Hof vernietigt toestemming voor week Egypte met zoontje na zorgconflict, omgangsregeling blijft Een jongen van acht had zijn vader sinds mei 2024 niet gezien, maar zou in oktober 2025 een week met hem naar Egypte op vakantie gaan. De rechter had daarvoor in kort geding toestemming gegeven, ook al wilde de moeder daar niet aan meewerken. Het gerechtshof Amsterdam oordeelt nu dat die vakantie veel te snel kwam en vernietigt dat deel van de beslissing. De omgangsregeling zelf blijft wel overeind.
De ouders zijn gescheiden en hebben samen het gezag over hun twee kinderen, die bij de moeder wonen. Over de jongste zoon is een zorgregeling vastgesteld. Bij beschikking van 7 juli 2025 bepaalde de rechtbank Amsterdam dat er stapsgewijs wordt toegewerkt naar een weekend per twee weken bij de vader, plus een doordeweekse schooldag per week. Daarnaast moesten de ouders een bemiddelingstraject volgen. Voor een vakantieregeling zag de rechtbank toen geen aanleiding. Volgens het hof is er na die beschikking niet of nauwelijks invulling gegeven aan het opbouwen van het contact.
De vader stapte vervolgens naar de voorzieningenrechter, de rechter die in spoedzaken een tijdelijke beslissing neemt. Die veroordeelde de moeder tot nakoming van de zorgregeling en gaf de vader vervangende toestemming om van 18 tot 25 oktober 2025 met zijn zoon naar Egypte te reizen. De moeder moest het paspoort van het kind uiterlijk op 14 oktober aan de vader geven, op straffe van een dwangsom van € 1.000. De moeder ging in hoger beroep tegen dat vonnis van de rechtbank Amsterdam van 13 oktober 2025, nader uitgewerkt op 27 oktober 2025. Zij voerde onder meer aan dat de voorzieningenrechter niet had gekeken of er voor de reis genoeg omgang was geweest en dat de beslissing vooruitliep op de hulpverlening bij Levvel.
Intussen had de rechtbank in de hoofdzaak op 21 mei 2026 opnieuw een voorlopige regeling vastgesteld. Het kind verblijft sindsdien om de week van vrijdag 16.00 uur tot zondag 18.30 uur bij de vader. De doordeweekse dag is geschrapt, omdat de vader naar een andere woonplaats is verhuisd en de afstand te groot werd. Het hof wijst op de afstemmingsregel: een rechter in kort geding moet zijn oordeel in beginsel laten aansluiten op wat de rechter in de hoofdzaak heeft beslist. Dat geldt alleen niet bij een klaarblijkelijke misslag of een ingrijpende verandering van omstandigheden. De moeder voerde geen van beide aan overtuigend aan. Haar eerste grief, tegen de nakoming van de zorgregeling, faalt daarom, en haar verzoek om de omgang te beperken tot zaterdag en zondag wijst het hof af.
Bij de vakantie oordeelt het hof anders. Het acht het moeilijk te rijmen dat een week buitenland werd toegestaan terwijl het kind zijn vader lange tijd nauwelijks had gezien, de spanningen tussen de ouders groot waren en juist de hulpverlening verbetering moest brengen. Dat de jongen volgens de vader graag mee wilde, verandert dat niet. De voorzieningenrechter is volgens het hof te voortvarend geweest en heeft zich ten onrechte losgemaakt van de beslissing van de bodemrechter. De reis is inmiddels verleden tijd, maar het hof beoordeelt de toestemming toch, omdat daarvan afhangt of de moeder het paspoort had moeten afgeven. Omdat de toestemming ten onrechte is gegeven, vervalt ook de veroordeling tot afgifte van het paspoort en de dwangsom.
Het hof vernietigt het vonnis voor zover het de vervangende toestemming en de paspoortveroordeling betreft, en wijst die vorderingen van de vader alsnog af. De veroordeling van de moeder tot nakoming van de zorgregeling bekrachtigt het hof. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst terugverhuizing af, regelt omgang en legt vader € 1.112 kinderalimentatie op Twee ouders uit het noorden van het land kwamen er niet uit over hun drie kinderen, geboren in 2019, 2020 en 2022. Na het einde van hun relatie verhuisde de moeder in de zomer van 2025 met de kinderen naar een plaats ver van de woonplaats van de vader. Beide ouders hadden daarvoor op 4 juli 2025 een toestemmingsverklaring ondertekend. De ouders hebben samen het gezag over de kinderen, en die wonen bij de moeder.
De vader wilde dat de moeder met de kinderen terugverhuist naar een woning binnen 20 kilometer van het voormalige gezamenlijke huis, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag. Hij stelde dat hij zijn toestemming had gegeven onder voorwaarden: hij zou de kinderen vaker zien, vakanties zouden vooraf worden afgestemd, de moeder zou zich aan de haal- en brengregeling houden en hij zou geen financiële gevolgen van de verhuizing ondervinden. Daarom deed hij een beroep op dwaling, een onjuiste voorstelling van zaken bij het geven van de toestemming. De moeder betwistte dat er voorwaarden waren afgesproken.
De rechtbank vond het beroep op dwaling onvoldoende onderbouwd. De moeder had met WhatsApp-berichten aannemelijk gemaakt dat de vader de kinderen zag op de weekenden die hij zelf aangaf. In de toestemmingsverklaring stond bovendien dat aanvullende afspraken over vakanties, reiskosten en communicatie desgewenst in een apart document of ouderschapsplan konden worden vastgelegd, en dat is niet gebeurd. Ook zag de rechtbank geen reden om in het belang van de kinderen een terugverhuizing te bevelen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde hetzelfde: de grote afstand belemmert het contact met de vader, maar het is begrijpelijk dat de moeder naar haar netwerk in het noorden is verhuisd. De Raad raadde de vader aan te overwegen zelf dichter bij de kinderen te gaan wonen.
Over de omgang vroeg de moeder om één weekend per maand en de vader om twee of drie weekenden. De rechtbank koos een tussenweg: de kinderen gaan één weekend per maand van vrijdag na school tot zondag 14.30 uur naar de vader. Bij schoolvakanties van één week verblijven zij vier doordeweekse dagen bij hem. Vakanties van twee weken of langer en de feestdagen worden bij helfte en in onderling overleg verdeeld. Twee of drie weekenden per maand vond de rechtbank te belastend, omdat de kinderen dan lang in de auto moeten zitten.
Over de reiskosten voor het halen en brengen oordeelde de rechtbank dat vervoer en de kosten daarvan een gedeelde ouderlijke verantwoordelijkheid zijn. De vader kon zijn stelling dat de moeder die kosten zou dragen niet bewijzen. De moeder brengt en haalt de kinderen, en de reiskosten laat de rechtbank bij de kinderalimentatie buiten beschouwing, zodat ze bij helfte worden gedragen.
Bij de kinderalimentatie rekende de rechtbank met de cijfers van 2024, omdat de vader zijn gegevens over 2025 niet volledig had overgelegd. De behoefte van de kinderen kwam uit op € 1.805 per maand, na indexering naar 2026. De vader heeft een eigen onderneming, en voor zijn draagkracht is inzage in de jaarstukken van de afgelopen jaren nodig. Die gaf hij niet, ondanks herhaalde verzoeken. Hij legde alleen een fiscaal rapport over 2024, een aanslag over 2025 en een inkomensverklaring over 2025 over. Daardoor kon de rechtbank zijn draagkracht niet berekenen en had hij niet onderbouwd dat hij het gevraagde bedrag niet kan betalen. Zijn aanbod om op de zitting alsnog stukken in te dienen kwam te laat.
De rechtbank bepaalde dat de vader met ingang van 24 december 2025, de dag waarop het verzoekschrift binnenkwam, € 1.112 per maand betaalt voor de drie kinderen samen, steeds bij vooruitbetaling. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het meer of anders verzochte is afgewezen. Het verzoek van de moeder om hem ook de inkomensgegevens van haar werk te laten overleggen is niet apart beslist. De rechtbank wees het verzoek over de zomervakantie van 2026 af, omdat partijen daar geen belang meer bij hadden.
Rechtbank Noord-Nederland · 5 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof legt zorgregeling vast: zoontje drie nachten per week bij vader, hoofdverblijf blijft bij moeder Een jongen van wie de ouders uit elkaar zijn, verblijft sinds mei 2025 volgens een vaste weekindeling: van zondagochtend tot woensdag bij zijn vader, en van woensdagmiddag tot zondagochtend bij zijn moeder. Die regeling werd als proef afgesproken en loopt inmiddels zeventien maanden. De ouders bleven het oneens over de vraag of de jongen niet te veel bij zijn vader is en wie van hen zijn hoofdverblijfplaats moet zijn. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft daar nu over beslist.
Het hof deed dat in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Nederland van 20 september 2023, voor zover die de zorgregeling betrof. In een eerdere tussenbeschikking van 4 juli 2024 had het hof al bekrachtigd dat de ouders samen het gezag over hun zoon uitoefenen. Er lagen nog twee punten open: de zorgregeling en het hoofdverblijf.
De moeder vroeg tijdens de mondelinge behandeling om de regeling aan te passen, zodat de jongen maximaal twee nachten achter elkaar bij zijn vader is. Volgens haar komt hij vermoeid terug na een periode bij de vader. De vader wilde de huidige regeling voorlopig vaststellen en verder aanhouden, in afwachting van een traject bij een hulpverleningsorganisatie. Daarnaast wilde hij dat het hoofdverblijf van de jongen bij hem komt te liggen.
Het hof zag geen reden om de beslissing aan te houden. Het vond dat het genoeg informatie had. De gecertificeerde instelling die de jongen sinds eind oktober 2025 begeleidt, de William Schrikker Stichting, liet weten dat het goed gaat met hem, op school en bij beide ouders. De instelling zag de onrust bij de jongen vooral voortkomen uit het schakelen tussen twee huishoudens en de spanning tussen zijn ouders, en niet uit het aantal nachten bij zijn vader. Anderen nemen de vermoeidheid die de moeder beschrijft bovendien niet direct waar.
De zorgen van de moeder waren voor het hof geen reden om een nacht te schrappen. De jongen moet volgens het hof hoe dan ook wennen aan de verschillende opvoedstijlen van zijn ouders, ongeacht of hij twee of drie nachten bij zijn vader is. Dat hij zijn moeder mist als hij bij zijn vader is, betekent niet dat hij minder tijd bij de vader moet doorbrengen. Het hof stipte wel aan dat op langere termijn de vraag kan rijzen of wisselen op elke zondagochtend wenselijk blijft, of dat hele weekenden bij een ouder beter zijn. Dat kunnen de ouders bespreken in het traject 'complexe scheiding' waaraan zij deelnemen om tot een ouderschapsplan te komen. Omdat onduidelijk is hoelang dat traject duurt en de regeling al bijna anderhalf jaar goed werkt, wachtte het hof de uitkomst niet af. Lukt het de ouders niet samen tot nieuwe afspraken te komen, dan is de William Schrikker Stichting bereid de nodige juridische stappen te zetten.
Het verzoek van de vader om het hoofdverblijf bij hem te leggen wees het hof af. Het gaat goed met de jongen bij beide ouders en er is nu een goed lopende zorgregeling, anders dan bij het begin van de procedure. Ook overigens bleek niet van omstandigheden die een wijziging rechtvaardigen. Het verzoek van de vader om een dwangsom aan de zorgregeling te verbinden, had hij zelf tijdens de zitting ingetrokken. De vakantieverdeling door de William Schrikker Stichting bleef ongewijzigd.
Het hof vernietigde de beschikking van de rechtbank over de zorgregeling en legde de bestaande regeling vast: de jongen is van zondag 9.00 uur tot woensdagochtend, wanneer hij naar school gaat, bij zijn vader, en van woensdagmiddag na school tot zondag 9.00 uur bij zijn moeder. Die regeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Alles wat verder is verzocht, wees het hof af, waaronder het verzoek van de vader om het hoofdverblijf.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht