Autohandelaar krijgt 18 maanden cel voor witwassen en valsheid in geschrift bij leaseconstructie Een man uit de regio Groningen heeft feitelijk leiding gegeven aan drie besloten vennootschappen die auto's verkochten en leasten. Via die bedrijven kwamen volgens de rechtbank grote contante bedragen binnen waarvan de herkomst werd verhuld. In de periode van 15 mei 2020 tot en met 16 september 2023 ging het om betalingen van klanten die contant of als aanbetaling aan de bedrijven werden gedaan, bijvoorbeeld voor een Audi Q8 (€ 45.000 aanbetaling en € 42.175 contant), twee Volkswagen Polo's (€ 48.485 contant) en twee Mercedessen (€ 36.644 contant). Ook bij de verkoop of lease van een Audi A4, een BMW 330E, een Volkswagen Golf R en andere auto's werden contante geldbedragen ontvangen.
De man werd verdacht van gewoontewitwassen, van het vervalsen van een kasboek en van het valselijk opmaken van leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden. In het kasboek stonden ontvangen contante bedragen lager dan wat daadwerkelijk was betaald. Zo werd bij een klant € 12.400 contant ontvangen, terwijl het kasboek € 9.000 en € 3.000 vermeldde, en bij een andere klant werd € 11.460 ontvangen terwijl € 8.900 werd genoteerd. In de leasecontracten ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond ook dat de maandelijkse betalingen giraal of per automatische incasso moesten verlopen, terwijl contant betalen in werkelijkheid mogelijk was en gebeurde. Bovendien werd de verkeerde onderneming als verhuurder van de auto's genoemd.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen dat de officier een bewezenverklaring en een bepaalde straf zou eisen, dat het OM de zaken tegen twee andere verdachten zou seponeren, dat de man afzag van onderzoekswensen en bewijsverweren en dat partijen geen hoger beroep zouden instellen als de rechtbank de straf conform de afspraken zou opleggen. De man deed ook afstand van twee in beslag genomen auto's, een Volkswagen Golf en een Mercedes Benz.
De rechtbank toetste die afspraken aan het arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Zij besprak de afspraken ter zitting met de man, die werd bijgestaan door zijn advocaat. Hij verklaarde ze te begrijpen en vrijwillig te hebben ondertekend, ook met de gevolgen voor zijn verdedigingsrechten. Daarom konden de afspraken volgens de rechtbank worden meegewogen. De rechtbank bleef wel zelf verantwoordelijk voor de toetsing aan de wettelijke bewijsregels en voor de vraag of de afdoening in redelijke verhouding staat tot de ernst van de zaak. De bewijsmiddelen in het dossier ondersteunden de bewezenverklaring van het witwassen (feit 1 primair), de valsheid in het kasboek (feit 2) en de valsheid in de leasecontracten (feit 3 primair). Strafuitsluitingsgronden bleken niet.
Bij de straf wees de rechtbank erop dat de voorgestelde afdoening in redelijke verhouding staat tot de ernst van de zaak, mede vanwege de voordelen van afdoening via procesafspraken. De rechtbank legde de man daarom een gevangenisstraf van 18 maanden op, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uren. Verricht hij de taakstraf niet naar behoren, dan geldt vier maanden vervangende hechtenis.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor verduistering van bedrijfsgoederen, OM eiste 18 maanden cel Twee medewerkers van een bedrijf in Emmer-Compascuum laadden in de ochtenduren, voordat het magazijn openging, pallets met materiaal op de aanhangwagen van een buitenstaander. Een van hen, een logistiek medewerker, is door de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld voor medeplegen van verduistering in dienstbetrekking. Het gaat om goederen van zijn werkgever, waaronder een matrijs, sterilisatie trays, dakisolatie, een pomp en metaal.
Het bedrijf bouwde op dat moment een productietak af. De verdachte en zijn direct leidinggevende (medeverdachte) waren bij dat afbouwtraject betrokken en mochten goederen laden en lossen, maar alleen volgens de afgesproken procedures. Bij uitgifte hoorde een gecontroleerde pakbon, en wie overtollige spullen voor eigen gebruik wilde meenemen, moest schriftelijk toestemming vragen aan de plantmanager. Op camerabeelden is te zien dat de verdachte op 26 maart, 4 april, 8 april, 9 april en 11 april 2024 goederen op de aanhangwagen van een derde laadde, steeds vroeg in de ochtend. Zijn leidinggevende deed dat op 11 april samen met hem. Een werknemer die op 11 april naar het bedrijf reed, herkende de goederen op de aanhanger van een passerende auto en dat leidde tot de aangifte.
De verdachte ontkende opzet en zei te goeder trouw te hebben gehandeld. Zijn raadsvrouw wees op de context van het werk: de frequentie van de uitgiftes, de tijdstippen en de ontbrekende pakbonnen zouden daar onvoldoende voor zijn. De rechtbank volgde dat niet. De verdachte kende de werkwijze en liet de waarborgen elke keer na, terwijl het om goederen van veel waarde ging. Op 8 april begon hij al goederen naar buiten te rijden voordat de afnemer was aangekomen, wat volgens de rechtbank wijst op afstemming vooraf. De afnemer verklaarde bovendien dat hij door de leidinggevende was benaderd en geld naar die leidinggevende en een andere man overmaakte. Zijn verklaring noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Omdat de verdachte en zijn leidinggevende nauw samenwerkten en samen laadden, is ook het medeplegen bewezen.
De tenlastelegging noemde een waarde van ongeveer € 400.000 en ook RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen. Dat is niet bewezen. De rechtbank kan uit het dossier niet afleiden wat de omvang en waarde van de goederen is, en op de camerabeelden is niet te zien dat het om die specifieke onderdelen gaat, omdat een deel in kratten of zwart plastic zat. Daarvoor volgt vrijspraak.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, uitgaande van het oriëntatiepunt voor fraude bij een benadelingsbedrag van € 250.000 tot € 500.000. Omdat dat bedrag niet vaststaat, past de rechtbank een lagere categorie toe, die van € 10.000 tot € 70.000. Daarbij hoort een gevangenisstraf van twee tot vijf maanden of een taakstraf. De reclassering zag weinig problemen bij de verdachte en geen aanknopingspunten voor toezicht. De rechtbank legt een taakstraf van 180 uur op, met drie maanden vervangende hechtenis bij het niet verrichten ervan. Daarnaast volgt een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, zonder bijzondere voorwaarden, omdat de man nog in de logistiek werkt.
De benadeelde partij, het bestolen bedrijf, vorderde € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank vindt aannemelijk dat er schade is, maar kan de hoogte niet beoordelen. Die was gemotiveerd betwist en niet met bewijsstukken onderbouwd, en uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces onevenredig belasten. De vordering is niet-ontvankelijk verklaard en kan bij de burgerlijke rechter worden ingediend.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hof zet cel om in taakstraf voor illegale handel in erectiemiddel Kamagra, mede om zaakduur Jarenlang werden via een netwerk van bedrijven in Nederland illegale erectiemiddelen verkocht, vooral het middel Kamagra, dat sildenafil en tadalafil bevat. Voor die geneesmiddelen was geen handelsvergunning verleend. Een man, geboren in 1964, werd ervan verdacht in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018 bij die handel betrokken te zijn geweest. Hij zou de middelen samen met anderen hebben ingevoerd, in voorraad gehad, te koop aangeboden, verkocht en afgeleverd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had de man veroordeeld tot 28 maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep 25 maanden. Het hof vernietigde het vonnis en deed de zaak opnieuw.
De verdediging voerde eerst aan dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de man in Duitsland al was vrijgesproken van illegale handel in geneesmiddelen. Dat zou in strijd zijn met het verbod om iemand twee keer voor hetzelfde feit te vervolgen (ne bis in idem). Het hof verwierp dit. De Duitse zaak ging over een pleegdatum van 12 september 2018, buiten de periode die in Nederland ten laste is gelegd, en over middelen die in de woning van de zoon van de man waren gevonden. Ook was de samenwerking met medeverdachten in Nederland een andere. Dat dezelfde bedrijven in beide zaken voorkwamen, veranderde dat niet.
Een tweede verweer ging over het specialiteitsbeginsel. De man was in Duitsland aangehouden en overgeleverd op grond van een Europees aanhoudingsbevel van 12 juni 2018 dat sprak over de periode vanaf 1 mei 2016. Later is de periode verlengd tot 2013 met een aanvullend bevel. Volgens de verdediging mocht hij alleen worden vervolgd voor de oorspronkelijke periode. Het hof oordeelde dat de verlenging voortkwam uit het politieonderzoek naar hetzelfde feit, zonder dat de aard van het feit veranderde, en dat het opsporingsteam niet eerder van de langere periode wist. Het hof verwierp ook het verweer dat de man niet was gehoord over het aanvullende bevel: de Duitse hoofdofficier van justitie had hem daartoe de gelegenheid gegeven.
Over de rol van de man was het hof duidelijk. Hij bekende dat hij met anderen handelde in Kamagra en dat hij tot 2016 de leiding had. Daarna droeg hij de leiding over aan twee medeverdachten, maar hij bleef verantwoordelijk voor onder meer de inkoop, de voorraad, het personeel, het bedrijfspand, de verzending en het klantcontact. Het hof achtte daarom bewezen dat hij de feiten samen met anderen pleegde.
Bij de strafmaat woog het hof zwaar dat het om professionele handel ging waaraan veel geld werd verdiend. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf was in beginsel passend. Toch koos het hof voor een andere straf. De redelijke termijn is zowel in eerste aanleg als in hoger beroep overschreden, de zaak is inmiddels heel oud en de man heeft zijn leven weer op orde. Hij heeft werk, woont bij zijn partner en is mantelzorger voor haar, en de reclassering schat het recidiverisico laag in. Een gevangenisstraf zou daarom onevenredig zwaar uitpakken. Het hof legde hem een taakstraf van 480 uren op, met 240 dagen hechtenis als die niet wordt verricht, plus een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaren. De tijd die hij in voorarrest zat, gaat af van de taakstraf, tegen twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor verduistering van bedrijfsgoederen, geen cel zoals 18 maanden geëist Tussen 18 maart en 11 april 2024 reed bij een bedrijf in Emmer-Compascuum telkens een auto met aanhanger het terrein op, vaak voor zessen 's ochtends, voordat het magazijn open was. Op de aanhanger belandden onder meer een matrijs, sterilisatietrays, dakisolatie, een pomp en metaal. De goederen waren van de werkgever van een man die de leiding had over de ontmanteling van een van de bedrijfshallen. Samen met een collega gaf hij ze uit aan de bestuurder van de auto.
De man was leidinggevende van de collega en kende het werkproces goed. Voor elke uitgifte van goederen moest een pakbon worden overgelegd en getekend, een levering moest worden gecontroleerd en in het systeem worden geregistreerd. Dat gebeurde niet, terwijl het steeds om goederen van veel waarde ging. Camerabeelden laten zien dat hij op 11 april 2024 samen met zijn collega met een heftruck goederen op de aanhanger laadde. Ook zette hij op 18 maart 2024 een doos met onbekende inhoud in de auto. De collega laadde op 26 maart en op 4, 8 en 9 april 2024 pallets met isolatiemateriaal, een pomp en andere goederen.
De bestuurder van de auto verklaarde bij de politie dat de verdachte hem had gebeld en benaderd om goederen te komen halen, en dat hij geld overmaakte naar de verdachte en 'die andere jongen'. De verdachte ontkende en zei de man niet te kennen. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig, onder meer omdat de collega op 8 april al voor zessen begon met het naar buiten rijden van goederen, nog voordat de bestuurder was gearriveerd. Daaruit leidde de rechtbank af dat er vooraf afstemming moest zijn geweest. De verdediging had vrijspraak bepleit, omdat niet zou vast te stellen zijn welke goederen er waren weggenomen en omdat verdachte maar op twee dagen op de locatie zou zijn geweest. De rechtbank volgde dat niet. Volgens haar werkten de verdachte en zijn collega nauw en bewust samen, zodat er sprake was van medeplegen van verduistering in dienstbetrekking, meermalen gepleegd.
Van een deel van de tenlastelegging sprak de rechtbank de man vrij. Het openbaar ministerie had een waarde van ongeveer € 400.000 ten laste gelegd, maar de rechtbank kon op basis van het dossier niet vaststellen wat de omvang en de waarde van de goederen was. Ook kon niet worden vastgesteld dat op de aanhanger RVS karren, autoclaafkleppen of machineonderdelen lagen, omdat een deel van de goederen in kratten of zwart plastic zat.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, op basis van de landelijke oriëntatiepunten voor een benadelingsbedrag tussen € 250.000 en € 500.000. Omdat de rechtbank die waarde niet bewezen achtte, koos zij een lagere categorie: bij een bedrag van € 10.000 tot € 70.000 past volgens het oriëntatiepunt twee tot vijf maanden cel of een taakstraf. Zwaarder woog dat de man op geraffineerde wijze het vertrouwen van zijn werkgever misbruikte, veel schade veroorzaakte en geen openheid van zaken gaf. De reclassering schetste een man met een stabiel gezin, vast werk en geen schulden, maar kon door zijn ontkenning het recidiverisico niet inschatten.
De rechtbank veroordeelde de man tot een taakstraf van 180 uur, met drie maanden vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast kreeg hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, omdat hij nog in de logistiek werkt. Bijzondere voorwaarden kwamen er niet. De werkgever vorderde als benadeelde partij € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank verklaarde die vordering niet-ontvankelijk, omdat de hoogte van de schade was betwist en niet met bewijsstukken was onderbouwd. Uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces te zwaar belasten. De werkgever kan de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht