Hof spreekt man vrij van mishandeling echtgenote: duw was noodweer Een man uit de regio Utrecht duwde op 26 februari 2025 zijn echtgenote, waardoor zij ten val kwam. Dat leidde tot een strafzaak wegens mishandeling. Volgens de man deed hij het uit noodweer: zijn vrouw, die onder invloed van alcohol was, had zijn dochter vastgepakt en geduwd.
De zaak begon met een strafbeschikking van het openbaar ministerie. Verdachte maakte daar bezwaar tegen. De politierechter in de rechtbank Midden-Nederland veroordeelde hem op 30 oktober 2025 tot een taakstraf van 60 uren, met 30 dagen hechtenis als vervangende straf. Ook kende de politierechter de vrouw een schadevergoeding toe van € 3.255,03: € 1.755,03 voor materiële schade en € 1.500 voor immateriële schade. De man ging in hoger beroep, dat het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden op 23 oktober 2026 behandelde.
De advocaat-generaal vond het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Een noodweersituatie zag hij niet, onder meer omdat die geen steun vond in de eerste verklaring die de man bij de politie aflegde. En als er al sprake was van noodweer, dan had de man volgens hem te vroeg en te hard geduwd. De raadsman van de verdachte stelde dat zijn cliënt zich mocht verdedigen tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Volgens hem was de vrouw de dochter in de gang gevolgd, had zij haar vastgepakt en geduwd en had zij op verzoek van de man niet willen weggaan.
Het hof stelde vast dat de man heeft geduwd, omdat hij dat zelf zei en de vrouw zich niet meer goed kon herinneren wat er was gebeurd. Voor een geslaagd beroep op noodweer hoeft de feitelijke grondslag niet buiten redelijke twijfel vast te staan; het is genoeg dat die voldoende aannemelijk is. Het hof vond dat hier het geval, mede omdat de dochter dit bevestigde. Zij verklaarde bij de politie dat haar moeder haar bij de arm had vastgepakt en geduwd. Bij de rechter-commissaris voegde zij toe dat haar moeder op hen af kwam rennen en aan haar trok, waarna haar vader zijn vrouw van zich af duwde.
Het vastpakken en duwen van de dochter en de verdachte noemt het hof een wederrechtelijke aanranding. Daartegen mocht de man optreden. Zijn duw beoordeelde het hof als terughoudend en proportioneel. Bovendien had hij op dat moment geen reële mogelijkheid om zich aan de situatie te onttrekken, omdat zijn vrouw de dochter vasthield. Een beroep op noodweer slaagt dan, waardoor de duw niet wederrechtelijk is en geen mishandeling oplevert.
Het hof vernietigde daarom het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij. Ook de strafbeschikking van 7 mei 2025 vernietigde het. De vordering van de echtgenote, die in hoger beroep haar oorspronkelijke eis van € 7.860,91 handhaafde, verklaarde het hof niet-ontvankelijk, omdat de schade niet voortkomt uit een bewezen strafbaar feit. De proceskosten van de benadeelde partij werden op nihil begroot.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 6 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist.
De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten.
De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'.
De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade.
Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.
Rechtbank Limburg · 5 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter legt pij-maatregel op voor beroving en wurgpoging bij sekswerker in Hoofddorp Op 6 november 2025 zat een jongeman in Hoofddorp met een sekswerker in de auto van zijn moeder. Hij pakte haar iPhone af, hield een mes in een hoes tegen haar nek en borstkas en vroeg om de pincode van de telefoon, terwijl hij haar vasthield. Toen zij het mes zag, wilde zij uit de auto vluchten. Hij hield haar tegen door te duwen en te trekken. Toen het haar lukte de auto uit te komen, greep hij haar vast, zei met een mes in de hand 'Kom in de auto' en sloeg een arm om haar nek. Zij snakte naar adem, schreeuwde om hulp en sloeg tegen andere auto's om aandacht te trekken. Ze deed haar laarzen uit om te kunnen rennen en kwam los. Een dag later gaf ze aan dat haar hele lichaam pijn deed en dat ze blauwe plekken had. Een vriendin hoorde haar roepen dat de jongen haar wilde vermoorden.
De meervoudige kamer voor jeugdstrafzaken van de rechtbank Noord-Holland sprak in eerste aanleg recht. De jongen bekende de beroving. De rechtbank bewees ook de poging tot vrijheidsberoving en de poging tot zware mishandeling. Volgens de rechtbank blijkt uit de verklaringen van het slachtoffer en de verdachte zelf dat hij haar op een andere plek wilde houden dan zij wilde, namelijk in de auto. Zijn verweer dat hij haar alleen wilde laten vertrekken met haar spullen en geen lawaai wilde, veranderde dat niet.
Ook het verweer dat hij geen opzet had op zwaar lichamelijk letsel verwierp de rechtbank. De verdachte schreef zelf dat hij zag dat ze lastig adem kreeg. Het slachtoffer verklaarde dat hij harder kneep toen ze om hulp riep. De hals is kwetsbaar door luchtpijp en halsslagaders, dus de kans op zwaar letsel was aanmerkelijk. Dat de verdachte haar mogelijk losliet, is volgens de rechtbank hooguit een contra-indicatie voor opzet op de dood, die niet was tenlastegelegd, en niet voor opzet op zwaar letsel. Bovendien had hij maanden eerder via ChatGPT gevraagd wat er gebeurt als je een vrouw in een headlock houdt, hoe lang ze dan buiten bewustzijn is en wat er gebeurt als ze niet meer kan ademen. Hij wist dus dat verwurging snel ernstig letsel kan veroorzaken.
Voor de straf hield de rechtbank rekening met verminderde toerekeningsvatbaarheid. Volgens rapporteurs van het Pro Justitia-onderzoek heeft de verdachte een ongespecificeerde parafiele stoornis met kenmerken van seksueel sadisme. De rechtbank gaat ervan uit dat die stoornis zijn keuzes tijdens het feit heeft beïnvloed. Het recidiverisico op een nieuw seksueel geweldsdelict schatten de deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming hoog in. Tijdens een schorsing van de voorlopige hechtenis hield de verdachte zich bovendien niet aan het internetverbod. Hij zocht via de tablet van zijn zusje online contact met meisjes en sekswerkers en probeerde een afspraak met een sekswerker te maken. Ook zijn aantekeningen in een notitieblok bevatten dergelijke fantasieën. Ambulante behandeling bleek ontoereikend, en een voorwaardelijke pij-maatregel, zoals de verdediging bepleitte, acht de rechtbank onvoldoende omdat een langdurige klinische opname nodig is.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 227 dagen jeugddetentie, gelijk aan het voorarrest, en legt daarnaast een onvoorwaardelijke maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (pij-maatregel) op. De officier van justitie had precies dat gevorderd. De rechtbank adviseert de maatregel uit te voeren op een locatie met gespecialiseerde forensisch-therapeutische zedenbehandeling, omdat het motief naast financieel gewin in belangrijke mate seksueel was. De maatregel duurt minimaal drie jaar en kan worden verlengd tot maximaal zeven jaar.
Rechtbank Noord-Holland · 5 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Taxichauffeur krijgt 50 maanden cel voor vervoer van 100 kilo cocaïne, zoals de officier eiste Op 13 februari 2026 wachtte een taxichauffeur in zijn blauwe Kia op een parkeerplaats bij de IKEA in Breda. Er kwamen twee mannen aanrijden vanuit België, in een Citroën met een Belgisch kenteken. Een van hen stapte bij de chauffeur in, er werd een token uitgewisseld in de vorm van een geldbriefje, en vier zware zwarte sporttassen verhuisden van de Citroën naar de kofferbak van de Kia. De chauffeur reed daarna in de richting van Amsterdam. Onderweg werd hij gecontroleerd. In elk van de vier tassen zat 25 kilo cocaïne, samen 100 kilo.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant sprak de man eerst vrij van de invoer van de cocaïne. Daarvoor moest vaststaan dat hij wist dat de drugs vanuit het buitenland naar Nederland waren gebracht. Het dossier bood daarvoor te weinig aanknopingspunten, en de officier van justitie vroeg zelf al om vrijspraak op dit punt. Dat de twee medeverdachten geen Nederlands spraken, vond de rechtbank in een tijd van vrij verkeer in Europa weinig betekenen. Een Belgisch kenteken bewijst volgens de rechtbank ook niet dat de auto rechtstreeks uit België kwam.
Het vervoer van de cocaïne achtte de rechtbank wel bewezen. De man had tijdens een kortdurend contact met een onbekende, anderstalige persoon vier zware tassen in zijn auto laten plaatsen, terwijl hij telefonisch werd aangestuurd door een ander. Het geldbriefje dat als token diende, is volgens de rechtbank in het criminele circuit gebruikelijk bij de overdracht van drugs. Die omstandigheden wijzen er zo duidelijk op dat het om drugs ging dat de man minst genomen bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de tassen cocaïne bevatten.
De man hield vol dat hij dacht dat het om wiet of hasj ging. Hij kende de persoon die hem aanstuurde als iemand die zich met softdrugs bezighield en had voor hem eerder wiet vervoerd. De rechtbank vond dat weinig onderbouwd, want de man wilde niet zeggen wie die ander is. Dat hij meende of mocht menen dat er softdrugs in de tassen zaten, is volgens de rechtbank niet aannemelijk geworden. Omdat de tassen in zijn auto lagen, had hij ook de beschikkingsmacht over de cocaïne.
Bij de straf wees de rechtbank op de omvang van de lading: 100 kilo cocaïne met een geschatte straatwaarde van 5 tot 7 miljoen euro. Zo'n hoeveelheid wijst op georganiseerde drugshandel, met schade voor de gezondheid, criminele geldstromen die met de gewone economie verweven raken en geweld tussen criminele groepen. De landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting gaan niet hoger dan 20 kilo, met 50 maanden cel bij een georganiseerd verband. De rechtbank zag de man als koerier. Zijn strafblad woog mee: hij had eerder een Opiumwetfeit gepleegd met softdrugs, wat volgens de rechtbank laat zien dat hij zich makkelijk met verdovende middelen inlaat. Positief woog mee dat hij in enige mate verantwoordelijkheid nam voor wat hij deed.
De verdediging had om een lagere straf gevraagd. De raadsman wees erop dat de man door een veroordeling zijn VOG voor de taxipas kwijtraakt, en daarmee zijn taxibedrijf en inkomsten, en dat hij voor harddrugs nog niet eerder was veroordeeld. De rechtbank vond dat de eis van de officier van justitie recht doet aan de aard en ernst van het feit en aan de persoonlijke omstandigheden. Zij veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 50 maanden, met aftrek van de tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank veroordeelt man tot 14 maanden cel voor illegaal geldcircuit en valse hypotheekverklaringen Via een bouwbedrijf dat in werkelijkheid geen bouwbedrijf was, zette een man uit de regio Den Haag jarenlang girale betalingen om in contant geld, tegen een commissie van vijf of tien procent. Het bedrijf, een eenmanszaak, deed zich voor als aannemer met meer dan 25 jaar ervaring, maar de referenties op de website bleken vals en de foto's stonden al 9500 keer op internet. Ook liet hij valse werkgeversverklaringen opmaken waarmee anderen een hypotheek konden krijgen.
Het onderzoek begon bij een gefingeerd dienstverband bij een ander bedrijf. De eenmanszaak van de verdachte deed haar boekhouding bij hetzelfde administratiekantoor, waarvan twee medeverdachten bestuurder en medewerker waren. Op 8 maart 2023 volgden doorzoekingen. In de bungalow van de verdachte lagen een USB-stick, Excelbestanden, een handgeschreven briefje en een geprinte tabel met een schaduwboekhouding, en € 34.560 aan contant geld. De bedragen daarin kwamen overeen met facturen en banktransacties, maar stonden niet in de officiële administratie.
De werkwijze was tweeledig. Bij inkoopfacturen betaalde het bedrijf giraal aan een klus- of onderhoudsbedrijf en kreeg het datzelfde bedrag contant terug, met vijf procent erbovenop. Bij verkoopfacturen ontving het bedrijf giraal geld en gaf het dat contant terug, onder inhouding van tien procent. Er waren nauwelijks sporen van echt werk: geen projectadministratie, geen offertes, en op ruim 500 inkoopfacturen ter waarde van € 1.144.773,50 stond geen enkel werkadres of omschrijving van de werkzaamheden. Afgeluisterde gesprekken en appberichten lieten zien dat afnemers bedragen vroegen waarvoor een factuur moest komen, en daarna een 'bakkie' kwamen doen.
De verdediging stelde dat het bedrijf een bemiddelingskantoor was voor zzp'ers, met commissies van vijf en tien procent. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig: er is geen enkel spoor van bemiddeling in de administratie, op de website of in de bedrijfsomschrijving bij de Kamer van Koophandel, en de commissies stonden alleen in de persoonlijke boekhouding.
De rechtbank oordeelt dat het in ontvangst nemen en beschikbaar stellen van contant geld dat correspondeert met girale betalingen een geldtransfer is, en dus een betaaldienst waarvoor een vergunning van De Nederlandsche Bank nodig is. De verdachte had die niet. Dat betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf waren, staat daar niet aan in de weg. Bewezen is dat hij dit samen met anderen en als gewoonte deed.
Niet alle transacties uit de tenlastelegging zijn bewezen. De officier rekende met 505 inkoop- en 200 verkoopfacturen, maar de rechtbank neemt alleen een geldtransfer aan bij de 42 inkoop- en 23 verkoopfacturen die in de schaduwboekhouding zijn terug te vinden. Voor de rest ontbreekt concreet bewijs van een contante geldstroom, en volgt vrijspraak van die transacties. Wel zijn de facturen vals, omdat de vermelde werkzaamheden niet zijn verricht. Dat de verdachte ze voorhanden had, is ook bewezen.
Bij de werkgeversverklaringen ging het om vier personen die volgens het papier bij de eenmanszaak werkten. De rechtbank stelt vast dat zij er niet werkten. Een van hen kon zich geen details herinneren, een ander was in die periode tegelijk vennoot in twee firma's met bijna € 200.000 omzet, een derde kreeg € 3.000 per maand voor 20 uur per week, en een vierde was hoogzwanger en verklaarde maar drie uur per week te hebben gewerkt. De verklaringen dienden voor het verkrijgen van een hypotheek. Dat de verdachte niet wist van de verklaringen, wijst de rechtbank af: het was zijn bedrijf, en in een appgesprek meldde een medeverdachte hem dat de verklaring voor een hypotheekaanvraag werd gebruikt.
De officier van justitie eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank vindt 14 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk, in beginsel passend. De redelijke termijn is met ongeveer 8 maanden overschreden, want de zaak had uiterlijk op 9 maart 2026 moeten zijn afgedaan terwijl het vonnis pas op 5 november 2026 volgt. Daarvoor krijgt de verdachte een strafvermindering van 10 procent, ongeveer een maand, die de rechtbank verwerkt door 5 in plaats van 4 maanden voorwaardelijk op te leggen. De verdachte beriep zich op zijn zwijgrecht, en dat rekent de rechtbank hem aan.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van voorarrest. De in beslag genomen geldbedragen van € 200 en € 34.560 worden teruggegeven, omdat niet vaststaat dat ze uit de bewezen feiten komen.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Strafrecht