Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank: erfstelling partner blijft staan ondanks einde samenwoning Een man uit Overijssel benoemde in 2011 zijn partner tot enig erfgenaam, op de dag dat zij gingen samenwonen en een samenlevingscontract sloten. In zijn testament stond dat die erfstelling zou vervallen als de gemeenschappelijke huishouding vóór zijn overlijden was beëindigd. Hij overleed op 30 maart 2025. Zijn broer en twee zussen vonden dat zij erfgenamen waren, omdat hij en zijn partner al jaren niet meer samenwoonden.
De samenwoning eindigde ergens in 2020. Op 19 oktober 2020 beëindigde de man ook de levensverzekering die bij de samenleving hoorde. Daarna hadden hij en zijn partner een latrelatie, een relatie waarin ze apart wonen, tot aan zijn overlijden. De notaris vroeg advies over de uitleg van het testament en gaf daarna een verklaring van erfrecht af aan de partner. De broer en zussen wilden dat de rechter zou vaststellen dat zij de enige erfgenamen waren en dat de partner alles moest teruggeven wat zij uit de nalatenschap had ontvangen. Ook eisten zij dat zij rekening en verantwoording zou afleggen en dat de verklaring van erfrecht uit het rechtsverkeer zou verdwijnen. In een nevenprocedure vroegen zij om stukken van de notaris en bankafschriften, maar die vorderingen trokken zij in of werden ingetrokken geacht nadat de partner de afschriften had aangeboden.
De rechtbank Overijssel in Almelo bekeek wat de man met zijn testament heeft bedoeld. Daarbij telt wat hij kennelijk wilde regelen en in welke omstandigheden hij het testament maakte. Ook gebeurtenissen van ná het opmaken kunnen daarvoor bewijs leveren. De broer en zussen stelden dat de gedragingen en verklaringen van de man buiten het testament niet mochten meetellen omdat het testament duidelijk zou zijn. De rechtbank vond dat onjuist: zulke gedragingen en verklaringen mogen wel dienen om te begrijpen wat de erflater bedoelde, alleen mogen ze niet in de plaats van de tekst komen.
Uit het testament leidt de rechtbank af dat de man de erfstelling wilde laten vervallen als de relatie zou eindigen: hij noemde drie situaties, namelijk einde van de gemeenschappelijke huishouding, echtscheiding en einde van een geregistreerd partnerschap. De rechtbank vond het wel mogelijk dat hij een latrelatie niet had voorzien. Toch is aannemelijk dat hij ook dan zijn partner als erfgenaam wilde. In het testament staat namelijk niet dat de erfstelling vervalt bij einde van de 'samenwoning', maar bij einde van de 'gemeenschappelijke huishouding'. Hij stelde dus niet specifiek het samenwonen of een gezamenlijke woning als voorwaarde. Volgens de rechtbank kan een gemeenschappelijke huishouding ook bestaan als partners niet meer op één adres wonen.
Van zo'n gemeenschappelijke huishouding was hier nog steeds sprake. De man en zijn partner waren veel samen. Zij hielden hun gezamenlijke en/of rekening aan, stortten er beiden geld op en betaalden er allerlei kosten van, zoals vakanties, uitjes, abonnementen en cadeaus. Volgens de partner betaalde de man ook regelmatig contant etentjes en boodschappen. De overgelegde WhatsApp-berichten lieten volgens de rechtbank een liefdevolle relatie zien, ook na het einde van de samenwoning. De man had zijn partner zelfs ten huwelijk gevraagd en zij had ja gezegd. Uit de berichten en de vele foto's bleek bovendien dat hij intensief contact had met de kinderen en kleinkinderen van zijn partner, voor wie hij een (stief)vader en (stief)opa was. De rechtbank vond niet in te zien dat hij de erfstelling zou hebben laten vervallen alleen omdat zij niet meer samenwoonden.
De rechtbank wees alle vorderingen van de broer en zussen af. De proceskosten compenseerde zij vanwege de relatie tussen partijen: iedere partij draagt de eigen kosten. De partner blijft dus de enige erfgenaam van de overleden man.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht