Rechtbank machtigt zorgbedrijf at.zorg tot omzetting van BV in stichting Een zorgbedrijf uit Oldenzaal dat jeugd-ggz en jeugdhulp verleent, wil af van zijn vorm van besloten vennootschap en verder gaan als stichting. At.groep Zorg B.V., kortweg at.zorg, werd in 2012 opgericht en wordt met publiek geld betaald. Het bedrijf streeft geen winst na. De rechtbank Overijssel heeft nu de machtiging verleend die de wet voor zo'n omzetting eist.
At.zorg gaf twee redenen voor de omzetting. De eerste is dat een stichting volgens het bedrijf beter past bij het maatschappelijke karakter van het werk. De tweede is een kwestie van opvolging. Via een tussenliggende bv heeft een natuurlijk persoon het aandeelhouderschap in handen. Hij is onlangs met pensioen gegaan en wil zijn aandeelhouderschap beëindigen. Door de rechtsvorm om te zetten denkt at.zorg de continuïteit van de organisatie beter te waarborgen.
Het besluit tot omzetting nam de algemene vergadering van aandeelhouders op 5 augustus 2026. Dat besluit werd de dag erna ter inzage gelegd bij het Handelsregister van de Kamer van Koophandel en het voornemen werd op 10 augustus 2026 aangekondigd in het dagblad Trouw. Daarna kon iedereen die er bezwaar tegen had, verzet aantekenen. De griffier van de rechtbank verklaarde op 13 oktober 2026 dat niemand dat had gedaan. De zaak werd zonder mondelinge behandeling afgedaan.
Voor de omzetting van een bv in een stichting is een rechterlijke machtiging nodig. De rechtbank toetste of at.zorg de wettelijke en statutaire regels had gevolgd. Dat bleek het geval. Er was geen reden om aan te nemen dat de besluiten nietig zijn, er liep geen procedure om ze te vernietigen en er was een concept van de notariële akte overgelegd. Ook had niemand zich bij de rechtbank gemeld om bezwaar te maken. Daarmee deed zich geen enkele grond voor om de machtiging te weigeren.
De rechtbank verleent at.zorg de machtiging om zichzelf om te zetten in Stichting at.zorg, gevestigd in de gemeente Hengelo, volgens de concept-akte van 28 juli 2026. Uit oogpunt van rechtszekerheid moet de omzetting binnen zes maanden na de beschikking van 19 oktober 2026 plaatsvinden. De beschikking is, voor zover nodig, uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Overijssel · 19 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim van € 83.000 op bestuurders van Havirit af: geen ernstig verwijt voor onbetaalde schuld Een projectvennootschap die een handelsplatform voor tuinbouwproducten moest realiseren, raakte na het stopzetten van de samenwerking in geldnood en bleef een schuld van € 80.000 onbetaald. Twee bedrijven uit het Berkelse concern achter dat project, Netherlands Commodity Exchange (NLCE) en Shouguang Vegetable Industry Holding Group (SVG), probeerden dat bedrag daarom bij de bestuurders van de vennootschap te halen. Dat lukt niet: de rechtbank Amsterdam wijst alle vorderingen af.
Het gaat om Havirit B.V., in 2017 opgericht voor een project met NLCE en SVG. Zij zouden samen een handelsplatform opzetten voor de handel in tuinbouwproducten en in financiële producten daarover. In augustus 2020 zetten NLCE en SVG het project on hold, zonder dat er een vergunning was. Havirit liet daarna beslag leggen op bezittingen van NLCE en SVG en begon procedures over betaling van facturen. De rechtbank Rotterdam en het gerechtshof Den Haag verklaarden zich onbevoegd, omdat partijen arbitrage waren overeengekomen. In de arbitrageprocedure die Havirit daarna startte, werden al haar vorderingen in juni 2025 afgewezen. Zij werd veroordeeld in de proceskosten van NLCE en SVG, vastgesteld op € 80.000.
Havirit betaalde dat bedrag niet. Haar eigen vermogen was inmiddels negatief en haar enige activa was een belang van 15 procent in NLCE. NLCE en SVG stapten daarom naar de rechter om de bestuurder van Havirit, een andere vennootschap, en de bestuurder daarvan, een natuurlijke persoon, persoonlijk aansprakelijk te stellen voor in totaal € 83.480,98. Dat bedrag bestond uit de arbitrale proceskosten met rente en verlofkosten, plus de kosten van een beslaggarantie die zij hadden gesteld om de beslagen van Havirit op te heffen.
De rechtbank legt uit dat in beginsel alleen de vennootschap zelf haar schulden moet betalen. Een bestuurder is alleen persoonlijk aansprakelijk als hem een ernstig persoonlijk verwijt valt te maken. Die drempel ligt hoog, mede om te voorkomen dat bestuurders uit angst voor aansprakelijkheid defensief gaan handelen.
NLCE en SVG verweten de bestuurder in de eerste plaats dat Havirit de arbitrageprocedure begon terwijl duidelijk was dat zij een kostenveroordeling niet zou kunnen betalen. De rechtbank vindt dat geen ernstig verwijt. Er bestaat geen regel dat een partij vooraf geld moet reserveren voor een mogelijke kostenveroordeling. Dat zou het recht op toegang tot de rechter te veel beperken. Het risico dat een wederpartij een kostenveroordeling niet kan verhalen, is volgens de rechtbank een aanvaardbaar maatschappelijk risico. Misbruik van procesrecht was niet gesteld en is ook niet gebleken. Dat de bestuurder na het arbitrale vonnis geen extra geld meer in Havirit stak, is evenmin onrechtmatig, want daartoe was hij niet verplicht.
Ook de andere verwijten slagen niet. NLCE en SVG stelden dat inkomsten na 2020 bewust buiten Havirit waren gehouden en in een andere holding terecht waren gekomen. Zij onderbouwden dat alleen met verwijzingen naar LinkedIn-pagina's, en dat is volgens de rechtbank te weinig. Dat zij als enige schuldeisers onbetaald bleven, klopt niet: ook de Belastingdienst, de advocaat en de accountant van Havirit kregen niet alles. Van ongeoorloofde selectieve betaling is geen sprake. Wat Havirit na het arbitrale vonnis nog ontving, ging grotendeels naar de Belastingdienst als preferente schuldeiser, naar de advocaat en naar de accountant. Een teruggestort voorschot van het arbitrage-instituut ging terug naar de bestuurder, die dat voorschot zelf had voorgeschoten.
Voor de schade door het beslag oordeelt de rechtbank dat Havirit onrechtmatig handelde: het beslag bleek achteraf ten onrechte gelegd, want haar vordering was afgewezen. Maar NLCE en SVG hadden niet uitgelegd waarom de bestuurder daarvoor een persoonlijk ernstig verwijt treft. Daarom is ook dat deel niet toewijsbaar.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. NLCE en SVG moeten hoofdelijk de proceskosten van de bestuurders betalen, begroot op € 5.764, en dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst voorlopige voorziening af in vennootschapsgeschil De Hypotheker Nieuw-Vennep Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in.
In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94.
De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet.
De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen.
Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog.
Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Ondernemingskamer benoemt deskundige om aandelen in kinderverlichtingsbedrijf te waarderen Twee besloten vennootschappen houden elk de helft van de aandelen in een Amsterdams bedrijf dat verlichting voor kinderkamers ontwerpt en verkoopt, via een eigen website en via resellers. De directeuren-grootaandeelhouders achter beide vennootschappen vormen samen het bestuur en kunnen het bedrijf alleen gezamenlijk vertegenwoordigen. Dat bleek op de duur niet vol te houden. In juli 2026 vroeg een van de twee aandeelhouders de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam om de andere aandeelhouder te dwingen haar aandelen over te dragen. Subsidiair vroeg zij om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van het bedrijf. Ook wilde zij als voorlopige maatregel dat de aandelen van de ander naar een beheerder zouden gaan en dat de andere bestuurder zou worden geschorst.
De strijd ging niet door. Op 10 september 2026 zette de verzoekende aandeelhouder haar verzoek om in een gezamenlijk verzoek op grond van artikel 2:343c van het Burgerlijk Wetboek, onder de voorwaarde dat de andere kant zich daar niet tegen zou verzetten. Een paar dagen later bevestigde de advocaat van de andere aandeelhouder dat zij instemde en vroeg zij zelf om voortzetting van de procedure op die basis. Daarmee was de voorwaarde vervuld. Het verzoek om een onderzoek naar het beleid was al ingetrokken. Partijen zagen af van een mondelinge behandeling en vroegen de Ondernemingskamer meteen een beschikking te geven.
Over het uitgangspunt waren partijen het eens: de ene aandeelhouder draagt haar aandelen over aan de andere, tegen gelijktijdige betaling van een prijs die nog moet worden vastgesteld. De Ondernemingskamer constateert die overeenstemming en gaat daarmee aan de slag. Zij benoemt één deskundige, in plaats van de drie die de wet als gewone regel kent, omdat partijen daar zelf de voorkeur aan gaven. Het gaat om drs. P. den Hertog RA RV. Hij moet de aandelen waarderen volgens de Leidraad voor deskundigen in de geschillenregeling, die de Ondernemingskamer zelf publiceert.
De aanwijzingen aan de deskundige volgen het gezamenlijke verzoek van partijen. De peildatum is 31 december 2026. De waardering ziet op alle aandelen in het bedrijf, op de veronderstelling dat de onderneming zelfstandig en op gebruikelijke wijze wordt voortgezet. De deskundige werkt zelfstandig en niet onder leiding van de Ondernemingskamer. Hij maakt binnen vier weken een plan van aanpak met een begroting, waarna de Ondernemingskamer partijen kan laten reageren en het voorschot en de termijn voor het rapport vaststelt. Partijen mogen tijdens het onderzoek opmerkingen maken en verzoeken doen, en dat moet uit het rapport blijken. Daarna volgt een ronde schriftelijke reacties en, tenzij niemand daar prijs op stelt, een mondelinge behandeling waarin de prijs wordt vastgesteld.
De kosten van het onderzoek worden gedeeld. Het voorschot komt voor de helft voor rekening van elke aandeelhouder, en de Ondernemingskamer kondigt aan dat ook de definitieve kosten bij de prijsvaststelling gelijk worden verdeeld, conform wat partijen onderling afspraken. Raadsheer mr. C.H. Rombouts wordt benoemd tot raadsheer-commissaris. De Ondernemingskamer benoemt dus de deskundige en bepaalt de kaders voor de waardering, verklaart de beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad en houdt alle verdere beslissingen aan.
Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht