Ondernemingskamer legt Wingtech dwangsommen op tot € 300 miljoen om Nexperia-enquête te beschermen De Chinese techgroep Wingtech en zijn Hongkongse dochter Yuching hebben bij Nexperia, de Nijmeegse chipmaker, een Chinese rechter ingeschakeld om de Nederlandse enquêteprocedure over het bedrijf te laten eindigen. Wie dat tegenhoudt, moet volgens de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam betalen: op straffe van dwangsommen van in totaal maximaal € 300 miljoen verbiedt de kamer Wingtech en Nexperia China onder meer de uitvoering van een Chinese rechterlijke beslissing die de bedrijfsvoering van Nexperia zou lamleggen.
De zaak draait om Nexperia Holding en Nexperia B.V., waar de Ondernemingskamer op 11 februari 2026 een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van heeft bevolen. Ook trof zij onmiddellijke voorzieningen: de toenmalige bestuurder werd geschorst, een door de kamer benoemde bestuurder (de OK-bestuurder) nam het roer over, en een beheerder kreeg de stemrechten op bijna alle aandelen. Sindsdien is het bedrijf feitelijk in tweeën gesplitst. Nexperia China en andere Chinese dochters hebben zich aan de invloed van de Nederlandse top onttrokken. Sinds 1 oktober 2025 levert Nexperia China geen eindproducten meer aan Nexperia en concurreert zij ermee, onder meer via eigen webwinkels.
Nexperia, gesteund door de OK-bestuurder, de OK-beheerder en de Staat (het ministerie van Economische Zaken), vroeg de kamer om aanvullende onmiddellijke voorzieningen. Aanleiding waren onder meer procedures die Wingtech in China voert. In de Dongguan-procedure vordert Wingtech dat Nexperia de Nederlandse enquêteprocedure intrekt, en bij weigering dat alle aandelen in Nexperia B.V. en haar dochters kosteloos aan Wingtech worden overgedragen, plus een schadevergoeding van CNY 8 miljard (ruim € 1 miljard). Op 2 november 2026 verbood de Chinese rechter bovendien, op straffe van een boete van CNY 100.000 per dag, om intellectuele-eigendomsrechten of andere vermogensbestanddelen van Nexperia over te dragen. Volgens Nexperia maakt dat het sluiten van licenties en het verkopen van producten onmogelijk.
Wingtech voerde verweer. Zij stelde onder meer dat het Nederlandse enquêterecht niet op haar van toepassing is omdat het om buitenlandse rechtspersonen gaat, dat het beginsel van 'comity of courts' (wederzijds respect tussen rechters van verschillende landen) terughoudendheid vergt, dat de gevraagde voorzieningen te onbepaald zijn en dat ze geen verband houden met de gronden voor twijfel aan een juist beleid. De voormalige bestuurder voerde aan dat hij zich om gezondheidsredenen niet meer met Wingtech bemoeit.
De Ondernemingskamer verwerpt die verweren. Wingtech en Yuching hebben vrijwillig aandelen verworven in een Nederlandse vennootschap en zijn daarom op grond van artikel 2:8 van het Burgerlijk Wetboek gebonden aan de eisen van redelijkheid en billijkheid. Dat enquêterecht niet rechtstreeks op hen van toepassing is, doet daaraan niets af. De kamer stelt vast dat Wingtech de Chinese dochters onder haar controle houdt, procedures voert om Nexperia te belemmeren en nieuwe samenwerkingspartners zoals het Indiase Tata Electronics bedreigt met aansprakelijkheid. Het vorderen van de intrekking van de enquête en van de aandelenoverdracht in de Dongguan-procedure noemt de kamer misbruik van recht en strijd met het recht op toegang tot de rechter. Ook het vragen en het ten uitvoer leggen van de Chinese voorlopige maatregelen van 2 november 2026 is volgens de kamer onrechtmatig. Het beginsel van 'comity of courts' maakt geen deel uit van het Nederlandse recht en de voorzieningen zijn niet gericht tegen Chinese rechterlijke uitspraken, maar tegen het gedrag van Wingtech. De voormalige bestuurder is nog bestuurder van Yuching en controleert Wingtech, dus ook tegen hem worden voorzieningen getroffen.
De algemene voorzieningen, zoals het gedogen van de taken van de OK-functionarissen, worden grotendeels toegewezen maar zonder dwangsom, omdat ze daarvoor te ruim zijn geformuleerd. Wél met dwangsom bekrachtigt de kamer enkele concrete geboden en verboden. Wingtech en Yuching moeten gedogen dat de OK-functionarissen een marktverkenning doen naar een langetermijnoplossing, ook bij mogelijke investeerders; de kamer wijst erop dat de huidige eigendomsstructuur de continuïteit van Nexperia kan bedreigen, onder meer omdat verlenging van de opschorting van de Amerikaanse '50%-rule' na 10 januari 2027 niet wordt verwacht. Zij moeten binnen zeven dagen de vorderingen in de Dongguan-procedure intrekken die strekken tot intrekking van de enquête en tot overdracht van de aandelen. De tenuitvoerlegging van de Chinese beslissing van 2 november 2026 is verboden, evenals het belemmeren van samenwerkingen, productie-uitbreiding, licenties en financiering van Nexperia. Tot slot moeten zij in elke nieuwe procedure tegen Nexperia en haar sleutelfiguren de beschikkingen van de Ondernemingskamer overleggen. Als de OK-functionarissen een oplossing voorstellen waar Wingtech niet achter staat, moeten zij ervoor zorgen dat deze aan de Nederlandse rechter kan worden voorgelegd.
De dwangsommen bedragen € 5 miljoen per overtreding of per dag voor de meeste voorzieningen en € 1 miljoen per keer voor het overleggen van de beschikkingen, met een totaalmaximum van € 300 miljoen. Dwangsommen tegen de Chinese bestuurders persoonlijk legt de kamer niet op, omdat hun handelen in beginsel aan de rechtspersonen wordt toegerekend. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, er is geen proceskostenveroordeling en wat verder is verzocht wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter wijst collectieve droogteclaim tegen acht Drinkwaterbedrijven af, claimstichting moet € 42.556 per bedrijf betalen Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN.
SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente.
De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen.
Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken.
SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten.
De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Oost-Brabant · 11 november 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter wijst eis om ladder over buurtuin en verwijdering schutting af Twee buren in de omgeving van Lelystad liggen al jaren met elkaar overhoverhoop over de erfgrens en over wat er langs die grens staat. De ene buurman heeft in 2022 een schuur met overkapping aan de achterzijde van zijn perceel geplaatst, langs de grens met zijn buren. De buren brachten daarna tegen de schuur en het ijzeren hek een kunststofstrook met taludgrond aan en plaatsten een houten schutting met laurierstruiken. In 2026 kwam daar een pergola-constructie bij. De eigenaar van de schuur stapte naar de voorzieningenrechter en wilde in kort geding toegang tot het perceel van zijn buren om het Douglashout van zijn schuur te kunnen schuren en oliën. Ook eiste hij dat de schutting, de kunststofstrook, de taludgrond, de laurierstruiken, de klimop en de pergola zouden verdwijnen en dat een regenpijp en een vergaarbak die de buren hadden weggehaald weer zouden worden teruggeplaatst.
Voor de toegang beriep de eigenaar zich op het zogeheten ladderrecht in artikel 5:56 van het Burgerlijk Wetboek. Wie tijdelijk het perceel van een ander nodig heeft om werk aan zijn eigen gebouw te verrichten, mag dat in beginsel eisen, tenzij de buurman daar gewichtige redenen tegen heeft. De rechter nam aan dat de eigenaar belang heeft bij onderhoud, want het hout kan vergrijzen en daarna zwart worden. Maar het onderhoud kan volgens de eigenaar alleen als de houten schutting, de laurierstruiken en de pergola worden weggehaald. Dat betekent een ingrijpende verbouwing van de tuin van de buren, die volgens hen duizenden euro's kost. Daartegenover staat dat de verkleuring optreedt aan een zijkant van de schuur die vanaf het eigen perceel van de eigenaar niet te zien is. Die afweging pakte uit in het voordeel van de buren.
De eigenaar wees op een eerder kort geding uit 2024, waarin een andere voorzieningenrechter de buren wel had verplicht toegang te verlenen. Toen stond er alleen een schutting. Sindsdien is de tuin anders ingericht, waardoor toegang nu zwaardere gevolgen heeft. De eigenaar stelde ook dat de buren hun tuin bewust zo hadden ingericht om hem te dwarsbomen. De rechter volgde hem daar niet in: de buren verklaarden dat de schutting en struiken er staan tegen het geluid van de warmtepomp van de eigenaar en voor hun privacy, mede vanwege een camera op zijn perceel. Voor misbruik van bevoegdheid moet de rechter terughoudend zijn, en een kort geding leent zich niet voor uitgebreid onderzoek.
Bij de overige eisen ontbrak het volgens de rechter aan spoedeisend belang. Voor de verwijdering van de schutting, de kunststofstrook en de taludgrond moest eerst vaststaan waar de juridische erfgrens loopt. De eigenaar leunde op een grensreconstructie van het Kadaster van 14 oktober 2024. De rechter oordeelde dat de kadastrale grens niet automatisch de juridische grens is; daarvoor zijn de koopovereenkomst en de notariële leveringsakten beslissend, en die lagen er niet. De buren legden bovendien gemeentelijke tekeningen over met een andere maatvoering, en zij waren niet uitgenodigd voor de grensreconstructie. Daarom is niet aannemelijk dat de buren stelselmatig inbreuk maken op het eigendomsrecht van de eigenaar.
De geplande verkoop van de woning veranderde dat niet. De eigenaar zei dat het verkooptraject stilstond door het burengeschil, maar gaf tijdens de mondelinge behandeling toe dat de woning nog gewoon op Funda staat. Zijn stelling dat het geschil de prijs drukt, onderbouwde hij niet met stukken. Houtrot door water achter de kunststofstrook, een vervormd hek door de taludgrond, schade door klimop en mogelijke wateroverlast door het ontbreken van de tweede regenpijp zijn volgens de rechter geen schade die op korte termijn dreigt. De eigenaar heeft nog één regenpijp en kan zelf eenvoudige maatregelen nemen om verstopping te voorkomen. Wel benadrukte de rechter dat het eigenhandig verwijderen van andermans spullen niet is toegestaan.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af, ook de subsidiaire voorzieningen en de gevorderde dwangsommen. De eigenaar moet de proceskosten van de buren betalen: € 1.707,00, bestaand uit € 341,00 griffierecht, € 1.177,00 salaris van de advocaat en € 189,00 nakosten, met een verhoging van € 98,00 als hij niet tijdig betaalt en het vonnis wordt betekend. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht