Hof legt € 7.500 boete op aan advocatenkantoor voor bankbreuk, na vrijspraak door rechtbank Een advocatenkantoor liet zich in 2017 een vordering van ruim € 170.000 overdragen door een cliënt die op dat moment al jaren niet betaalde. Voor die overdracht betaalde het kantoor ongeveer € 10.000, dat werd verrekend met openstaande declaraties. Een jaar later ging de cliënt failliet. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat het kantoor zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van bankbreuk: het kantoor bevoordeelde zichzelf boven de andere schuldeisers van de gefailleerde.
Het hof beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had het kantoor, dat als vennootschap werd vervolgd, vrijgesproken. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het hof komt tot een ander oordeel over het bewijs, vernietigt het vonnis en doet de zaak opnieuw. De advocaat-generaal vorderde een geldboete van € 50.000, de verdediging pleitte voor vrijspraak.
Het hof beschrijft hoe de cliënt jarenlang vermogen bij derden onderbracht om beslag door schuldeisers te voorkomen. Zo droeg hij een woonboerderij 'met gesloten beurzen' over aan zijn toenmalige advocaat, waarbij de koopsom werd omgezet in een lening en hij het recht behield om terug te kopen. Nadat de rechter die woning in maart 2017 aan hem teruggaf, deed hij twee maanden later hetzelfde met een bekende van hem. De cliënt weigerde bovendien structureel zijn advocaatkosten te betalen. Zijn schuld aan het kantoor liep op tot ruim € 154.000.
De bestuurder van het kantoor, die ook de enige aandeelhouder is, wist volgens het hof van dit patroon. Hij had de cliënt al in 2014 gewaarschuwd dat een faillissement dreigde als die de schulden aan het pensioenfonds niet betaalde. Op 4 april 2017 veroordeelde het gerechtshof de cliënt in een andere zaak tot betaling van ruim € 251.000. Een week later, op 11 april 2017, tekende het kantoor de overeenkomst waarmee de vordering werd overgedragen. Daarin stond dat de Belastingdienst beslag had gelegd voor € 550.000. Dezelfde dag sloot de cliënt een regeling met de Belastingdienst, waardoor de beslagen zouden vervallen en het kantoor een betere positie kreeg om betaald te worden.
Het hof vindt dat een faillissement op dat moment voorzienbaar was en dat het kantoor dat ook had moeten zien. De afspraak uit 2015 om de vordering over te dragen als beloning voor bijstand in een procedure, had het kantoor volgens het hof niet meer moeten uitvoeren. Bovendien lijkt de overeenkomst op een overdracht tot zekerheid van betaling, omdat het meerdere boven de schuld terugging naar de cliënt. Zo kon die doen voorkomen dat de vordering niet meer tot zijn vermogen behoorde.
De handelingen van de bestuurder worden aan de vennootschap toegerekend, omdat ze pasten in de normale bedrijfsvoering en het kantoor ervan profiteerde. Van het primair ten laste gelegde, waaronder de verkoop van onroerend goed, spreekt het hof vrij. Het subsidiair ten laste gelegde, de overdracht van de vordering, acht het bewezen.
Bij de straf weegt mee dat het kantoor geen strafblad heeft. Ook weegt mee dat in de zaak tegen de bestuurder de woning verbeurd is verklaard, zodat het kantoor zijn vordering op de gefailleerde niet meer kan innen. Het hof legt een geldboete van € 7.500 op, aanzienlijk minder dan de gevorderde € 50.000.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt echtscheiding uit en legt afkoopsom van € 4.000 vast Een vrouw met de Bulgaarse en Turkse nationaliteit en een man met de Turkse nationaliteit trouwden in 2022 in Turkije. Beiden wonen inmiddels in Nederland. De vrouw vroeg op 9 juli 2025 de Haagse rechtbank om de echtscheiding uit te spreken. De man deed in zijn verweerschrift zelf ook verzoeken, en naast de scheiding speelde ook een verzoek over de verdeling van hun vermogen.
Voordat de mondelinge behandeling op 29 september 2026 kon plaatsvinden, bereikten partijen overeenstemming. Dat bleek uit berichten die hun advocaten op 22 en 23 september 2026 naar de rechtbank stuurden. De zitting ging daarom niet door. Partijen vroegen de rechtbank de echtscheiding uit te spreken en hun afspraken in de beschikking vast te leggen.
De rechtbank nam eerst haar rechtsmacht in beeld. Omdat beide echtgenoten hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, kan de Nederlandse rechter over de echtscheiding oordelen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek past de rechtbank daarbij Nederlands recht toe. Beide partijen stelden dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarmee was de grond voor de echtscheiding gegeven.
De afspraken gaan over drie punten. De vrouw tekent binnen drie dagen na de beschikking een akte van berusting. Daarmee kan de echtscheiding snel worden ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand. Verder betaalt de vrouw de man € 4.000 als finale kwijting voor de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen hen. Zij maakt dat bedrag over op de dag dat de echtscheiding in Nederland is ingeschreven. Ten slotte gaan beide partijen binnen twee weken na die inschrijving naar het Turkse consulaat in Rotterdam, zodat de echtscheiding ook in Turkije wordt geregistreerd.
De rechtbank spreekt de echtscheiding uit en bepaalt dat partijen deze afspraken zijn overeengekomen, waartoe zij onverkort gehouden zijn. Iedere partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.
Rechtbank Den Haag · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank laat man met schulden eerder in schuldsanering starten: looptijd 18 maanden vanaf februari Een man van in de zestig kwam in een problematische schuldensituatie terecht en zocht via een schuldhulpverleningstraject naar een uitweg. Toen dat niet genoeg opleverde, vroeg hij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een traject waarin iemand drie jaar of korter zijn inkomen boven een vast bedrag afdraagt en daarna van zijn resterende schulden af is. Daarnaast wilde hij dat de regeling niet pas op de dag van het vonnis zou ingaan, maar al op 3 februari 2026.
De rechtbank Rotterdam behandelde het verzoek op 21 oktober 2026. De man verscheen samen met zijn partner en een schuldhulpverlener van zijn gemeente. Na de zitting leverde de schuldhulpverlening nog aanvullende stukken in.
Voor toelating moet iemand te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, waarbij de rechtbank vooral naar de laatste drie jaar kijkt. Ook moet verwacht worden dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden. De rechtbank vond dat de man aan al deze eisen voldoet en liet hem toe. Omdat zijn belangen in Nederland liggen, was de Nederlandse rechter bevoegd. De duur van de regeling stelde de rechtbank vast op achttien maanden.
De meeste aandacht ging uit naar de ingangsdatum. Normaal gesproken gaat de looptijd in op de dag van het vonnis, maar een eerdere datum kan als de schuldenaar tijdens het voorafgaande schuldhulpverleningstraject zijn verplichtingen is nagekomen. Hij moet dan zoveel mogelijk hebben afgelost en zich hebben ingespannen om inkomsten te verwerven, wat bij arbeidsgeschiktheid in beginsel betekent dat hij fulltime werkt of aantoonbaar solliciteert.
In dit geval was vanaf februari 2026 niet gespaard voor de gezamenlijke schuldeisers. Een schuldeiser had namelijk beslag gelegd op de inkomsten van de man, waardoor een deel daarvan alleen aan die ene schuldeiser werd betaald. De rechtbank rekende hem dat niet aan. Het bedrag dat onder het beslag was betaald, was bovendien hoger dan wat hij volgens de berekening van het vrij te laten bedrag had kunnen aflossen. Die periode telt daarom mee voor een eerdere ingangsdatum.
Ook de inspanningsverplichting vond de rechtbank nagekomen. Uit de aanvullende stukken en uit wat de rechtbank op de zitting zelf zag, werd voldoende aannemelijk dat de man tijdens het traject arbeidsongeschikt was. Tijdens de Wsnp zal de bewindvoerder opnieuw kijken naar de mate van zijn arbeidsongeschiktheid en kan hij de rechter-commissaris zo nodig vragen een medische keuring te gelasten.
De rechtbank bepaalde de ingangsdatum op 3 februari 2026, de dag waarop het schuldhulpverleningstraject begon. De bewindvoerder moet bij het eindverslag nagaan of er materiële onjuistheden zijn geweest bij de afdracht en de inspanningen in het voortraject, en adviseren of ook aan de overige verplichtingen daarvan is voldaan. Dat kan nog leiden tot verlenging van de looptijd.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man, stelde de ingangsdatum vast op 3 februari 2026 en de duur op achttien maanden. Zij benoemde mr. M.C. Franken tot rechter-commissaris en L. Hordijk tot bewindvoerder, die de post van de man mag inzien, en bepaalde dat de bewindvoerder een voorschot op zijn vergoeding mag nemen voor zover de boedel toereikend is.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht