Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter wijst eis om ladder over buurtuin en verwijdering schutting af Twee buren in de omgeving van Lelystad liggen al jaren met elkaar overhoverhoop over de erfgrens en over wat er langs die grens staat. De ene buurman heeft in 2022 een schuur met overkapping aan de achterzijde van zijn perceel geplaatst, langs de grens met zijn buren. De buren brachten daarna tegen de schuur en het ijzeren hek een kunststofstrook met taludgrond aan en plaatsten een houten schutting met laurierstruiken. In 2026 kwam daar een pergola-constructie bij. De eigenaar van de schuur stapte naar de voorzieningenrechter en wilde in kort geding toegang tot het perceel van zijn buren om het Douglashout van zijn schuur te kunnen schuren en oliën. Ook eiste hij dat de schutting, de kunststofstrook, de taludgrond, de laurierstruiken, de klimop en de pergola zouden verdwijnen en dat een regenpijp en een vergaarbak die de buren hadden weggehaald weer zouden worden teruggeplaatst.
Voor de toegang beriep de eigenaar zich op het zogeheten ladderrecht in artikel 5:56 van het Burgerlijk Wetboek. Wie tijdelijk het perceel van een ander nodig heeft om werk aan zijn eigen gebouw te verrichten, mag dat in beginsel eisen, tenzij de buurman daar gewichtige redenen tegen heeft. De rechter nam aan dat de eigenaar belang heeft bij onderhoud, want het hout kan vergrijzen en daarna zwart worden. Maar het onderhoud kan volgens de eigenaar alleen als de houten schutting, de laurierstruiken en de pergola worden weggehaald. Dat betekent een ingrijpende verbouwing van de tuin van de buren, die volgens hen duizenden euro's kost. Daartegenover staat dat de verkleuring optreedt aan een zijkant van de schuur die vanaf het eigen perceel van de eigenaar niet te zien is. Die afweging pakte uit in het voordeel van de buren.
De eigenaar wees op een eerder kort geding uit 2024, waarin een andere voorzieningenrechter de buren wel had verplicht toegang te verlenen. Toen stond er alleen een schutting. Sindsdien is de tuin anders ingericht, waardoor toegang nu zwaardere gevolgen heeft. De eigenaar stelde ook dat de buren hun tuin bewust zo hadden ingericht om hem te dwarsbomen. De rechter volgde hem daar niet in: de buren verklaarden dat de schutting en struiken er staan tegen het geluid van de warmtepomp van de eigenaar en voor hun privacy, mede vanwege een camera op zijn perceel. Voor misbruik van bevoegdheid moet de rechter terughoudend zijn, en een kort geding leent zich niet voor uitgebreid onderzoek.
Bij de overige eisen ontbrak het volgens de rechter aan spoedeisend belang. Voor de verwijdering van de schutting, de kunststofstrook en de taludgrond moest eerst vaststaan waar de juridische erfgrens loopt. De eigenaar leunde op een grensreconstructie van het Kadaster van 14 oktober 2024. De rechter oordeelde dat de kadastrale grens niet automatisch de juridische grens is; daarvoor zijn de koopovereenkomst en de notariële leveringsakten beslissend, en die lagen er niet. De buren legden bovendien gemeentelijke tekeningen over met een andere maatvoering, en zij waren niet uitgenodigd voor de grensreconstructie. Daarom is niet aannemelijk dat de buren stelselmatig inbreuk maken op het eigendomsrecht van de eigenaar.
De geplande verkoop van de woning veranderde dat niet. De eigenaar zei dat het verkooptraject stilstond door het burengeschil, maar gaf tijdens de mondelinge behandeling toe dat de woning nog gewoon op Funda staat. Zijn stelling dat het geschil de prijs drukt, onderbouwde hij niet met stukken. Houtrot door water achter de kunststofstrook, een vervormd hek door de taludgrond, schade door klimop en mogelijke wateroverlast door het ontbreken van de tweede regenpijp zijn volgens de rechter geen schade die op korte termijn dreigt. De eigenaar heeft nog één regenpijp en kan zelf eenvoudige maatregelen nemen om verstopping te voorkomen. Wel benadrukte de rechter dat het eigenhandig verwijderen van andermans spullen niet is toegestaan.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af, ook de subsidiaire voorzieningen en de gevorderde dwangsommen. De eigenaar moet de proceskosten van de buren betalen: € 1.707,00, bestaand uit € 341,00 griffierecht, € 1.177,00 salaris van de advocaat en € 189,00 nakosten, met een verhoging van € 98,00 als hij niet tijdig betaalt en het vonnis wordt betekend. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt buren steeg vrij te maken: recht van overpad door verjaring Drie buren in een woonwijk kunnen hun huis en achtertuin niet meer bereiken via de steeg die ze al decennia gebruiken. Vanaf september 2026 zetten hun achterburen de poort dicht, haalden ze de tegels uit het pad en plaatsten ze planten, kliko's en stenen om de doorgang te blokkeren. De voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) heeft die blokkade in een kort geding bevolen op te heffen.
De steeg loopt deels over het perceel van de gedaagden en komt uit bij een poort naar de achtertuin van twee van de eisers. Via een pad daarachter bereikt de derde eiseres haar woning, die niet direct aan de straat ligt. De eisers stellen dat door verjaring een recht van overpad is ontstaan. De gedaagden betwisten dat en voeren aan dat de eiseres haar woning ook op andere manieren kan bereiken.
Eerst keek de rechter naar het spoedeisend belang. Dat is er volgens hem. De eiseres bereikt haar woning nu via de onverharde privé-achtertuin van haar buren, en dat is geen redelijk alternatief. De andere route loopt grotendeels over een gemeenschappelijk pad waarvoor zij naar eigen zeggen geen gebruiksrecht heeft, en dat is haar in het verleden ook door een van de eigenaren gezegd. De gedaagden brachten daar onvoldoende tegenin. Voor de twee andere eisers geldt dat zij hun tuin opnieuw willen inrichten, wat niet kan zolang hun buurvrouw die tuin als omweg moet gebruiken. Zij maakten bovendien zelf ook regelmatig gebruik van de steeg, wat niet is weersproken.
Daarna beoordeelde de rechter of een bodemrechter waarschijnlijk zal oordelen dat een erfdienstbaarheid (een recht van overpad) is ontstaan. De eisers beroepen zich op bevrijdende verjaring, wat twintig jaar bezit vereist. De eiseres stelde dat de steeg en de poort er al waren toen zij haar woning in 1999 kocht en dat zij, haar gezin en bezoekers de steeg sindsdien dagelijks gebruikten, zonder dat iemand protesteerde of zij om toestemming vroeg. Meerdere getuigenverklaringen ondersteunen dat, en de rechter ziet door de consistentie daarvan geen reden voor twijfel. Het gebruik was ook kenbaar voor de gedaagden, want de poort heeft alleen nut als de steeg wordt gebruikt. Dat de eiseres de steeg gebruikte, betwisten de gedaagden zelf niet.
De gedaagden voerden aan dat het gebruik berustte op persoonlijke toestemming van hun rechtsvoorgangers, en een persoonlijk recht gaat niet over op een volgende bewoner. De rechter volgt dat niet. Uit een overgelegde verklaring blijkt alleen dat de eiseres ooit bij omwonenden langsging om het gebruik van de poort te bespreken. Dat is onvoldoende voor een strikt persoonlijk gebruiksrecht, ook omdat niet bekend is wie toestemming gaf en wat die inhield. Voor de twee andere eisers en hun rechtsvoorgangers geldt volgens de rechter hetzelfde: zij gebruikten de steeg al meer dan twintig jaar om de poort aan de achterzijde van hun perceel te bereiken.
De rechter wees de vorderingen grotendeels toe. De gedaagden moeten binnen één week na betekening van het vonnis de doorgang over hun perceel vrij en begaanbaar maken en houden, de belemmeringen verwijderen en de bestrating zo nodig herstellen. Dat gebeurt volgens de situatie op bijlage 1 van het vonnis, maar zonder de kliko's die daar nog te zien zijn. Ook moeten zij dulden dat de eisers de steeg weer gebruiken, te voet en met een fiets aan de hand, zolang een bodemrechter niet anders beslist of partijen niets anders afspreken. Het deel van de vordering dat de doorgang niet opnieuw geblokkeerd, versmald of bemoeilijkt mag worden, wees de rechter af: dat volgt al uit de eerste veroordeling.
Bij niet-nakoming verbeurt elke gedaagde een dwangsom van € 500 per dag, tot een maximum van € 25.000. De eisers vroegen € 1.000 per dag met een maximum van € 50.000, maar volgens de rechter staat dat niet in verhouding tot hun belang en is € 25.000 al een voldoende prikkel. De gedaagden worden niet hoofdelijk veroordeeld, omdat het om zelfstandige verplichtingen van beiden gaat. Zij moeten de proceskosten van € 1.707 betalen, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, ook als een van de partijen hoger beroep instelt. De gedaagden hadden daartegen aangevoerd dat de eiseres haar woning ook anders kan bereiken, maar die routes zijn volgens de rechter geen redelijke alternatieven.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt medisch onderzoek na verkeersongeval, verzekeraar betaalt € 18.782 voorschot Een man raakte in 2022 betrokken bij een verkeersongeval. De verzekeraar van de tegenpartij heeft erkend aansprakelijk te zijn. Wat partijen verdeeld houdt, is of de klachten die de man nu nog heeft echt door dat ongeval komen, en of het medisch dossier compleet genoeg is om dat te beoordelen. Daarom vroeg hij de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopig deskundigenonderzoek te bevelen. Dat is een onderzoek door onafhankelijke deskundigen vóórdat er een hoofdprocedure is, zodat partijen weten waar ze aan toe zijn.
De verweerder voerde op de zitting aan dat de kantonrechter niet bevoegd zou zijn, omdat de schade naar verwachting hoger is dan € 25.000. De kantonrechter wees dat verweer af. Een bevoegdheidsverweer moet volgens de wet al in het verweerschrift staan en was te laat gedaan. Ook had de rechter geen reden om de zaak uit eigen beweging door te sturen naar de handelskamer, zeker nu partijen het inmiddels eens waren over de invulling van het onderzoek.
Partijen spraken af dat eerst een neuroloog de man onderzoekt en daarna een psychiater. De psychiater mag pas beginnen nadat hij het definitieve rapport van de neuroloog heeft ontvangen, en moet dat rapport meewegen. Beide deskundigen hebben toegezegd het onderzoek uit te voeren.
De kantonrechter nam de vragen over die partijen hadden afgesproken, de zogenoemde IWMD-vraagstelling uit 2025. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de klachten van de man, de diagnose, zijn beperkingen, de vraag of nog verbetering of verslechtering te verwachten is, en hoe zijn situatie zou zijn geweest zonder het ongeval. Op gezamenlijk verzoek kwamen er twee instructies bij. De deskundigen moeten beoordelen of de beschikbare medische informatie voldoende is en, zo niet, welke aanvullende informatie nodig is. Ook krijgen ze te horen dat de man sinds medio juli een paar uur per week als Uber Eats-bezorger werkt en bestellingen per fiets bezorgt, wat hem volgens hemzelf veel moeite kost.
De neuroloog begrootte zijn onderzoek op € 7.287,23 inclusief btw, de psychiater op € 11.495 inclusief btw. Partijen hadden geen bezwaar tegen die bedragen. De rechter stelde het voorschot daarom vast op in totaal € 18.782,23. Omdat de verzekeraar de aansprakelijkheid voor het ongeval heeft erkend en partijen dit zo hebben afgesproken, moet zij dat voorschot betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, wordt pas na het onderzoek bepaald, in een eventuele bodemprocedure.
De kantonrechter beval het deskundigenonderzoek, benoemde de neuroloog en de psychiater en gaf de verzekeraar twee weken na ontvangst van de nota van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak om € 18.782,23 voor te schieten. De deskundigen moeten binnen drie maanden na de start van hun onderzoek hun definitieve rapport inleveren en partijen de kans geven op de conceptrapporten te reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank wijst verzoek om tegengetuigen af in bunq-geschil over klantenaantallen Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen.
Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf.
Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat.
De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd.
De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen.
De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht