van de GGD dat de man het letsel had toegebracht. Een realistisch alternatief scenario ontbrak volgens hem.
De raadsman van de man vroeg het vonnis te bevestigen. Zijn cliënt ontkende steeds dat hij het letsel had toegebracht. Hij opperde dat de vrouw zichzelf had gesneden toen zij eten bereidde. Volgens de verdediging bleek uit niets welke handeling het letsel had veroorzaakt, en was er geen bloed op het later aangetroffen mes gevonden.
Het hof vond de suggestie van de man dat de vrouw zich bij het snijden van groenten had verwond onaannemelijk, gelet op de aard, het aantal en de ernst van de wonden en het ontbreken van aanwijzingen dat er in de keuken eten was bereid. Ook nam het hof aan dat de vrouw dit letsel niet zelf had toegebracht en dat de man er een aandeel in had. De buurman hoorde geschreeuw, en medewerkers van het Leger des Heils zagen kort na het incident bloed in de woning en troffen de vrouw gewond aan. Zij beschreven dat de man boos was en hen de toegang tot de woning bemoeilijkte.
Over wat er precies is gebeurd, bieden de bewijsmiddelen echter onvoldoende duidelijkheid. De vrouw verklaarde dat de man met een mes in zijn hand achter haar aanliep, maar kon niet beschrijven wat hij daarmee deed. Ook sprak zij over haar hand die tussen een deur en het kozijn was gekomen. Hoe die gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk. Het hof woog mee dat de vrouw kort na het incident sterk onder invloed van alcohol was en moeilijk verstaanbaar. Volgens de GGD passen de scherprandige snijwonden goed bij een mes, maar uit de medische gegevens blijkt niet of de breuken op dezelfde manier zijn ontstaan. Nader onderzoek aan het mes en naar het ontstaan van de verschillende verwondingen is niet gedaan.
Het hof zag in het dossier een chaotische confrontatie. Daardoor blijft de reële mogelijkheid open dat de vrouw tijdens een worsteling onbedoeld gewond is geraakt. Het hof stelt niet vast dat dit is gebeurd, maar kon evenmin afleiden dat de man haar opzettelijk heeft gesneden of gestoken, of bewust de aanmerkelijke kans op letsel heeft aanvaard. Het hof achtte het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde daarom niet wettig en overtuigend bewezen en bevestigde het vonnis van de rechtbank: de man blijft vrijgesproken.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad wijst belastingzaak af zonder motivering: cassatieberoep duidelijk kansloos Een belanghebbende in een belastingzaak kwam bij de Hoge Raad op tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn verzet. Dat verzet was gericht tegen een eerdere uitspraak van de rechtbank van 18 december 2025. Wat de oorspronkelijke belastinggeschil precies inhield, blijkt uit het arrest niet: de Hoge Raad gaat daar niet op in.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 30 april 2026. Daarin had de rechtbank over het verzet van de belanghebbende beslist. De belanghebbende liet zich in cassatie vertegenwoordigd door J.L.M. Reijnen.
De Hoge Raad beoordeelde de klachten over de uitspraak van de rechtbank op het verzet. De procureur-generaal bij de Hoge Raad kreeg de gelegenheid een advies uit te brengen. Daarna kwam de Hoge Raad tot het oordeel dat het cassatieberoep duidelijk niet kan slagen.
In zo'n geval kan de Hoge Raad een bijzondere route kiezen. Op grond van artikel 80a van de Wet op de rechterlijke organisatie mag hij een beroep zonder verdere motivering niet-ontvankelijk verklaren. Daarvan maakte hij gebruik. Het arrest bevat daardoor geen inhoudelijke bespreking van de klachten van de belanghebbende.
Voor de proceskosten zag de Hoge Raad geen aanleiding om iemand te veroordelen. De belanghebbende hoeft dus geen kosten van de andere partij te vergoeden.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 30 april 2026 over het verzet blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht