Verslaafde dief na reeks inbraken vrijwel volledig voorwaardelijk gestraft: 60 dagen cel in plaats van 18 maanden Een man uit Helmond pleegde in ongeveer een maand tijd een reeks diefstallen. Hij sloeg autoruiten in, klom een erf op, pinde met gestolen bankpassen en nam een portemonnee mee die hij had gevonden. Ook had hij een revolver voorhanden. Zijn motief was volgens de rechtbank zijn basecoke-verslaving, die hij kennelijk wilde bekostigen met zijn buit.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart elf feiten bewezen. Op 24 juli 2026 werd de man in Oss aangetroffen als bestuurder van een auto die veertien uur eerder was gestolen. Hij gaf daar geen aannemelijke verklaring voor. Een fietser die bij de diefstal was gezien had hetzelfde postuur als hij, en hij droeg bij zijn aanhouding een pet die overeenkwam met die van de fietser. Daarom nam de rechtbank aan dat hij de auto zelf had weggenomen. Verder gaat het om een diefstal door braak uit een woning, een poging tot diefstal uit een auto, diefstal van een jas en portemonnee in Schinveld, onbevoegd pinnen met de passen van twee slachtoffers en het voorhanden hebben van een .22 revolver.
Bij het pinnen verschilde de rechtbank van mening met de officier van justitie, die daarvoor geen bewijs zag. De rechtbank vond het bewijs in onderlinge samenhang wel voldoende. Ook bij de poging tot diefstal volgde de rechtbank de verdediging niet. Die stelde dat de man mogelijk alleen de auto wilde vernielen. De rechtbank leidde uit zijn werkwijze bij de eerdere diefstallen af dat hij goederen wilde stelen. Hij had immers ook steeds de zijruit ingeslagen.
De officier van justitie eiste 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank vindt dat de ernst en het aantal feiten in beginsel een veel langere onvoorwaardelijke straf rechtvaardigen dan de tijd die de man al in voorarrest zat. Toch kiest zij voor speciale preventie. Nadat zijn voorlopige hechtenis op 21 september 2026 was geschorst, woont en werkt de man op een veeboerderij in Grave. Alle urinecontroles zijn schoon gebleven, en de reclassering ziet daarin een beschermende factor. Volgens de rechtbank zou een langere gevangenisstraf die prille positieve lijn doorkruisen en de kans op herhaling juist vergroten. Dat de man de feiten pleegde tijdens de proeftijd van twee eerdere veroordelingen, weegt zij mee in zijn nadeel.
De rechtbank legt 720 dagen gevangenisstraf op, waarvan 660 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 60 dagen is gelijk aan zijn voorarrest. Aan het voorwaardelijke deel verbindt zij de bijzondere voorwaarden van de reclassering, waaronder ambulante verslavingsbehandeling, verblijf bij NovaFarm-Grip, een drugs- en alcoholverbod met controles en meewerken aan schuldhulpverlening. Daarbovenop volgt een taakstraf van 320 uur, die bij verzuim wordt vervangen door 160 dagen hechtenis. Omdat het om meerdere feiten tegelijk gaat, mag de taakstraf boven de 240 uur uitkomen.
Ook de benadeelde partijen komen aan bod. De man moet € 250 betalen aan een slachtoffer van een diefstal in Oss, € 77,30 aan een slachtoffer van onbevoegd pinnen en € 177,50 aan een ander slachtoffer, steeds met wettelijke rente. Twee eigenaren van de gestolen auto zijn niet-ontvankelijk in hun claim, omdat zij hun schade niet onderbouwden. Zij kunnen die bij de burgerlijke rechter aanbrengen. De voorlopige hechtenis van de man eindigt per direct.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 jaar cel op voor gewapende woningoverval in Sint-Oedenrode, een half jaar minder dan geëist In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud in zijn bed door een gemaskerde indringer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep meermaals: 'Je hebt geld, dat wil ik hebben. Ik schiet je dood.' Een tweede overvaller trok een kast naast het bed open. Toen de overvaller de bewoner met een scherp voorwerp, vermoedelijk een breekijzer, meermalen tegen het hoofd sloeg, riep de bewoner zijn kinderen. Een van hen kwam de slaapkamer in, waarna de overvallers wegrenden. Zij vluchtten in een klaargezette auto en namen niets mee. De bewoner liep meerdere verwondingen aan zijn gezicht op.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart bewezen dat een nu 22-jarige man, die gedetineerd is, een van de twee overvallers was. Daarvoor was meer nodig dan alleen zijn DNA. In de woning bleef een patroonhouder achter. Op de klep daarvan zat DNA van de verdachte en van een medeverdachte, en op de patroonhouder zelf ook DNA van de bewoner. Volgens de rechtbank is dat een daderspoor dat de aanwezigheid van de verdachte zeer sterk aanwijst. Van hem mocht daarom een verklaring worden verwacht, maar hij beriep zich op zijn zwijgrecht. Daar kwamen bij de verklaringen van een getuige, die de verdachte als dader noemde en vertelde dat de verdachte had gezegd dat hij 'geveegd' zou worden vanwege de achtergebleven patroonhouder, en de bevindingen van een jeugdagent over lengte en postuur op de camerabeelden. De medeverdachte gaf ter zitting een vage, niet te controleren uitleg voor zijn DNA, en zijn telefoon zat die avond bij een zendmast in de buurt. Dat de daders volgens de verdediging een buitenlands accent hadden, zag de rechtbank niet als reden om te twijfelen: de overvallers waren gemaskerd en zeiden nauwelijks iets. De rechtbank veroordeelt de man voor het medeplegen van een poging tot afpersing.
Van een tweede overval, op 11 oktober 2025 in Veghel, spreekt de rechtbank hem vrij. Daar werden een echtpaar en hun gezin bedreigd met onder meer een machete, terwijl de daders het over een kluis hadden. De belangrijkste aanwijzing tegen de verdachte kwam van een medeverdachte, maar de rechtbank vindt diens verklaringen niet betrouwbaar. Ze wisselden per verhoor, werden niet gesteund door het onderzoek en bevatten ongeloofwaardige onderdelen, zoals dat hij niets zou hebben gemerkt van de machete, hamer, bivakmutsen en kentekenplaten die zijn kameraden meenamen in zijn auto. Zonder die verklaringen blijft alleen over dat de telefoon van de medeverdachte langs de woonplaats van de verdachte reisde en dat hij in het signalement past van de overvaller met het gezette postuur. Dat is te weinig. De twee medeverdachten worden voor die overval wel veroordeeld.
In een derde zaak ging het om de mishandeling van een man op 31 juli 2025 in Heeswijk-Dinther. De verdachte reed hem op een scooter achterna, opende het portier van de auto toen die in een wegversmalling vastzat en sloeg hem meermalen in het gezicht. De primair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling is niet bewezen: er is volgens de rechtbank te weinig bewijs dat de verdachte bewust een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel nam. De mishandeling zelf is bewezen, mede omdat de verdediging zich daarover aan het oordeel van de rechtbank liet.
Bij de strafmaat weegt de rechtbank mee dat de verdachte eerder voor mishandeling is veroordeeld en de feiten pleegde tijdens meerdere proeftijden. De overval had grote impact op het slachtoffer en zijn gezin. Het oriëntatiepunt voor een woningoverval met geweld of bedreiging is vijf jaar cel; de rechtbank vindt zes jaar passend, omdat de gewelddadigheden al hadden plaatsgevonden toen de overvallers zonder buit vertrokken. De officier van justitie eiste 6,5 jaar.
De rechtbank veroordeelt de man tot zes jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Ook moet hij 8.000 euro immateriële schadevergoeding betalen aan het slachtoffer van de overval in Sint-Oedenrode, vermeerderd met wettelijke rente, hoofdelijk met zijn mededader. Het deel van de vordering voor materiële schade en de rest van de immateriële schade wordt niet beoordeeld wegens onvoldoende onderbouwing, en de gevraagde affectieschade voor twee gezinsleden wordt niet toegewezen. Het slachtoffer van de mishandeling krijgt de gevraagde 700 euro, ook met rente. De vorderingen van de benadeelde partijen uit de zaak in Veghel worden niet-ontvankelijk verklaard. Daarnaast beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee weken voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf uit een vonnis van 25 september 2023. Twee patroonhouders worden aan het verkeer onttrokken en de in beslag genomen telefoon gaat terug naar de verdachte.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt taakstraf van 100 uur op aan cocaïnedealer na overschrijding van redelijke termijn Drie weken lang verkocht een man uit de omgeving van Hoogerheide cocaïne aan klanten die via WhatsApp contact opnamen met een dealernummer. Na een bestelling verscheen de verdachte op een locatie in Hoogerheide of Putte en leverde hij de drugs af. Hij bekende dat hij op 21 januari, 1 februari en 8 februari 2024 cocaïne heeft verkocht, vanuit een auto die daarvoor aan hem ter beschikking was gesteld. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde hem op 13 november 2026 tot een taakstraf van 100 uur.
De verdediging betwistte dat het om cocaïne ging, omdat de in beslag genomen middelen alleen met een snelle test waren onderzocht en niet door het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank vond het bewijs desondanks voldoende. Alle middelen testten positief op cocaïne, meerdere afnemers verklaarden dat zij via dit nummer al maanden of jaren cocaïne kochten, en de verdachte zei zelf dat hij alleen cocaïne verkocht. Dat klanten telkens bleven terugkomen, maakt volgens de rechtbank dat zij ook steeds kregen wat ze verwachtten.
Ook het medeplegen werd bewezen. Via hetzelfde nummer konden meerdere dealers op de afgesproken plek verschijnen. Volgens de rechtbank moet er dus een organisatie achter zitten die de cocaïne aan de dealers leverde en de opbrengst inde. De verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn en werkte nauw en bewust samen met onbekend gebleven anderen. De ten laste gelegde periode liep tot 25 maart 2024, maar de rechtbank kwam op een kortere periode uit: 21 januari tot 15 februari 2024. De verdachte verklaarde namelijk dat hij kort voor half februari was gestopt, en het dossier bevat geen aanwijzingen dat hij daarna nog doorging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cocaïne zeer verslavend is en dat de handel schade en overlast voor de samenleving veroorzaakt. Volgens de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting hoort bij dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook als de pleegperiode korter is dan een maand. Niet gebleken is echter dat de verdachte met grote intensiteit dealde. Omdat hij eerder was veroordeeld, is sprake van recidive en kon de rechtbank een zwaardere straf overwegen.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, de dag waarop de woningen van de verdachten werden doorzocht. Binnen 24 maanden had er een eindvonnis moeten liggen, dus uiterlijk op 25 maart 2026. Dat is met meer dan zeven maanden overschreden, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde over de afloop van zijn zaak. De rechtbank verwerkte dat in de strafmaat.
De officier van justitie had zelf een taakstraf van 100 uur gevorderd, en de rechtbank volgde die vordering. Weigert de verdachte de taakstraf te verrichten, dan volgt vervangende hechtenis van 50 dagen. Daarnaast was er een vordering om een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur uit een vonnis van de politierechter in Breda van 11 juli 2024 alsnog uit te voeren. Omdat het bewezen feit niet in de proeftijd is gepleegd, verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in die vordering. Het bleek ook de eigen lezing van de officier van justitie ter zitting.
De verdachte is dus veroordeeld voor het medeplegen van het meermalen verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne. Hij krijgt een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen hechtenis als vervanging als hij die niet naar behoren verricht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht