Rechter wijst schadeclaim buurman af na ongeval bij hennepkwekerij Een man die zijn buurman hielp de deur van een verhuurd appartement open te breken en daarbij door vluchtende criminelen van de trap werd geduwd, krijgt geen schadevergoeding van die buurman. De rechtbank oordeelt dat de verhuurder niet onrechtmatig heeft gehandeld, ook al bleek het appartement een hennepkwekerij te herbergen.
De verhuurder had zijn appartement eind 2022 voor drie maanden verhuurd aan iemand die zich met een rijbewijs identificeerde onder een andere naam en contant betaalde. Later bleek dit een valse identiteit te zijn geweest. Op 10 januari 2023 merkte de verhuurder bij het ophalen van zijn post dat de watermeter van het appartement constant doorliep. Hij vond dit vreemd en draaide de hoofdkraan dicht, maar toen hij later terugkwam bleek deze weer open te staan. Bij de voordeur van het appartement kreeg hij geen gehoor, en zijn eigen sleutel paste niet meer omdat de sloten waren vervangen. Hij zag bovendien condens op de deur.
De verhuurder vroeg zijn benedenbuurman, die een installatiebedrijf runde en dus over gereedschap beschikte, om te helpen de deur open te breken met een koevoet. Samen met deze buurman en nog twee anderen liep hij naar het appartement. Op het moment dat de deur openging, stormden drie mannen met bivakmutsen naar buiten. In hun vlucht duwden zij de buurman weg, waardoor hij van de trap viel. Hij kon zich nog vastgrijpen aan de leuning, maar liep toch letsel op, waaronder een gebroken knieschijf. Achteraf bleek dat er een hennepkwekerij in het appartement was gevestigd.
De buurman stelde de verhuurder en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea aansprakelijk voor zijn schade. Volgens hem had de verhuurder onzorgvuldig en gevaarzettend gehandeld: hij had de identiteit van zijn huurder onvoldoende gecontroleerd, en had hem niet gewaarschuwd toen hij hem om hulp vroeg bij het openen van de deur, terwijl hij toen kennelijk al vermoedde dat er iets niet klopte. De verhuurder en Achmea betwistten dat er sprake was van onrechtmatig handelen: de verhuurder wist niet dat er criminele activiteiten plaatsvonden, wist niet dat er mensen in het appartement waren, en had niet kunnen verwachten dat zij zijn buurman van de trap zouden duwen.
De rechtbank beoordeelde de zaak aan de hand van de zogeheten Kelderluikfactoren, het toetsingskader dat de Hoge Raad hanteert om te bepalen of het scheppen van een risico onrechtmatig gevaarzettend gedrag oplevert. Daarbij weegt onder meer mee hoe waarschijnlijk het is dat een ongeval ontstaat, hoe ernstig de mogelijke gevolgen zijn, en hoe bezwaarlijk het zou zijn geweest om voorzorgsmaatregelen te nemen.
De rechtbank kwam tot het oordeel dat de schade die de buurman opliep niet kan worden gezien als een gevolg dat naar objectieve maatstaven redelijkerwijs te verwachten was bij de gedragingen die de verhuurder werden verweten. Dat de buurman werd overlopen door vluchtende criminelen en daarbij letsel opliep, noemde de rechtbank objectief gezien zo onverwacht, dat de verhuurder niet onrechtmatig handelde door slechts het rijbewijsnummer van zijn huurder te noteren, een contante betaling te accepteren, of zijn buurman om hulp te vragen bij het openen van de deur.
Omdat de gedragingen van de verhuurder daarmee niet als onrechtmatig konden worden aangemerkt, wees de rechtbank de vorderingen van de buurman af. Volgens de rechtbank was hier sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, niet van een tekortschieten van de verhuurder. De buurman moet nu zelf de proceskosten van € 4.490,00 aan de verhuurder en Achmea vergoeden.
Rechtbank Noord-Holland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechter beveelt medisch onderzoek na verkeersongeval, verzekeraar betaalt € 18.782 voorschot Een man raakte in 2022 betrokken bij een verkeersongeval. De verzekeraar van de tegenpartij heeft erkend aansprakelijk te zijn. Wat partijen verdeeld houdt, is of de klachten die de man nu nog heeft echt door dat ongeval komen, en of het medisch dossier compleet genoeg is om dat te beoordelen. Daarom vroeg hij de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopig deskundigenonderzoek te bevelen. Dat is een onderzoek door onafhankelijke deskundigen vóórdat er een hoofdprocedure is, zodat partijen weten waar ze aan toe zijn.
De verweerder voerde op de zitting aan dat de kantonrechter niet bevoegd zou zijn, omdat de schade naar verwachting hoger is dan € 25.000. De kantonrechter wees dat verweer af. Een bevoegdheidsverweer moet volgens de wet al in het verweerschrift staan en was te laat gedaan. Ook had de rechter geen reden om de zaak uit eigen beweging door te sturen naar de handelskamer, zeker nu partijen het inmiddels eens waren over de invulling van het onderzoek.
Partijen spraken af dat eerst een neuroloog de man onderzoekt en daarna een psychiater. De psychiater mag pas beginnen nadat hij het definitieve rapport van de neuroloog heeft ontvangen, en moet dat rapport meewegen. Beide deskundigen hebben toegezegd het onderzoek uit te voeren.
De kantonrechter nam de vragen over die partijen hadden afgesproken, de zogenoemde IWMD-vraagstelling uit 2025. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de klachten van de man, de diagnose, zijn beperkingen, de vraag of nog verbetering of verslechtering te verwachten is, en hoe zijn situatie zou zijn geweest zonder het ongeval. Op gezamenlijk verzoek kwamen er twee instructies bij. De deskundigen moeten beoordelen of de beschikbare medische informatie voldoende is en, zo niet, welke aanvullende informatie nodig is. Ook krijgen ze te horen dat de man sinds medio juli een paar uur per week als Uber Eats-bezorger werkt en bestellingen per fiets bezorgt, wat hem volgens hemzelf veel moeite kost.
De neuroloog begrootte zijn onderzoek op € 7.287,23 inclusief btw, de psychiater op € 11.495 inclusief btw. Partijen hadden geen bezwaar tegen die bedragen. De rechter stelde het voorschot daarom vast op in totaal € 18.782,23. Omdat de verzekeraar de aansprakelijkheid voor het ongeval heeft erkend en partijen dit zo hebben afgesproken, moet zij dat voorschot betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, wordt pas na het onderzoek bepaald, in een eventuele bodemprocedure.
De kantonrechter beval het deskundigenonderzoek, benoemde de neuroloog en de psychiater en gaf de verzekeraar twee weken na ontvangst van de nota van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak om € 18.782,23 voor te schieten. De deskundigen moeten binnen drie maanden na de start van hun onderzoek hun definitieve rapport inleveren en partijen de kans geven op de conceptrapporten te reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Hof bekrachtigt schadevergoeding van € 11.080 voor slachtoffer van mishandeling Een man mishandelde in september 2021 een ander tijdens een incident in zijn straat, waarbij het slachtoffer letsel aan zijn kaak opliep en tijdelijk niet kon werken als zelfstandige timmerman. De politierechter in Haarlem veroordeelde de dader in mei 2023 voor mishandeling; dat strafvonnis werd niet aangevochten en staat dus onherroepelijk vast.
Het slachtoffer stapte daarna naar de kantonrechter om zijn schade vergoed te krijgen: het eigen risico van zijn zorgverzekering en gederfde inkomsten omdat hij negen weken niet of nauwelijks kon werken. De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland wees deze vordering van in totaal € 11.080,23 in december 2024 toe en veroordeelde de dader in de proceskosten. Die ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam tegen dat vonnis van 18 december 2024.
In hoger beroep voerde de man twee grieven aan. Ten eerste stelde hij dat de kantonrechter zijn beroep op eigen schuld van het slachtoffer ten onrechte onbesproken had gelaten. Hij voerde aan dat hij bij thuiskomst na een voetbaltraining terechtkwam in een dreigende situatie: het slachtoffer zou met een groep mannen overlast hebben veroorzaakt met vuurwerk en lachgas, en hem hebben klemgezet, waarna hij uit noodweer zou hebben geslagen. Het hof oordeelt dat de man niet voldoende heeft toegelicht welke concrete gedraging van het slachtoffer aan de mishandeling heeft bijgedragen, en wijst ook zijn verzoek af om het complete strafdossier alsnog in te brengen ter onderbouwing: nieuwe onderbouwing had bij de memorie van grieven moeten worden aangeleverd. Het beroep op eigen schuld gaat dus niet op.
Ten tweede betwistte de man de onderbouwing van de inkomstenschade, omdat het slachtoffer volgens hem alleen een korte verklaring van zijn opdrachtgever en twee facturen had overgelegd, terwijl gebruikelijke bewijsstukken zoals belastingaangiften en bankafschriften ontbraken. Het hof stelt vast dat het slachtoffer zijn schade van € 10.752 aan gederfde inkomsten weliswaar summier, maar wel voldoende heeft onderbouwd met facturen, een verklaring van zijn opdrachtgever en een toelichting op de gemiste werkdagen. Omdat de man daar in hoger beroep slechts in algemene bewoordingen tegenin bracht, zonder concreet op de aangeleverde stukken in te gaan, komt het hof tot het oordeel dat ook deze grief niet slaagt.
Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigt daarom het vonnis van de kantonrechter volledig: de schadevergoeding van € 11.080,23 plus wettelijke rente blijft in stand. Het hoger beroep heeft geen succes en het hof veroordeelt de man in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 362.
Gerechtshof Amsterdam · 21 september 2026
Civiel Recht