Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen over Handvest Een bedrijf dat in cassatie ging bij de Hoge Raad, kreeg te maken met een regel die in belastingzaken veel beroepen treft: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe. Het bedrijf (in de uitspraak belanghebbende genoemd) betaalde het griffierecht niet en verwees naar Europees recht om dat te rechtvaardigen. Daarmee haalde het de Hoge Raad niet over de streep.
De zaak begon bij het Gerechtshof Amsterdam, dat op 7 april 2026 uitspraak deed in een reeks samenhangende belastingzaken. Daartegen stelde het bedrijf, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, beroep in cassatie in bij de Hoge Raad.
Op 1 juli 2026 stuurde de griffier van de Hoge Raad het bedrijf een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd is en kreeg het bedrijf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Op 31 augustus 2026 gaf de griffier het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid uit te leggen waarom er niet was betaald. Het bedrijf reageerde met een brief van 16 september 2026. Daarin stelde het dat het op straffe van niet-ontvankelijkheid vooraf moeten betalen van griffierecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 van dat Handvest. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorgeschreven werkwijze. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen, een verzoek om het Europese hof uitleg te vragen over Europees recht.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was bij het betalen van het griffierecht. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding, op de gronden die hij had gegeven in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten besliste de Hoge Raad dat er geen aanleiding is voor een veroordeling. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart beroep van B.V. niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een besloten vennootschap stelde cassatieberoep in tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam over een reeks belastingzaken. Het beroep strandde op een formaliteit: het griffierecht werd niet betaald. De Hoge Raad kwam daardoor niet toe aan de inhoud van het geschil.
De griffier van de Hoge Raad wees de vennootschap, die in de uitspraak 'belanghebbende' heet, bij aangetekende brief van 1 juli 2026 op de verschuldigdheid van het griffierecht. Daarbij stelde hij een betalingstermijn van vier weken. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat belanghebbende zelf had opgegeven. Toch werd er niet betaald.
Op 3 augustus 2026 zette de griffier een bericht in het digitale dossier. Belanghebbende kreeg daarmee de kans uit te leggen waarom het griffierecht niet was voldaan. Zij maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026.
In die brief voerde belanghebbende in de kern aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Dat recht staat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Volgens belanghebbende zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Belanghebbende vond dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moest stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat belanghebbende aanvoerde, was geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar de overwegingen in zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, over hetzelfde onderwerp. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat een belastingzaak wilde voorleggen aan de Hoge Raad, betaalde het griffierecht niet en kwam daardoor niet toe aan een inhoudelijke beoordeling. Het bedrijf voerde aan dat het Europese recht zich verzet tegen een regel die vooraf betaling van griffierecht eist, maar de Hoge Raad zag daarin geen reden om af te wijken van die regel.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. In een cassatieprocedure moet degene die beroep instelt griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar bij aangetekende brief van 26 juni 2026 op en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Toch werd het griffierecht niet voldaan.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg daarmee de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Het maakte daar gebruik van met een brief van 25 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat is vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Het bedrijf vond daarom dat de Hoge Raad verplicht was vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, gaf geen grond voor het oordeel dat het niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarvoor verwees hij naar de gronden die hij gaf in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk en veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk: gronden ontbreken Een belastingplichtige stapte naar de Hoge Raad, maar het beroep strandde op een formeel punt: in het beroepschrift stonden geen gronden. Daardoor kwam de Hoge Raad niet toe aan de vraag of de Haagse rechtbank het bij het rechte eind had.
De zaak begon met een uitspraak van de rechtbank Den Haag van 26 juni 2026, gewezen in twee samenhangende zaken over een belastinggeschil. Belanghebbende, wiens naam in de uitspraak is geanonimiseerd, ging daartegen in cassatie. De inhoud van het geschil komt in het arrest niet aan bod. De Hoge Raad beoordeelt alleen of het beroep ontvankelijk is.
Volgens artikel 6:5, lid 1, letter d, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroepschrift de gronden van het beroep bevatten. Dat is een kernvereiste: de rechter moet weten waarom iemand het niet eens is met de bestreden uitspraak. Het beroepschrift van belanghebbende miste die gronden.
Op zo'n gebrek hoeft een beroep niet direct stuk te lopen. De griffier van de Hoge Raad gaf belanghebbende bij aangetekende brief van 22 juli 2026 zes weken om het verzuim te herstellen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat belanghebbende zelf had opgegeven. Belanghebbende reageerde niet en liet de termijn ongebruikt verstrijken.
Dan is artikel 6:6 Awb van toepassing. Wie een verzuim niet herstelt binnen de gestelde termijn, riskeert dat zijn beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard. Dat deed de Hoge Raad hier. Ook over de proceskosten was het arrest kort: de Hoge Raad zag geen aanleiding om iemand daarvoor te veroordelen.
De Hoge Raad (belastingkamer) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank Den Haag blijft daardoor ongewijzigd in stand. Er is geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in cassatie wilde komen tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, betaalde het verschuldigde griffierecht niet. Daardoor kwam de Hoge Raad niet eens toe aan de inhoud van het geschil. De Belastingkamer verklaarde het beroep niet-ontvankelijk.
Het bedrijf had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Bij aangetekende brief van 1 juli 2026 wees de griffier van de Hoge Raad het bedrijf op de verschuldigdheid van griffierecht en gaf hij vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 3 augustus 2026 kreeg het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid om uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 28 augustus 2026. Het bedrijf betoogde dat het ontoelaatbaar is om het griffierecht vooraf te vorderen en het beroep niet-ontvankelijk te verklaren als de betaling uitblijft. Volgens het bedrijf past dat niet bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Het bedrijf voerde aan dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom verplicht zijn vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat het bedrijf in zijn brief aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het bedrijf niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar de overwegingen in zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij al had uiteengezet waarom er geen aanleiding is om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Ook nu zag hij daartoe geen reden. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht