Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Curator Scheepswerf Grave vangt bot: causaal verband met onrechtmatig handelen Gemeente Land van Cuijk niet bewezen De curator van de failliete Scheepswerf Grave heeft in een schadestaatprocedure geprobeerd schadevergoeding te krijgen van de Gemeente Land van Cuijk. Hoewel eerder al in een hogerberoepsprocedure was vastgesteld dat de gemeente onrechtmatig handelde, wees de rechtbank alle vorderingen af omdat het oorzakelijk verband tussen dat onrechtmatig handelen en de gevorderde schade niet is aangetoond.
De scheepswerf in de binnenstad van Grave bouwde en repareerde binnenvaartschepen en had een milieuvergunning om schepen tot maximaal 110 meter te bouwen. In 2010 vroeg de werf een ruimere vergunning aan voor schepen tot 135 meter. De gemeente stuurde de provincie echter een brief waarin ze ten onrechte meldde dat er planologische bezwaren bestonden. Vervolgens nam de gemeente in het ontwerpbestemmingsplan van 28 februari 2012 een lengtebeperking van 110 meter op. De rechtbank oordeelde eerder, en het gerechtshof bevestigde dit in 2019, dat die lengtebeperking in het bestemmingsplan onrechtmatig was. Op 17 april 2012 werd de scheepswerf in surseance van betaling geplaatst en op 8 mei 2012 failliet verklaard.
De curator stelde dat de scheepswerf door de lengtebeperking een grote order van het cruisebedrijf Viking River Cruises had misgelopen, het zogeheten 'Project 1973': de bouw van tweemaal twee schepen van 135 meter. Zonder die order zou de scheepswerf niet failliet zijn gegaan, zo luidde de redenering. Op dat verband was de gehele schadeclaim gebaseerd.
De rechtbank volgde de curator daarin niet. Uit het dossier bleek dat Viking River Cruises in december 2011, het moment waarop de scheepswerf de potentiële opdrachtgever nadrukkelijk vroeg de offerte te tekenen, helemaal niet op de hoogte was van de lengtebeperking. De bestuurder van de scheepswerf had die informatie bewust niet gedeeld. De beperking kon dus op dat moment geen rol hebben gespeeld in de beslissing van Viking River Cruises om de offerte niet te tekenen.
Bovendien ontbreekt er simpelweg een reactie van Viking River Cruises op de laatste offerte van 14 december 2011. Er is alleen een e-mail uit 2016 van een tussenpersoon, waaruit volgt dat de lengtebeperking 'een van de redenen' was om niet met de scheepswerf in zee te gaan. De rechtbank vond dit onvoldoende, juist omdat de rederij al eerder had geweigerd de offerte te tekenen, terwijl ze de beperking nog niet kende. De curator heeft ook geen getuigen van Viking River Cruises aangeboden. De stukken voor de periode tussen 14 december 2011 en 28 februari 2012 ontbreken volledig, zodat de rechtbank niet kon vaststellen waarom de order uiteindelijk niet doorging.
De rechtbank wees er verder op dat niet de scheepswerf, maar Viking River Cruises aan zet was om te tekenen. Dat de scheepswerf de order zou hebben tegengehouden vanwege de vergunningskwestie is dan ook niet verenigbaar met het feit dat de scheepswerf juist aandrong op snelle ondertekening. De rechtbank erkende dat dit een pijnlijke conclusie is voor de curator, maar oordeelde dat de beschikbare stukken geen ander oordeel toelaten.
Alle vorderingen van de curator werden afgewezen. De curator moet de proceskosten van de gemeente betalen, begroot op € 19.639.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Hof draait veroordeling om: verkoper speculatieve landbouwgrond hoefde kopers niet anders te informeren In 2019 kocht een vrouw via bemiddelingsbedrijf twee percelen landbouwgrond voor in totaal € 40.000. De verkoper presenteerde de percelen als strategisch gelegen grond met potentie voor bestemmingswijziging en toekomstige waardestijging. Na het overlijden van de vrouw in 2024 vernietigde haar man de koopovereenkomsten buitengerechtelijk, met een beroep op dwaling en oneerlijke handelspraktijken. Hij eiste terugbetaling van de koopsom.
De rechtbank Noord-Holland gaf de man gelijk. Volgens de rechtbank had de verkoper de kopers beter moeten informeren over de risico's, had hij met de brochures een onjuist rooskleurig beeld geschetst en was uit onderzoek van het Kadaster gebleken dat de percelen in werkelijkheid onverkoopbaar en daarmee waardeloos waren.
In hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Amsterdam anders. Het hof stelde vast dat de vrouw vóór het sluiten van de koopovereenkomsten op meerdere manieren was gewaarschuwd. De brochures bevatten naast wervende teksten ook uitdrukkelijke disclaimers dat geen garanties werden gegeven over toekomstige waardeontwikkelingen en dat sprake was van agrarische grond. Ook de blanco koopovereenkomst, die een week van tevoren naar haar was gestuurd met het verzoek die te lezen, bevatte duidelijke vrijwaringen. Bovendien had de verkoper haar tijdens het verkoopgesprek mondeling op de risico's gewezen, waaronder het feit dat de betaalde prijs ruim boven de reële agrarische waarde lag en dat zij een lange adem moest hebben.
Het hof verwierp elk van de drie dwalingsgronden die de man had aangevoerd. Ten eerste kon niet worden vastgesteld dat de percelen bij aankoop in werkelijkheid geen bijzondere potentie hadden: de verkoper had onderbouwd dat hij zorgvuldig grond selecteerde en samenwerkte met planologen, en rapporten van de gemeente wezen uit dat de percelen destijds al als eventuele bouwlocaties in beeld waren. Ten tweede had de verkoper geen te rooskleurig beeld geschetst over kansen en rendement, gelet op alle verstrekte waarschuwingen. Ten derde kon niet worden vastgesteld dat de percelen zonder bestemmingswijziging onverkoopbaar zouden zijn: de grond kon ook aan boeren worden verkocht, worden verpacht of als tuin dienen.
Het hof wees ook het beroep op een oneerlijke handelspraktijk af. Van een gemiddeld omzichtige consument mag worden verwacht dat die niet alleen de aanprijzende delen van de brochures bekijkt, maar ook de voorzichtigere teksten leest en de toegezonden contractinformatie doorneemt. Op basis van alle beschikbare informatie was de vrouw in staat geweest een geïnformeerd besluit te nemen.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees alle vorderingen van de man alsnog af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties: € 5.432 voor de eerste aanleg en € 7.104,45 voor het hoger beroep. Ook moet hij alles terugbetalen wat de verkoper hem op grond van het vernietigde vonnis had uitbetaald.
Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank Rotterdam houdt oordeel aan over bevoegdheid in geschil tussen koper en Nestex over auto en geldlening Een vrouw dagvaardde het Belgische bedrijf Nestex B.V. voor de Rechtbank Rotterdam na een mislukte aankoop van een Audi Q3 Sportback en een onbetaalde geldlening. Nestex betwistte de bevoegdheid van de Nederlandse rechtbank en beriep zich op een forumkeuze in haar algemene voorwaarden, die de exclusieve bevoegdheid toekent aan de rechtbank in het Belgische arrondissement waar Nestex is gevestigd.
De zaak draait om twee geschillen tegelijk. De vrouw kocht in juli 2025 een auto van Nestex voor € 34.500, maar de wagen bleek bij aflevering meerdere gebreken te hebben. Na een ingebrekestelling en sommatie weigerde Nestex te repareren of de koopsom terug te betalen, waarop de vrouw de koopovereenkomst buitengerechtelijk ontbond. Zij vordert € 39.365, bestaande uit de koopprijs, een BPM-aanslag en herstelkosten. Daarnaast had zij in de zomer van 2025 in totaal € 45.000 aan Nestex geleend voor de aankoop en doorverkoop van auto's. Nestex betaalde slechts € 2.000 terug en trok zich na de ontbinding van de koopovereenkomst volledig terug uit het contact. De vrouw vordert het resterende geleende bedrag van ruim € 44.800 terug.
Omdat Nestex in België is gevestigd, moet de rechtbank nagaan of zij internationaal bevoegd is. Dat toetst zij aan de Europese verordening Brussel I bis, die de bevoegdheid van rechtbanken in de EU regelt bij grensoverschrijdende burgerlijke en handelszaken. De rechtbank concludeert dat zij in beginsel bevoegd is voor beide vorderingen: de geldlening moet worden terugbetaald in Capelle aan den IJssel, de woonplaats van de vrouw, en de auto moest daar ook worden afgeleverd. Beide aanknopingspunten wijzen naar het rechtsgebied van Rechtbank Rotterdam.
Over de geldlening is de rechtbank bovendien duidelijk: de algemene voorwaarden van Nestex zijn alleen van toepassing op offertes, bestellingen, verkopen en werkzaamheden, niet op leningsovereenkomsten. De forumkeuze voor de Belgische rechter in artikel 9.2 van die voorwaarden staat de bevoegdheid van de Rotterdamse rechtbank voor de lening dan ook niet in de weg.
Voor de koopovereenkomst ligt dat anders. Die valt wél binnen het toepassingsbereik van de algemene voorwaarden. De vrouw betwist echter dat zij die voorwaarden ooit heeft aanvaard: zij stelt dat ze pas achteraf, bij de factuur van 2 november 2025, zijn meegezonden, en dus ná het sluiten van de koopovereenkomst. Dat is een cruciaal punt, omdat een forumkeuze op grond van Brussel I bis alleen geldig is als zij tijdig en uitdrukkelijk is overeengekomen. Nestex heeft op deze stelling nog niet kunnen reageren.
De rechtbank houdt haar oordeel over de bevoegdheid ten aanzien van de koopvordering aan en verwijst de zaak naar de rol van 11 november 2026, zodat Nestex alsnog bij akte kan reageren op het standpunt van de vrouw over de tijdigheid van de algemene voorwaarden. Iedere verdere beslissing is aangehouden.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht