Procureur-generaal adviseert Hoge Raad immateriële schadevergoeding van € 500 te schrappen na bedreiging Een man werd in 2024 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf wegens bedreiging met zware mishandeling en verduistering. Hij had een auto meegenomen tijdens een proefrit bij een garagebedrijf en die nooit teruggebracht. Toen de eigenaar van het bedrijf via advertenties aandacht vroeg voor de verdwenen auto, stuurde de verdachte hem via sms en WhatsApp ernstige dreigberichten, waaronder berichten waarin hij dreigde met geweld tegen de kinderen van de eigenaar.
Het hof kende de eigenaar van het garagebedrijf € 500 toe als vergoeding voor immateriële schade, gebaseerd op de bedreigingen. Aan het garagebedrijf zelf werd een schadevergoeding van ruim € 9.258 toegewezen voor de materiële schade door de verduistering van de auto.
De verdachte ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het cassatieberoep richt zich niet op de materiële schadevergoeding aan het bedrijf, maar uitsluitend op de € 500 immateriële schadevergoeding aan de eigenaar persoonlijk. De vraag is of het hof voldoende heeft uitgelegd op welke juridische grond en op basis van welke vastgestelde feiten die vergoeding is toegekend.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad concludeert dat het middel terecht is voorgesteld. Het hof heeft in zijn arrest niet uitgelegd op welke grond uit het Burgerlijk Wetboek de immateriële schadevergoeding berust, en ook niet op welke concrete omstandigheden het die beslissing baseert. Voor immateriële schade is een specifieke wettelijke grond vereist. In dit geval zou dat alleen kunnen zijn dat sprake is van een 'aantasting in de persoon op andere wijze', maar de in het dossier genoemde klachten zoals angst, kortere nachten en een gespannen werksfeer zijn daarvoor naar het oordeel van de procureur-generaal onvoldoende onderbouwd.
Om praktische redenen adviseert de procureur-generaal de Hoge Raad de zaak niet terug te wijzen naar een ander hof voor een nieuwe behandeling. Een nieuwe procedure voor slechts € 500 zou een onevenredige belasting van het strafgeding zijn. De eigenaar kan zijn verzoek om immateriële schadevergoeding desgewenst nog bij de civiele rechter indienen.
De conclusie strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het hof: de immateriële schadevergoeding van € 500 aan de eigenaar en de bijbehorende schadevergoedingsmaatregel moeten komen te vervallen, terwijl het cassatieberoep voor het overige wordt verworpen. Dit is een conclusie van de procureur-generaal en nog geen beslissing van de Hoge Raad zelf.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Rechtbank wijst claim af van vrouw die uit ziekenhuisbed viel en hersenbloeding kreeg Een 81-jarige vrouw uit de Verenigde Arabische Emiraten viel in januari 2022 uit haar ziekenhuisbed, kort na een hersenoperatie in het Haaglanden Medisch Centrum (HMC) in Den Haag. Op 17 januari 2022 om 05.30 uur vond een verpleegkundige haar op de grond naast haar bed. Enkele uren later bleek uit een CT-scan dat zij een hersenbloeding had in de linker hersenhelft. Tegenwoordig is zij vrijwel volledig invalide en heeft zij dag en nacht zorg nodig. Zij en haar echtgenoot houden het ziekenhuis verantwoordelijk.
De vrouw had op 14 januari 2022 in het HMC een recidiverende, goedaardige hersentumor laten verwijderen. Het ziekenhuis had vooraf een verhoogd valrisico vastgesteld. Vanaf 15 januari was zij verward, en in de nacht van 16 op 17 januari werd de diagnose delier gesteld. Daarna volgde de val. Na de ontdekking van de hersenbloeding koos het ziekenhuis voor afwachtend beleid en niet voor drukverlaging in de hersenen. In februari 2022 verhuisde de vrouw naar een ziekenhuis in de Emiraten, waar zij ruim zes maanden werd behandeld, en daarna naar een revalidatiekliniek in India.
De vrouw vorderde in de procedure tegen het HMC en zijn verzekeraar Medirisk drie verklaringen voor recht. Zij stelde ten eerste dat het ziekenhuis onvoldoende maatregelen had genomen om de val te voorkomen. Ten tweede dat de val de hersenbloeding had veroorzaakt. Ten derde dat de diagnose CAA (een aandoening waarbij de bloedvaatjes in de hersenen kunnen gaan lekken) te laat was gesteld en dat na de bloeding geen goede behandeling was gevolgd, waardoor een vertraging in de behandeling was ontstaan. Daarnaast vroeg zij schadevergoeding, nader op te maken bij staat. Het ziekenhuis en de verzekeraar voerden verweer: er waren geen andere maatregelen nodig, de bloeding kwam waarschijnlijk door CAA en eerder ingrijpen had niets uitgemaakt.
De rechtbank oordeelt dat zij niet kan vaststellen dat het ziekenhuis een fout maakte. In het dossier staat wel dat het valrisico verhoogd was, maar niet welke maatregelen daarop volgden. Dat is volgens de rechtbank op zichzelf geen reden om onzorgvuldigheid aan te nemen. De maatregelen die de val het zekerst hadden voorkomen, zoals fixeren en sederen, zijn ingrijpend en voor kwetsbare ouderen niet zonder risico. De richtlijnen raden die niet standaard aan. De overige maatregelen in de richtlijnen en protocollen, zoals een valmat of het bed tegen de muur, zijn aandachtspunten en geen voorschriften. Het bed in de lage stand zetten was wel aangewezen. Het ziekenhuis stelde dat dat standaard gebeurde, en een arts verklaarde dat ook. Dat het niet in het dossier staat, vindt de rechtbank niet genoeg om eraan te twijfelen.
Ook het oorzakelijk verband tussen de val en de hersenbloeding staat volgens de rechtbank niet vast. Dat hoefde strikt genomen niet meer beoordeeld te worden, maar de rechtbank overweegt het ten overvloede. Er was na de val geen uitwendig letsel aan het hoofd te zien, ook niet op de CT-scan. De uitvalsverschijnselen zaten links in het lichaam en wijzen op de rechter hersenhelft, terwijl de bloeding links zat. Dat de val via een coup-contrecoupeffect toch schade rechts veroorzaakte, is onvoldoende onderbouwd. Bovendien waren er aanwijzingen dat de vrouw al voor de val minder kracht in haar linkerzij had.
De stelling dat de behandeling vertraagd is, slaagt evenmin. De vrouw heeft niet medisch onderbouwd dat bij eerdere ontdekking van de bloeding wel drukverlaging was toegepast. Op de zitting bleek dat die ingreep riskant is en dat niet zonder meer vaststaat dat hij nodig was. Volgens de medisch adviseur van Medirisk is drukverlaging bij een niet-traumatische bloeding nooit bewezen effectief en is terughoudendheid geboden, zeker bij oudere patiënten. Ook uit de stukken van het ziekenhuis in de Emiraten blijkt niet dat artsen daar vonden dat direct ingrijpen beter was geweest.
De echtgenoot had sterk de indruk dat het HMC de val onder het tapijt wilde vegen. Het ziekenhuis erkende dat hij per abuis niet over de val was geïnformeerd en bood excuses aan. De rechtbank begrijpt zijn boosheid, maar die kwestie valt buiten deze procedure.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van het ziekenhuis en de verzekeraar betalen, begroot op € 2.230, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij te laat betaalt.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst schadeclaim buurman af na ongeval bij hennepkwekerij Een man die zijn buurman hielp de deur van een verhuurd appartement open te breken en daarbij door vluchtende criminelen van de trap werd geduwd, krijgt geen schadevergoeding van die buurman. De rechtbank oordeelt dat de verhuurder niet onrechtmatig heeft gehandeld, ook al bleek het appartement een hennepkwekerij te herbergen.
De verhuurder had zijn appartement eind 2022 voor drie maanden verhuurd aan iemand die zich met een rijbewijs identificeerde onder een andere naam en contant betaalde. Later bleek dit een valse identiteit te zijn geweest. Op 10 januari 2023 merkte de verhuurder bij het ophalen van zijn post dat de watermeter van het appartement constant doorliep. Hij vond dit vreemd en draaide de hoofdkraan dicht, maar toen hij later terugkwam bleek deze weer open te staan. Bij de voordeur van het appartement kreeg hij geen gehoor, en zijn eigen sleutel paste niet meer omdat de sloten waren vervangen. Hij zag bovendien condens op de deur.
De verhuurder vroeg zijn benedenbuurman, die een installatiebedrijf runde en dus over gereedschap beschikte, om te helpen de deur open te breken met een koevoet. Samen met deze buurman en nog twee anderen liep hij naar het appartement. Op het moment dat de deur openging, stormden drie mannen met bivakmutsen naar buiten. In hun vlucht duwden zij de buurman weg, waardoor hij van de trap viel. Hij kon zich nog vastgrijpen aan de leuning, maar liep toch letsel op, waaronder een gebroken knieschijf. Achteraf bleek dat er een hennepkwekerij in het appartement was gevestigd.
De buurman stelde de verhuurder en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea aansprakelijk voor zijn schade. Volgens hem had de verhuurder onzorgvuldig en gevaarzettend gehandeld: hij had de identiteit van zijn huurder onvoldoende gecontroleerd, en had hem niet gewaarschuwd toen hij hem om hulp vroeg bij het openen van de deur, terwijl hij toen kennelijk al vermoedde dat er iets niet klopte. De verhuurder en Achmea betwistten dat er sprake was van onrechtmatig handelen: de verhuurder wist niet dat er criminele activiteiten plaatsvonden, wist niet dat er mensen in het appartement waren, en had niet kunnen verwachten dat zij zijn buurman van de trap zouden duwen.
De rechtbank beoordeelde de zaak aan de hand van de zogeheten Kelderluikfactoren, het toetsingskader dat de Hoge Raad hanteert om te bepalen of het scheppen van een risico onrechtmatig gevaarzettend gedrag oplevert. Daarbij weegt onder meer mee hoe waarschijnlijk het is dat een ongeval ontstaat, hoe ernstig de mogelijke gevolgen zijn, en hoe bezwaarlijk het zou zijn geweest om voorzorgsmaatregelen te nemen.
De rechtbank kwam tot het oordeel dat de schade die de buurman opliep niet kan worden gezien als een gevolg dat naar objectieve maatstaven redelijkerwijs te verwachten was bij de gedragingen die de verhuurder werden verweten. Dat de buurman werd overlopen door vluchtende criminelen en daarbij letsel opliep, noemde de rechtbank objectief gezien zo onverwacht, dat de verhuurder niet onrechtmatig handelde door slechts het rijbewijsnummer van zijn huurder te noteren, een contante betaling te accepteren, of zijn buurman om hulp te vragen bij het openen van de deur.
Omdat de gedragingen van de verhuurder daarmee niet als onrechtmatig konden worden aangemerkt, wees de rechtbank de vorderingen van de buurman af. Volgens de rechtbank was hier sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, niet van een tekortschieten van de verhuurder. De buurman moet nu zelf de proceskosten van € 4.490,00 aan de verhuurder en Achmea vergoeden.
Rechtbank Noord-Holland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Maastrichtse man veroordeeld voor reeks geweld in cafés en vernieling Binnen enkele dagen in augustus 2025 sloeg een Maastrichtse man in twee verschillende cafés drie mensen. Eerst deelde hij klappen uit in café De Pieter: hij sloeg één slachtoffer tegen zijn neus en een ander hard op het oor. Vier dagen later sloeg hij in café De Karkol een man eerst met zijn vuist in het gezicht en vervolgens met een bierglas tegen het oor. Dat laatste slachtoffer bloedde en moest naar de spoedeisende hulp, waar zijn oor met negen hechtingen werd gesloten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte alle drie de slachtoffers had mishandeld. Over de ernst van het letsel ontstond discussie: bij het slachtoffer dat op het oor werd geslagen in café De Pieter kon op basis van de medische informatie niet worden vastgesteld dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel. Hetzelfde gold voor het slachtoffer van de glasslag in café De Karkol: de littekens in het oor waren niet zodanig ontsierend dat ze juridisch als zwaar lichamelijk letsel konden worden aangemerkt.
Toch achtte de rechtbank de verdachte voor die glasslag wel schuldig aan poging tot zware mishandeling. Het slaan met een glas tegen het oor levert naar het oordeel van de rechtbank een duidelijk risico op blijvend letsel op. De verdachte moet die kans bewust hebben aanvaard, zodat sprake was van voorwaardelijk opzet. Dat het erger had kunnen aflopen, was niet te danken aan de verdachte zelf. Naast de cafégeweldincidenten had de verdachte eerder, in maart 2024, ook al het glas van een voordeur van zijn toenmalige vriendin vernield, waarvoor hij zijn schuld bekende.
Bij de strafbepaling woog de rechtbank mee dat de verdachte eerder al voor uitgaansgeweld was veroordeeld en dat hij naar eigen zeggen geen enkele herinnering had aan de voorvallen, wat de rechtbank koppelde aan overmatig alcoholgebruik. Uit een psychologisch rapport bleek dat de verdachte lijdt aan een autismespectrumstoornis en een stoornis in alcoholgebruik, waardoor de feiten hem enigszins verminderd werden toegerekend. Tegelijkertijd was er ook goed nieuws: de verdachte had gewerkt aan zijn alcoholprobleem, was inmiddels abstinent en werkte als chef-kok. De rechtbank vond een volledig onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet in het belang van de samenleving, omdat de verdachte zijn leven juist weer op orde had gekregen.
Het slachtoffer van de glasslag vorderde ruim € 22.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel bestond uit immateriële schade voor psychische gevolgen. De rechtbank wees de materiële schadeposten toe, maar beperkte de immateriële vergoeding tot € 2.000. Angst en onzekerheid zijn op zichzelf onvoldoende voor een hogere vergoeding: daarvoor is vereist dat sprake is van ernstig geestelijk letsel, en dat was niet voldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 240 dagen, waarvan 194 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden gekoppeld: reclasseringstoezicht, behandeling gericht op zijn autismespectrumstoornis en een volledig alcoholverbod met controlemogelijkheden. Daarnaast legde de rechtbank een taakstraf op van 180 uur. De verdachte moet het slachtoffer van de glasslag € 2.594,98 betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 augustus 2025.
Rechtbank Limburg · 4 augustus 2026
Strafrecht