Wrakingskamer wijst verzoek om rechter te wraken af na geweigerd verweerschrift Een vrouw wilde dat de rechter die over de nalatenschap van haar ouders moest beslissen, van de zaak werd gehaald. Aanleiding was een beslissing ter zitting van 14 oktober 2026: de rechter liet een stuk dat volgens de vrouw een verweerschrift was niet toe als gedingstuk. In de hoofdzaak vragen twee familieleden van de vrouw om benoeming van een vereffenaar in de nalatenschap van een of beide overleden ouders.
De vrouw diende tijdens de zitting een wrakingsverzoek in. Zij vond dat de rechter haar formele verzoek om het verweerschrift toe te laten zonder motivering had afgewezen. Daarmee zou de rechter haar dwingen de zaak te behandelen terwijl onduidelijk was hoe groot het procesdossier is. Volgens haar werden zo haar recht op een eerlijk proces en het recht op hoor en wederhoor geschonden, en dat wekte bij haar de schijn van vooringenomenheid. De rechter wilde niet uit de zaak stappen, waarna de wrakingskamer van de rechtbank Noord-Holland het verzoek moest beoordelen.
De wrakingskamer wijst erop dat een rechter kan worden gewraakt als feiten of omstandigheden de onpartijdigheid schade zouden kunnen doen lijden. Een wrakingsverzoek is echter niet bedoeld om te laten toetsen of een procesbeslissing juist is. Dat volgt uit een arrest van de Hoge Raad van 25 september 2018. Wie een procesbeslissing aanvecht, kan alleen succes hebben als uit andere omstandigheden blijkt dat de rechter bij die beslissing vooringenomen was.
De weigering om het verweerschrift als gedingstuk toe te laten is volgens de wrakingskamer zo'n tussenbeslissing. Wat de vrouw aanvoert kan daarom niet tot wraking leiden. Zij noemde bovendien geen bijkomende omstandigheden waaruit zou blijken dat de beslissing was ingegeven door vooringenomenheid. Haar argumenten leveren dus geen grond op voor het oordeel dat de onpartijdigheid van de rechter schade zou kunnen lijden.
Omdat het verzoek kennelijk ongegrond was, zag de wrakingskamer af van een behandeling op zitting. De kamer wees het wrakingsverzoek af en bepaalde dat de hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond toen het verzoek werd ingediend. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Rechtbank Noord-Holland · 19 oktober 2026
Civiel Recht Gerecht Sint Maarten verdeelt woning uit nalatenschap: dochter krijgt USD 30.916 van de erven Ruim tien jaar na het overlijden van haar vader is op Sint Maarten nog altijd geen verdeling van zijn nalatenschap tot stand gekomen. De erflater overleed op 2 januari 2015 zonder testament. Zijn weduwe, drie kinderen uit zijn huwelijk en een dochter die hij in 1984 op Aruba had erkend, zijn ieder voor een vijfde gerechtigd tot de nalatenschap. Die dochter stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, omdat de weduwe en de andere kinderen het huis in de gemeenschap bleven bewonen en zij niets kreeg.
Het huis was het enige dat nog echt telde. De erflater en zijn weduwe waren in gemeenschap van goederen gehuwd, dus de helft van de woning en de helft van de hypotheekschuld vielen in de nalatenschap. Toen de bank na het overlijden dreigde te executeren, regelde de weduwe via haar toenmalige werkgever een herfinanciering. De schuld werd daarmee Cg 299.000. Alle erven, ook de dochter, stemden daarmee in. Het Gerecht neemt die schuld daarom mee in de verdeling.
Voor de waarde van het huis gaat de rechter uit van het gemiddelde van de twee taxaties die partijen hadden laten opstellen: USD 506.540 en USD 510.000, dus USD 508.270. Ook de onderhoudskosten telt het Gerecht mee. De weduwe had die kosten sinds 2015 gedragen, ook na de schade door orkaan Irma in 2017, maar kon geen facturen laten zien. De rechter schat ze daarom op USD 3.000 per jaar, samen USD 33.000. Dat de woning nu de getaxeerde waarde heeft, is volgens het Gerecht mede te danken aan dat onderhoud.
De dochter vroeg ook om een gebruiksvergoeding van USD 23.940, omdat de anderen in het huis wonen. Dat wijst het Gerecht af. Een gebruiksvergoeding is volgens de rechter bedoeld voor ex-partners, waarvan de een in de woning blijft en de ander elders woonruimte moet betalen. Hier woonden de weduwe en twee kinderen er al in 2015, een derde kind trok er na het overlijden in, en de dochter heeft er nooit gewoond. Zij verbleef er alleen af en toe tijdens vakanties. Bovendien droeg de weduwe al die jaren de zorg voor het huis.
Twee wijzigingen van eis laat het Gerecht buiten beschouwing. De weduwe en de andere kinderen wilden tijdens de zitting nog dat eerst de omvang van de nalatenschap in kaart werd gebracht door een vereffenaar. Dat vond de rechter in strijd met de goede procesorde. De dochter wilde ook de verdeling van levensverzekering, pensioen en bankrekeningen laten beslissen, maar na de toelichting ter zitting bleek daar geen beslissing over nodig.
De berekening gaat zo: de helft van de woningwaarde is USD 254.135, daarvan gaat de helft van de hypotheekschuld af (USD 83.055) en de helft van de onderhoudskosten (USD 16.500). Dat laat USD 154.580 over. Bij vijf gerechtigden is een vijfde deel USD 30.916. Een uitstel van de verdeling met drie jaar, zoals de weduwe en de kinderen vroegen, krijgen zij niet: sinds juni 2025 konden zij rekening houden met de vordering, en het bedrag is bovendien veel lager dan de dochter eiste. Wel mogen zij betalen in twee termijnen.
Het Gerecht wijst de woning toe aan de weduwe en de andere kinderen, met uitsluiting van de dochter. Zij dragen alle lasten en kosten van de woning en de hypotheek. Zij moeten de dochter USD 30.916 betalen, in twee gelijke termijnen uiterlijk 30 december 2026 en 30 december 2027. Omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld en het om familie gaat, draagt ieder de eigen proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, voor zover het de verdeling en de betaling betreft. Al het andere dat is gevorderd, wijst het Gerecht af.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht Rechter verdubbelt kosten bijzondere curator na dood ouders, nalatenschap betaalt Na het overlijden van beide ouders van een jongen uit Groningen, geboren in 2011, moest de rechtbank Noord-Nederland zijn vermogensrechtelijke belangen laten behartigen. Daarvoor benoemde de rechtbank op 2 juli 2026 een bijzondere curator: een advocaat die namens een minderjarige optreedt als diens belangen botsen met die van anderen of als niemand anders ze kan behartigen. Het jongetje staat onder voorlopige voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen.
De curator kreeg de opdracht de nalatenschappen van de ouders en de daarmee samenhangende contractuele verplichtingen in kaart te brengen, de voorlopige voogd te adviseren over de vermogenspositie van de jongen en de rechtbank te informeren. De rechtbank begrootte haar kosten toen voorlopig op € 3.690, inclusief 21 procent btw, en bracht dat bedrag ten laste van de staat.
De curator heeft veelvuldig overleg gevoerd met betrokkenen. Op 22 juli 2026 diende zij een verzoek in om een professionele vereffenaar te benoemen in beide nalatenschappen. Een vereffenaar is iemand die de nalatenschap afwikkelt: de bezittingen te gelde maakt en de schulden betaalt. De rechtbank wees dat verzoek op 28 juli 2026 toe. Inmiddels is de woning van de ouders overgedragen en is de vereffenaar met de afwikkeling bezig.
De rekening van de curator bleek uiteindelijk bijna twee keer zo hoog als begroot. Zij legde uit dat de werkzaamheden spoedeisend waren en dat het vakantieperiode was, waardoor zij vooraf geen afstemming met de rechtbank had kunnen zoeken. De rechtbank vond dat begrijpelijk. De zaak was complex en tijdkritisch, en de curator had zelfstandig moeten beoordelen of een vereffenaar nodig was om de belangen van de jongen veilig te stellen. Daarmee heeft zij volgens de rechtbank haar opdracht uitgevoerd. Aanleiding om de kosten te matigen zag de rechtbank niet.
Ook de vraag wie uiteindelijk betaalt kreeg aandacht. Het werk van de curator was volgens de rechtbank niet gericht op de belangen van de jongen in het algemeen, maar rechtstreeks op het veiligstellen van zijn vermogenspositie en het mogelijk maken van een behoorlijke afwikkeling van de nalatenschappen. Het was daarmee objectief noodzakelijk ter voorbereiding van de vereffening en om financieel nadeel voor de boedel te voorkomen. Omdat de curator het initiatief nam tot de benoeming van de vereffenaar, hangen haar kosten voldoende samen met de vereffening om als vereffeningskosten te gelden in de zin van artikel 4:7 lid 1, onder c, van het Burgerlijk Wetboek.
De rechtbank stelde de definitieve kosten van de bijzondere curator vast op € 7.057,71, inclusief 21 procent btw. Dat bedrag komt voorlopig ten laste van de staat. De vereffenaar moet het daarna als vereffeningskosten aan de staat vergoeden, zodat de kosten uiteindelijk uit de nalatenschappen van de ouders komen.
Rechtbank Noord-Nederland · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst claim van € 567.608 af en laat man ruim € 72.000 betalen na ontruiming woning Een man die zijn leven lang in het ouderlijk huis in de buurt van Utrecht woonde, wilde geld zien van de erfgenamen van zijn overleden zus. Het huis was eerst van zijn ouders en kwam uiteindelijk bij zijn zus terecht. Volgens de man waren er afspraken gemaakt dat hij ten minste € 150.000 zou krijgen als het huis werd verkocht of geleverd aan een ander. Daarnaast wilde hij € 417.608 terug, omdat hij zelf in het huis had geïnvesteerd. Hij had onder meer een tuinhuis, een serre en een werkplaats met berging op het erf laten bouwen. Om zijn claims veilig te stellen liet hij op 26 januari 2026 beslag leggen op de woning.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat de man zijn verhaal niet heeft onderbouwd. Voor de € 150.000 verwees hij naar een kort geding uit 2006, waarin de voorzieningenrechter had overwogen dat zijn zus en broer verklaarden dat zo'n vergoeding was afgesproken. De rechtbank hecht daar geen waarde aan. Een kort geding levert maar een voorlopig oordeel op, de overweging werd bovendien 'ten overvloede' gegeven en het geschil ging toen over iets anders, namelijk of de man de woning moest verlaten. Afspraken op papier zijn er niet, terwijl de afspraak uit 1996 over het gebruik van het huis wel schriftelijk is vastgelegd. Ook in de administratie van de overleden zus is niets gevonden dat op een extra afspraak wijst.
Ook de claim van € 417.608 sneuvelt. Voor ongerechtvaardigde verrijking moet het huis meer waard zijn geworden door de investeringen, en daar heeft de man niets over gesteld, bijvoorbeeld met een taxatierapport. De erfgenamen brachten juist een keuringsrapport en een offerte van een saneringsbedrijf in, waaruit blijkt dat de toevoegingen de waarde van het huis verlagen. Dat hem het huis ooit zou zijn beloofd, blijkt nergens uit. Wanprestatie vereist een overeenkomst, en die is er volgens de rechtbank niet. De man zei zelf dat hij ervan uitging altijd te mogen blijven wonen, wat eerder op vertrouwen lijkt te berusten dan op afspraken.
De erfgenamen kregen in hun tegenvorderingen grotendeels gelijk. De man had na een kort geding van 27 november 2024 meer dan twaalf maanden om het huis te verlaten, maar deed dat niet. Het huis werd op 29 januari 2026 met de sterke arm ontruimd. Hij moet de ontruimingskosten van € 2.193,79 betalen en € 1.000 voor het verwijderen van achtergelaten spullen. Zijn verwijt dat zijn vorige advocaat ten onrechte niet in hoger beroep ging tegen dat kortgedingvonnis, wijst de rechtbank af: niets wijst erop dat hij daartoe opdracht gaf. Ook moet hij € 69.450 betalen voor herstel en sanering van het huis, waar onder meer olieopslagtanks stonden en de elektriciteit en installaties niet werkten. Dat bedrag was onderbouwd met het keuringsrapport en de man betwistte het zelf niet.
De erfgenamen wilden ook de spullen terug die de man uit het huis zou hebben meegenomen, of anders € 10.000. Dat wijst de rechtbank af. Wie een zaak terugvordert, moet aantonen eigenaar te zijn, en foto's van lege plekken in het huis zijn daarvoor onvoldoende. Het bedrag van € 10.000 was niet onderbouwd.
Het beslag op de woning is volgens de rechtbank ten onrechte gelegd, omdat de man geen vorderingen heeft. De erfgenamen konden het huis door het beslag niet verkopen en hadden daardoor extra kosten. De rechtbank heft het beslag op en wijst een schadevergoeding toe van € 1.625,52 per maand vanaf 26 januari 2026 tot de datum van het vonnis. De man betwistte dat bedrag niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de man af en veroordeelt hem in de proceskosten van de erfgenamen, in totaal € 10.397 in conventie en € 3.871 in reconventie. Naast de ontruimings- en verwijderingskosten en de herstelkosten van € 69.450 moet hij de maandelijkse schadevergoeding voor het beslag betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht