Kantonrechter beveelt ontruiming woning bij € 5.200 huurachterstand, gezin krijgt vier weken Een verhuurder in Roermond kreeg van de kantonrechter gelijk in een spoedprocedure tegen zijn huurder, die vier maanden geen huur had betaald. De woning wordt ontruimd. De huurder, een vrouw die er met haar minderjarige kind woont, kreeg daarvoor vier weken de tijd.
Het gaat om een woning die de verhuurder voor € 1.300 per maand verhuurt. De huur moest vóór de eerste dag van elke maand zijn betaald. Over juli tot en met oktober 2026 betaalde de huurder niets, waardoor de achterstand opliep tot € 5.200.
Op 3 september 2026 hadden beide partijen al een vaststellingsovereenkomst getekend, een schriftelijke afspraak om een geschil te beëindigen. Daarin stond dat de huurovereenkomst op 30 september 2026 zou eindigen, dat de huurder dan de woning zou verlaten en dat zij de toenmalige achterstand van € 3.900 uiterlijk op 22 september in twee termijnen zou betalen. De huurder hield zich daar niet aan en bleef in de woning wonen. De verhuurder stapte daarom naar de kantonrechter in Roermond met een kortgedingvordering, een snelle procedure voor zaken waarin direct een beslissing nodig is. Hij vroeg om ontruiming, betaling van de achterstand en van de huur tot de ontruiming, en een boete van € 250 per dag.
De huurder kwam niet naar de zitting en voerde geen verweer. Tegen haar is verstek verleend. De kantonrechter vond het spoedeisend belang van de verhuurder aangetoond. Hij stelde wel voorop dat een ontruiming bij voorlopige voorziening diep ingrijpt in het woonrecht van een huurder en dat daarom grote terughoudendheid past. In dit geval stond vast dat de huurder de vaststellingsovereenkomst zelf had ondertekend en dus wist dat zij op 30 september moest vertrekken. Omdat zij de vorderingen niet tegensprak en ze de rechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen, wees hij het grootste deel toe.
Bij de termijn woog het kind mee. Volgens artikel 3 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind vormen de belangen van het kind bij alle maatregelen de eerste overweging. De rechter verwees naar de beslissing van de Hoge Raad van 28 november 2025, waaruit volgt dat hij zo nodig ambtshalve moet onderzoeken of een ontruiming ook kinderen treft en wat in hun belang is. Daarom hanteerde hij een ontruimingstermijn van vier weken in plaats van een directe ontruiming.
Twee onderdelen van de vordering wees hij af. De machtiging om de ontruiming zo nodig met de sterke arm van justitie uit te voeren is overbodig, omdat de artikelen 556 en 557 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering die mogelijkheid al bieden. De boete van € 250 per dag had de verhuurder in de dagvaarding niet onderbouwd. Dat gold ook voor de vordering tot nakoming van de overige verplichtingen uit de huurovereenkomst.
De kantonrechter beval de huurder binnen vier weken na betekening van het vonnis de woning te ontruimen, met alle personen en zaken, en de sleutels af te geven. Ze moet € 5.200 aan achterstallige huur betalen, plus wettelijke rente, en daarnaast € 1.300 per maand (€ 43,33 per dag) vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Verder moet zij de proceskosten van € 986 vergoeden, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter schort ontruiming van huurwoning van man in detentie op, schuldsanering afgewezen Een man uit Schiedam zit sinds 24 augustus 2026 in detentie. Intussen dreigde zijn verhuurder hem op 1 oktober 2026 uit zijn huurwoning te zetten. De man heeft schulden die zijn ontstaan door overbesteding, een terugval in inkomsten en moeite met het beheren van geld. Sinds 3 juni 2026 staat hij op eigen verzoek onder beschermingsbewind. Hij heeft een uitkering op grond van de Participatiewet, met huur- en zorgtoeslag, en dat inkomen is genoeg om de lopende huur te betalen.
De rechtbank Rotterdam moest beslissen over een verzoek om een voorlopige voorziening: een tijdelijke maatregel die de executie van een eerder ontruimingsvonnis stillegt. Dat vonnis van de rechtbank Rotterdam van 7 april 2026 gaf de verhuurder het recht om de woning te laten ontruimen. De man vroeg om dat vonnis zes maanden niet ten uitvoer te mogen leggen, zodat hij met zijn schuldeisers tot een regeling kon komen. Hij vroeg daarnaast om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
De man kwam niet naar de zitting, omdat hij vastzat. Zijn advocaat en zijn bewindvoerder werden wel gehoord. De advocaat verwacht dat de detentie op 27 november 2026 eindigt en dat het schuldhulpverleningstraject snel kan worden afgerond. De bewindvoerder vertelde dat er ongeveer € 5.000 op de rekening van de man staat. Daarmee kunnen de vaste lasten tot het einde van de detentie worden betaald. Ook heeft de bewindvoerder bijzondere bijstand aangevraagd voor de hele periode van detentie, om die lasten te dekken. Na de detentie kan de uitkering weer worden hervat.
De verhuurder liet de beslissing aan de rechtbank over. Zij vroeg wel om in de uitspraak vast te leggen dat de man de lopende huur stipt op tijd moet betalen en dat hij binnen vier maanden een concreet voorstel doet. Ter zitting lichtte zij haar standpunt niet toe.
De rechtbank oordeelde eerst dat er een bedreigende situatie was, omdat de verhuurder had aangekondigd de woning op 1 oktober 2026 te laten ontruimen. De wet geeft geen criterium voor het toewijzen van zo'n voorziening. De rechtbank woog daarom het belang van de man af tegen dat van de verhuurder. Het belang van de man is dat hij na zijn detentie kan terugkeren naar zijn woning en het schuldhulpverleningstraject kan afronden. Het belang van de verhuurder is dat zij het ontruimingsvonnis kan uitvoeren.
De rechtbank vond voldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. De huur wordt sinds het beschermingsbewind betaald en dat bewind waarborgt dat dit zo blijft. Ook al is de uitkering tijdens de detentie opgeschort, de reserveringen dekken de vaste lasten tot de verwachte einddatum. Daarom woog het belang van de man zwaarder. Ter bescherming van de verhuurder koppelde de rechtbank wel een voorwaarde aan de voorziening.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling wees de rechtbank af. Het minnelijke traject, waarin buiten de rechter om met schuldeisers een regeling wordt getroffen, zal naar verwachting niet snel zijn afgerond. Volgens de wet kan de man dan niet-ontvankelijk worden verklaard in dat verzoek. Hij kan later zo nodig een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de uitvoering van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden, vanaf 24 september 2026, en verlengt de huurovereenkomst voor die duur. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. De schuldhulpverlener die de buitengerechtelijke schuldregeling uitvoert, moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen. Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt huurovereenkomst winkelruimte wegens achterstand van € 26.495 na afwijzing beroep op gebreken Een huurster van een winkelruimte in Amsterdam bouwde een huurachterstand op van ruim € 26.000. Ze huurde het pand sinds augustus 2022 voor € 3.980,25 per maand. Haar verhuurder, een Luxemburgs vastgoedbedrijf, stapte naar de rechter en eiste onder meer ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het pand.
De huurster verweerde zich door te stellen dat ze de huur terecht had ingehouden vanwege ernstige gebreken aan het pand: structurele daklekkages, rioolproblemen, stankoverlast en gedwongen sluitingen van haar winkel. Ze beweerde die problemen herhaaldelijk te hebben gemeld, maar stelde dat de verhuurder geen duurzame oplossing had geboden. In een tegenvordering vroeg ze om verlaging van de huurprijs.
De kantonrechter verwierp het verweer van de huurster op alle punten. Ze had haar stellingen namelijk op geen enkele manier onderbouwd. Zo beweerde ze dat de winkelvloer regelmatig blank stond en dat ze de winkel 's ochtends niet kon openen, maar ze overlegde geen enkel bewijs: geen foto's, geen video's, geen verklaringen van derden. Ook bleek uit de stukken niet dat ze vóór 27 oktober 2025 over lekkage had geklaagd bij de verhuurder. De verhuurder ontkende gemotiveerd dat er sprake was van ernstige gebreken en wees op de herstelwerkzaamheden die medio 2025, begin 2026 en begin september 2026 waren uitgevoerd. Een door de verhuurder ingeschakelde aannemer had bovendien geen stank in het pand geconstateerd.
Daarnaast wees de rechter erop dat de huurovereenkomst zelf opschorting, huurprijsvermindering en verrekening uitsluit in de algemene bepalingen. De huurster beriep zich nog op een uitzondering in diezelfde voorwaarden, maar liet na dat standpunt feitelijk toe te lichten.
De kantonrechter liet de huurster nog één kans: als ze binnen een maand de volledige achterstand én alle tot dan toe vervallen huurtermijnen voldoet, hoeft de huurovereenkomst niet te worden ontbonden. Doet ze dat niet, dan worden de huurovereenkomst ontbonden en moet ze het pand ontruimen. Voor een gevorderde dwangsom zag de rechter geen aanleiding, omdat de verhuurder al een executoriale titel heeft en niet heeft onderbouwd waarom een extra prikkel nodig zou zijn. Ook de gevorderde machtiging om de ontruiming zelf uit te voeren, wees de rechter af: gedwongen ontruiming moet via een deurwaarder verlopen.
De kantonrechter veroordeelde de huurster tot betaling van de huurachterstand van € 26.495,70, een contractuele boete van € 2.700, buitengerechtelijke incassokosten van € 1.039,95 en proceskosten van € 2.932,16. Als de huurovereenkomst wordt ontbonden, is de huurster ook een gebruikersvergoeding verschuldigd van € 3.980,25 per maand tot de daadwerkelijke ontruiming, met een extra boete van € 300 per maand bij niet-tijdige betaling. De vordering tot schadevergoeding na ontruiming werd deels verwezen naar een afzonderlijke schadeprocedure.
Rechtbank Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht