Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Rechtbank veroordeelt man tot 30 maanden cel voor poging doodslag Een man reed op 12 juli 2025 in Tegelen frontaal in op de auto van een ander, om vervolgens samen met een vriend het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp meermaals hard op het hoofd te slaan. De rechtbank Limburg veroordeelde de man voor het medeplegen van poging tot doodslag tot een gevangenisstraf van 30 maanden.
Het slachtoffer reed die middag over een smalle weg buiten de bebouwde kom toen er plotseling een auto op hem afkwam en frontaal tegen zijn wagen botste. De bestuurder van die andere auto sprong uit en probeerde het portier van het slachtoffer te openen. Toen dat niet lukte omdat de portieren op slot zaten, klom hij op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalde hij een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit zijn eigen auto, gaf de paraplu aan zijn vriend en hield het andere voorwerp zelf vast. Beide ruiten aan de voorzijde van de auto van het slachtoffer werden ingeslagen, waarna het slachtoffer meerdere harde klappen op zijn voorhoofd kreeg. Toen hij probeerde te ontsnappen via de bestuurderskant, werd hij door de vriend teruggeduwd de auto in.
Het slachtoffer liep hierbij ernstig letsel op: een breuk van het voorhoofdsbot die doorliep tot in de oogkas, drie breuken in het jukbeen en een wond die gehecht moest worden. De verdachte en zijn vriend ontkenden het geweld en stelden dat het slachtoffer hen met een mes had bedreigd, maar dit mes werd nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond. De rechtbank vond de lezing van het slachtoffer overtuigender: die kwam overeen met de vastgestelde schade aan de auto, waaronder de kapotte ruit aan de kant waar de verdachte stond, terwijl er geen letsel aan zijn handen was aangetroffen dat zou passen bij het met blote handen inslaan van een ruit.
De rechtbank oordeelde dat de verdachten weliswaar niet van meet af aan uit waren op de dood van het slachtoffer, maar dat het met kracht slaan met een hard voorwerp op iemands hoofd naar algemene ervaring een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. Omdat de verdachten die kans bewust hebben aanvaard, was er sprake van voorwaardelijk opzet op de dood, wat volstaat voor een veroordeling voor poging tot doodslag. Van de aanrijding zelf als aparte poging tot doodslag sprak de rechtbank de verdachte vrij, omdat niet vaststond dat die met een gevaarlijke snelheid was uitgevoerd.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte voor eigen rechter had gespeeld, vermoedelijk naar aanleiding van een vermeend seksueel misbruik van zijn partner of een affaire tussen haar en het slachtoffer, en dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond. De rechtbank legde een lichtere straf op dan de door justitie gevorderde 36 maanden, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals een stabiele baan, huisvesting en de zorg voor zijn kinderen.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden, met aftrek van voorarrest, en wees de vordering van het slachtoffer als benadeelde partij gedeeltelijk toe tot een bedrag van € 11.088,34, bestaande uit materiële en immateriële schadevergoeding, hoofdelijk te betalen samen met de medeverdachte.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst schadeclaim van uitzendkracht tegen Uvec af Een vrouw werkte via een uitzendbureau van eind september tot begin december 2024 bij Uvec Production, een bedrijf op Urk waar zalm wordt gefileerd. Volgens haar overkwam haar daar op 10 oktober 2024 een arbeidsongeval: bij het gebruik van een sta-verhoger met twee tredes zou het opstapje zijn gekanteld en haar onderbeen hebben geraakt. Ze stelt daardoor ernstig letsel te hebben opgelopen, waaronder meerdere botbreuken en een geperforeerd onderbeen, met blijvende gevolgen. Ze eiste bij de kantonrechter in Lelystad dat het uitzendbureau en Uvec, als inlenend bedrijf, hoofdelijk aansprakelijk werden gesteld voor haar schade.
Bij dit soort zaken geldt een bijzondere regeling voor werkgeversaansprakelijkheid: een werkgever, en in dit geval ook het bedrijf waar iemand via een uitzendbureau te werk wordt gesteld, is aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens zijn werk oploopt, tenzij is voldaan aan de zorgplicht of de schade in belangrijke mate aan de werknemer zelf te wijten is. Voordat aan die aansprakelijkheidsvraag wordt toegekomen, moet de werknemer wel eerst aannemelijk maken dat het ongeval zich daadwerkelijk op de werkplek heeft voorgedaan en dat daardoor schade is ontstaan. De exacte toedracht hoeft daarbij niet te worden bewezen, maar de kern van het verhaal moet wel kloppen.
Daar liep de vordering van de vrouw op vast. Hoewel er meerdere mensen aan dezelfde fileerlijn werkten, had niemand het gestelde ongeval opgemerkt. De vrouw meldde het voorval bovendien niet meteen bij haar werkgever of bij Uvec. Pas op de avond van 13 oktober 2024, drie dagen later, liet ze aan een medewerker van het uitzendbureau weten dat er iets was gebeurd waarvoor ze naar het ziekenhuis zou gaan, zonder verdere details te geven. Een medewerker van Uvec aan wie de partner van de vrouw het voorval zou hebben verteld, bevestigde dat niet.
Ook haar eigen verklaringen liepen uiteen. In een schriftelijke verklaring schreef ze dat de verhoger kantelde toen ze een voet op de onderste trede zette en dat deze haar been én haar hoofd raakte. Tijdens de zitting vertelde ze juist dat de verhoger kantelde bij de stap van de eerste naar de tweede trede en dat alleen haar been werd geraakt, en bracht ze voor het eerst naar voren dat de bovenste trede los zou hebben gezeten. Een video die ze op de zitting liet zien, bleek volgens haar eigen partner pas na 21 oktober 2024 te zijn gemaakt, en het was niet duidelijk of die wel de verhoger toonde die zij had gebruikt.
Ook het verband tussen het gestelde ongeval en het gestelde letsel was onvoldoende onderbouwd. Het enige bewijsstuk was haar eigen verklaring. Uit een verslag van een bezoek aan de huisartsenpost, dat het uitzendbureau had overgelegd, bleek alleen dat ze last had van wondroos aan haar been, een huidinfectie, niet van botbreuken. Op de zitting bood ze aan om alsnog aanvullende medische stukken in te dienen, maar de kantonrechter wees dat aanbod af omdat het te laat kwam.
Omdat de vrouw niet aannemelijk had gemaakt dat het ongeval had plaatsgevonden en al helemaal niet dat haar gestelde letsel daardoor was veroorzaakt, kwam de kantonrechter niet toe aan de vraag of het uitzendbureau of Uvec tekort was geschoten in de zorgplicht. De kantonrechter wees de vorderingen volledig af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten: € 720 aan het uitzendbureau en € 720 aan Uvec, plus wettelijke rente.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof bekrachtigt: indoor skicentrum aansprakelijk voor hersenletsel van skiër zonder helm Een ervaren skiër viel op 11 maart 2019 tijdens een les op een indoor skibaan en liep ernstig hersenletsel op. Hij droeg geen helm. Zijn hoofd kwam bij de val op de skimat of de achterrol van de baan terecht. De man lag drie weken in coma en was daarna nog vier weken opgenomen op de neurologische afdeling. Het skicentrum en zijn twee eigenaren moeten volgens het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden opdraaien voor de schade.
Het hof beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 1 mei 2024 in een deelgeschil, een verkorte procedure over een deel van een letselschadezaak. Het beroep richtte zich ook tegen het vonnis van die rechtbank van 9 april 2025, waarin tussentijds hoger beroep tegen de beschikking werd toegestaan. De rechtbank had geoordeeld dat het skicentrum aansprakelijk is voor de volledige schade van de man. In het algemene voorwaardenbeding van het centrum stond alleen het advies om een helm te dragen, en dan nog uitsluitend voor skiërs ouder dan 12. Voor kinderen en snowboarders gold een helmplicht.
Het skicentrum voerde aan dat het zijn verplichtingen was nagekomen. De baan werkte goed, de les werd gegeven door een ervaren en gecertificeerde skileraar en het helmadvies stond in de voorwaarden. Volgens het centrum kon van hem niet worden verlangd dat hij erop toezag dat dit advies werd opgevolgd. De man had zelf een verkeerde beweging gemaakt en kende de risico's van de sport.
Het hof oordeelde anders. Het centrum is een professionele aanbieder van skilessen en de man was een consument. Indoor skiën is een risicovolle sport, ook voor ervaren skiërs, zeker op een harde ondergrond en een machinaal aangedreven baan met een snelheid tot 20 kilometer per uur. Van een bedrijf dat zulke lessen aanbiedt mag worden verwacht dat het binnen redelijke grenzen veiligheidsmaatregelen treft. Dat betekent ten minste dat het dringend adviseert om een helm te dragen. De enkele vermelding in de algemene voorwaarden was daarvoor onvoldoende.
Het hof wees op wat het centrum had nagelaten, terwijl dat eenvoudig had gekund. Er hingen geen borden bij de entree. De skileraren herhaalden het advies niet en droegen zelf geen helm. Er was geen toezicht op het dragen van een helm en er waren geen helmen te leen of te huur, alleen te koop. Een van de eigenaren bevestigde tijdens de mondelinge behandeling dat er voor het ongeval geen helmen werden gedragen, ook niet door kinderen onder de 12, en dat het centrum zich niet bewust was van het gevaar. Dat de man in die omstandigheden zelf ook geen helm droeg, ontslaat het centrum volgens het hof niet van zijn eigen zorgplicht. Het centrum is daarom toerekenbaar tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.
Ook het beroep op het beding 'Eigen risico' in de algemene voorwaarden slaagde niet. Het hof zag niet in dat het centrum 'er alles aan' had gedaan om het risico op blessures te beperken, zoals in de voorwaarden stond. Bovendien is een beding dat de aansprakelijkheid voor letselschade volledig uitsluit in een overeenkomst met een consument een oneerlijk beding, dat het hof zo nodig ambtshalve vernietigt.
Ook een deel van de schade voor eigen rekening van de man, wegens eigen schuld, vond het hof niet aan de orde. Dat skiën het risico op vallen met zich meebrengt, is geen eigen schuld. Een val is inherent aan de sport, ernstig hersenletsel door het ontbreken van een helm is dat niet. De man heeft voldoende onderbouwd dat hij een helm zou hebben gedragen als het centrum bij aanvang van de les actief had aangeraden dat te doen. Het argument dat de baan met 17 kilometer per uur op een lage snelheid draaide, verwierp het hof, omdat het maximum 20 kilometer per uur was. De schade wordt daarom volledig aan het centrum toegerekend.
Het hof bekrachtigt de deelgeschilbeschikking van 1 mei 2024 en het vonnis van 9 april 2025, voor zover dat aan zijn oordeel was onderworpen. Het skicentrum en de eigenaren moeten de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362 aan griffierecht en € 2.580 aan salaris van de advocaat van de man. De man moet € 1.290 aan proceskosten in een eerder incident vergoeden. De zaak gaat terug naar de rechtbank Midden-Nederland, die de hoofdprocedure voortzet en de omvang van de schade verder beoordeelt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 13 oktober 2026
Civiel Recht