Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Jonge automobilist die met 103 km/u door Ewijk reed en fietser doodde, krijgt 8 maanden cel, 4 voorwaardelijk Op 1 december 2025 omstreeks 23.13 uur reed een jonge automobilist over de Van Heemstraweg in Ewijk, binnen de bebouwde kom. Daar mocht hij 50 kilometer per uur. De datarecorder van zijn auto registreerde 5 seconden voor de botsing een snelheid van 103 kilometer per uur. Op dat moment stak een fietser, rijdend op een elektrisch ondersteunde fatbike, de weg over. De auto raakte hem met nog 81 kilometer per uur. De fietser overleed aan de gevolgen van het ongeluk.
De zaak is behandeld door de meervoudige kamer van de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. De officier van justitie stelde dat verdachte schuldig was aan een verkeersongeval met dodelijke afloop, maar legde hem geen roekeloosheid ten laste in zijn standpunt. De raadsman vroeg om vrijspraak van het onderdeel roekeloosheid. Hij wees erop dat verdachte op een voorrangsweg reed, alert was, niet door zijn telefoon werd afgeleid en dat het slachtoffer geen voorrang verleende. Ook zou de verlichting van de fatbike vanaf de zijkant nauwelijks zichtbaar zijn geweest.
De rechtbank volgde dat verweer niet. Uit het forensisch onderzoek bleek dat het wegdek droog en schoon was, de straatverlichting brandde en het zicht niet werd belemmerd. Camerabeelden van een woning lieten zien dat de fatbike voor en achter verlichting voerde. Verdachte reed ruim twee keer zo hard als toegestaan, terwijl hij beginnend bestuurder was, de weg goed kende, het donker was en er meerdere zijwegen waren waar verkeer uit kon komen. Volgens de rechtbank had hij zijn snelheid moeten matigen, zodat hij op dat verkeer had kunnen anticiperen. Het slachtoffer hoefde er niet op te rekenen dat een auto met zo'n hoge snelheid zou naderen en het was hem daarom niet te verwijten dat hij begon over te steken. Door de enorme snelheid zag verdachte hem pas op het laatste moment en kon hij niet meer adequaat reageren.
De rechtbank verklaarde bewezen dat verdachte op zeer onvoorzichtige wijze reed en dat het ongeval aan zijn schuld te wijten is. Van roekeloosheid sprak zij hem vrij.
Bij de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het feit en het verdriet van de nabestaanden. Zij hoorden tijdens de zitting hoe pijnlijk zij het vonden dat verdachte geen contact met hen had gezocht. Verdachte nam op zitting verantwoordelijkheid, toonde spijt en wil met de nabestaanden in gesprek. Na het ongeval raakte hij zijn baan kwijt en is bij hem PTSS vastgesteld. Zijn vriendin is zwanger. De rechtbank hield ook rekening met zijn jonge leeftijd. Als uitgangspunt geldt in zo'n zaak een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van acht maanden, naast een rijontzegging. Volgens de rechtbank kon ook hier niet worden ontkomen aan een deels onvoorwaardelijke straf, anders dan de officier van justitie eiste.
De rechtbank veroordeelde verdachte tot een gevangenisstraf van acht maanden, waarvan vier maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Ook ontzegde zij hem de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen voor drie jaar, conform de eis van de officier van justitie.
Rechtbank Gelderland · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor explosie bij zonnestudio in woonwijk; chauffeur was medepleger Op 7 augustus 2025 om ongeveer 03:55 uur ging bij een zonnestudio in het centrum van een woonwijk een zelfgemaakte vuurwerkbom af. Omwonenden werden wakker van een harde knal en een enorme flits. De onderkant van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en de gang van het pand lag bezaaid met glas en hout. Een deel van de voordeur was dwars door het pand geslingerd en werd bij de achterdeur teruggevonden. Bij de woning aan de overkant van de straat, op ongeveer twintig meter, braken zeven ruiten.
De zaak is onderdeel van een groter onderzoek naar meerdere incidenten in 2025, die allemaal draaien om dezelfde benadeelde, de voormalige eigenaar van de zonnestudio. De 19-jarige verdachte werd vervolgd voor zijn rol bij deze ene explosie. De verdachte was de bestuurder van de auto waarmee de daders naar de plaats van de explosie reden. Hij ontkende van de bedoeling te weten en zei dat hij dacht aan 'snorderen' mee te rijden. Pas bij de knal zou hij door hebben gehad dat het om iets anders ging.
De rechtbank geloofde dat niet. Medeverdachte [medeverdachte 1], die de bom plaatste en aanstak, verklaarde van het begin af consistent en gedetailleerd. Zijn verhaal werd ondersteund door camerabeelden, kentekenregistraties en de verklaring van een tweede medeverdachte. Volgens hen vertelden de bestuurder en de bijrijder hem in de auto dat hij een aanslag moest plegen en dat hij die moest filmen, want pas met bewijs zou er geld komen. De verdachte zou ook het vuurwerk hebben opgehaald en doorgegeven. Op de camerabeelden is te zien dat hij met de autolichten seinde toen de dader de verkeerde kant op liep. In zijn telefoon stond bovendien het filmpje van de explosie.
Voor medeplegen is een nauwe en bewuste samenwerking nodig, met een bijdrage van voldoende gewicht. Volgens de rechtbank was de verdachte een onmisbare schakel: hij zorgde dat het explosief er was, reed en gaf instructies. Ook het gevaar achtte de rechtbank bewezen. Het forensisch onderzoek wees op levensgevaar door drukgolf, hitte en rondvliegende scherven. De zonnestudio is een oud houten pand dat vastzit aan woningen, en een explosie bij de voordeur kan tot brand leiden. Het tijdstip maakte de kans groot dat mensen in de aangrenzende huizen lagen te slapen, zoals ook het geval was. Dat de zonnestudio zelf leeg was, deed daar niet aan af.
Het adolescentenstrafrecht werd niet toegepast. Volgens de reclassering is de verdachte weinig pedagogisch beïnvloedbaar en eerdere hulptrajecten sloegen niet aan. Hij liep bovendien in een proeftijd. De rechtbank legde 48 maanden gevangenisstraf op, waarvan negen maanden voorwaardelijk met drie jaar proeftijd. De officier had vier jaar geëist. De voorwaarden zijn meldplicht bij de reclassering, een contactverbod met de medeverdachten en het zoeken en houden van dagbesteding. Het voorarrest gaat van de straf af. De twee Apple-telefoons krijgt hij terug. De tenuitvoerlegging van een eerdere voorwaardelijke taakstraf van twintig uur wees de rechtbank af, omdat die naast de lange gevangenisstraf niet passend was.
Van de drie benadeelden kreeg alleen de voormalige eigenaar iets toegewezen, namelijk € 1.500 immateriële schade, met een schadevergoedingsmaatregel. Haar claim van € 213.834,92 was grotendeels niet-ontvankelijk: groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten kon niet worden vastgesteld, zij was al geen eigenaar meer, en niet te herleiden was welke kosten uit deze explosie voortkwamen. De twee andere benadeelden, die materiële schade en schokschade vorderden, werden helemaal niet-ontvankelijk verklaard. De materiële schade was bij een ander ontstaan en voor schokschade was niet voldaan aan de voorwaarden.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht