Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Gemeenteraadslid moet uitlatingen over pretparkeigenaar rectificeren; verbod en dwangsom afgewezen Een gemeenteraadslid noemde de nieuwe eigenaar van een speeltuin- en attractiepark in een radio-interview 'een spijkerharde speculant' die 'net doet of hij het voor de kinderen in de wijk doet'. Later zei hij in een YouTube-interview dat de eigenaar in een andere gemeente politieke partijen had willen omkopen met donaties van elk een ton, om hun stemgedrag te beïnvloeden. De eigenaar vond dat zijn eer en goede naam werden aangetast en stapte naar de rechter.
Het park staat op grond van de gemeente, uitgegeven in erfpacht tot eind 2030. Over wat daarna met de grond moet gebeuren lopen de meningen uiteen: de eigenaar wil het park behouden, het raadslid wil betaalbare woningen. Beiden zoeken de publiciteit. De eigenaar vroeg in kort geding een rectificatie op de sociale media van het raadslid, een opdracht om ook Rijnmond, het AD en Pretparkuur om rectificatie te vragen, een verbod op soortgelijke uitlatingen en een dwangsom van € 17.500 per overtreding.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag verwierp eerst het bevoegdheidsverweer. Het raadslid woont elders, maar de uitlatingen waren ook in Den Haag te horen, en dat volstaat. Zijn beroep op een SLAPP, een strategische rechtszaak tegen publieke participatie, haalde niets uit: de Europese richtlijn geldt alleen bij grensoverschrijdende zaken en bevat geen bevoegdheidsregels.
Bij de inhoud woog de rechter de vrijheid van meningsuiting tegen de bescherming van de goede naam. Politici genieten daarbij een krachtige bescherming, en de eigenaar mengt zich zelf met forse uitspraken in het publieke debat. Toch ging het raadslid te ver. Hij presenteerde zijn woorden als feiten en kon niet onderbouwen dat de eigenaar peperdure woningen wil bouwen of dat het hem puur om geld gaat. De feiten wijzen eerder de andere kant op: de eigenaar investeerde naar eigen zeggen € 18.000.000, het park opende snel, kinderen uit de wijk kwamen gratis binnen en het eten is goedkoop. Dat de eigenaar zijn sloopbedrijven had en een plek aan tafel wil, was niet onrechtmatig. De omkopingsbeschuldiging was onrechtmatig. Het raadslid gaf zelf toe dat die niet klopte. Zijn latere videobericht op Instagram zag de rechter niet als rectificatie, omdat die opmerking tussen andere onderwerpen verscheen.
De rechter maakte de gevraagde maatregelen minder ruim. Een bevel om media te laten rectificeren wees hij af, want het raadslid is niet verantwoordelijk voor wat media berichten. Een algemeen verbod op onrechtmatige uitlatingen kwam er niet, omdat van een volksvertegenwoordiger mag worden verwacht dat hij zich aan de wet houdt. Ook een dwangsom wees hij af: die zou het publieke debat onbedoeld kunnen belemmeren.
De voorzieningenrechter beval het raadslid binnen 72 uur na betekening een rectificatie te plaatsen op zijn Instagram- en LinkedIn-kanaal, met de door de rechter vastgestelde tekst. Hij veroordeelde hem in de proceskosten van € 1.858,94 en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Den Haag · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter staat verkoop van 34 percelen aan Provincie-bedrijf toe De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen.
De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen.
De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is.
De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om.
Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Hof laat bewind over financiën bestaan, maar benoemt zus als bewindvoerder in plaats van mentor Een 32-jarige man uit de regio Zwolle kan zijn eigen geldzaken niet meer overzien. Hij heeft een indicatie voor langdurige zorg, leeft van een UWV-uitkering en zit met schulden van in totaal € 11.500, onder meer bij het CAK, de Belastingdienst, het CJIB, zijn verhuurder Meesterwerk en zijn mentor. Zijn financiën werden al langere tijd door zijn familie beheerd, mede omdat hij verslaafd is geweest aan drugs. De vraag was wie die financiën voortaan officieel moet beheren.
De zaak begon toen BB&F Salland, de mentor van de man, de kantonrechter in Zwolle verzocht om een bewind in te stellen over zijn goederen. Bewind betekent dat iemand anders het beheer van het vermogen overneemt, omdat de rechthebbende dat zelf niet behoorlijk kan. De kantonrechter stelde dat bewind in en benoemde BB&F Salland zelf tot bewindvoerder. De man was bij die zitting niet aanwezig, dus de kantonrechter wist niet wie hij zelf als bewindvoerder wilde. Daartegen kwam hij in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, tegen de beschikking van de kantonrechter in de rechtbank Overijssel van 18 december 2025.
In hoger beroep vroeg hij primair om het bewind helemaal af te wijzen. Subsidiair wilde hij dat zijn zus tot bewindvoerder wordt benoemd in plaats van de mentor. Zijn klacht dat de kantonrechter hem niet had gehoord, liet het hof rusten: hij heeft in hoger beroep alsnog alle gelegenheid gehad zijn bezwaren naar voren te brengen, en die procedure herstelt ook eventuele fouten uit de eerste ronde.
Over de noodzaak van het bewind was het hof kort. Door de schuldenlast en omdat de man zijn financiën op dit moment niet zelf wil of kan beheren, is hij niet in staat zijn vermogensrechtelijke belangen behoorlijk waar te nemen. Het bewind blijft dus in stand.
Daarna draaide het om de keuze van de bewindvoerder. Volgens de wet volgt de rechter de uitdrukkelijke voorkeur van de rechthebbende, tenzij gegronde redenen zich daartegen verzetten. Die voorkeur ging in dit geval uit naar zijn zus. Zij heeft als financieel medewerker gewerkt en regelde de afgelopen jaren samen met de moeder de financiën van haar broer. Het hof vond het wel zorgelijk dat in die periode aanzienlijke schulden zijn ontstaan. Het grootste deel daarvan ontstond volgens haar toelichting bij de overgang naar een andere zorgverlener in 2024 en 2025, en voor een deel van de schulden heeft zij inmiddels betalingsregelingen getroffen. Zij vertelde op de zitting dat ze wil toewerken naar een schuldhulpverleningstraject. Het hof wees haar erop dat de inkomsten van haar broer volgens BB&F Salland onvoldoende zijn om de schulden af te lossen, dat zij daar dus een oplossing voor moet vinden, en dat zij als bewindvoerder onder toezicht van de kantonrechter staat en rekening en verantwoording moet afleggen.
Het hof bekrachtigt het bewind en vernietigt de benoeming van BB&F Salland voor de periode vanaf 3 november 2026. Het verleent de mentor met ingang van die datum ontslag en benoemt de zus tot bewindvoerder. Die termijn geeft BB&F Salland twee weken om het werk af te ronden en over te dragen. De beschikking wordt ingeschreven in het Centraal curatele- en bewindregister en is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht