Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst deelgeschil af over ongeval tijdens veiligheidstraining WUR Een medewerkster van Wageningen University & Research (WUR) die tijdens een verplichte veiligheidstraining voorafgaand aan een uitzending naar Somalië en Zuid-Sudan haar enkel ernstig blesseerde, wilde via een snelle procedure laten vaststellen dat haar werkgever aansprakelijk is. De kantonrechter in Arnhem ging daar niet in mee: de zaak is te ingewikkeld voor zo'n snelle beoordeling en moet eerst verder worden uitgezocht.
De vrouw volgde in juni 2023 in opdracht van WUR een meerdaagse HEAT-training (Hostile Environment Awareness Training), gegeven door het externe trainingsinstituut CSD. Tijdens een simulatie waarbij cursisten onder nagebootst geweervuur dekking moesten zoeken, rende zij samen met andere deelnemers een bosschage in. Daarbij zag zij een kuil te laat, kwam ten val en liep letsel op aan haar enkel. De arbeidsinspectie onderzocht het ongeval niet, omdat cursisten tijdens zo'n training volgens de wet niet onder het gezag van de werkgever vallen, maar ook niet onder dat van het opleidingsinstituut. Een intern onderzoeksrapport van WUR concludeerde dat dit een onbevredigende situatie oplevert: de werknemer moet in zo'n geval haar schade via de burgerlijke rechter proberen te verhalen.
Dat deed de vrouw vervolgens. Zij stelde WUR aansprakelijk op grond van de werkgeverszorgplicht uit artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, en vroeg de kantonrechter via een zogeheten deelgeschilprocedure te bepalen dat WUR en haar verzekeraar Intact Insurance aansprakelijk zijn voor het ongeval en haar materiële en immateriële schade moeten vergoeden. Zo'n deelgeschilprocedure is bedoeld om partijen die onderhandelen over een letselschadezaak snel een antwoord te geven op één geschilpunt, zodat de onderhandelingen daarna weer verder kunnen.
Volgens de vrouw had WUR haar zorgplicht op twee manieren geschonden: de instructies voorafgaand aan de simulatie waren onvoldoende, ondeugdelijk of tegenstrijdig, en het trainingsterrein was onvoldoende veilig ingericht. Ter onderbouwing overlegde zij verklaringen van twee medecursisten, die vertelden dat zij waren geïnstrueerd snel dekking te zoeken en dat het terrein achter een klein heuveltje een onverwacht diep en verwaarloosd gat bevatte dat niet te zien was vanaf de plek waar de groep zich bevond. WUR betwistte dit en wees op een powerpointpresentatie waarin de instructie 'dive to the ground' zou zijn gegeven, en stelde dat er simpelweg sprake was van een natuurlijke oneffenheid in een bosrijk trainingsterrein.
De kantonrechter kwam niet toe aan een inhoudelijk oordeel over die zorgplicht. Om te kunnen beoordelen of WUR voldoende duidelijke en eenduidige instructies had gegeven, en of het terrein een bijzonder gevaarlijke situatie opleverde, is nader feitenonderzoek nodig: partijen geven een wezenlijk verschillend beeld van wat er precies is gezegd en hoe het terrein eruitzag. Zulk uitgebreid bewijsonderzoek past niet bij een deelgeschilprocedure, die juist bedoeld is voor een eenvoudige, snelle en kostenefficiënte beoordeling die de onderhandelingen tussen partijen op gang moet helpen. Omdat de zaak zich hier niet voor leende, wees de kantonrechter het verzoek af, ook al kon de vrouw wel in haar verzoek worden ontvangen.
De kantonrechter moest ondanks de afwijzing wel de kosten van de deelgeschilprocedure begroten, zoals de wet voorschrijft, tenzij de procedure volstrekt onnodig was ingesteld. Daarvan was geen sprake. De gevorderde kosten van 23,5 uur werk tegen een tarief van € 245 per uur, in totaal € 5.757,50, vond de rechter niet onredelijk. WUR hoeft dit bedrag echter alleen daadwerkelijk te betalen als haar aansprakelijkheid op een later moment alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter begrootte de kosten van de vrouw op € 5.757,50 en wees haar verzoek om nu al te bepalen dat WUR aansprakelijk is, af.
Rechtbank Gelderland · 14 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter wijst schadeclaim buurman af na ongeval bij hennepkwekerij Een man die zijn buurman hielp de deur van een verhuurd appartement open te breken en daarbij door vluchtende criminelen van de trap werd geduwd, krijgt geen schadevergoeding van die buurman. De rechtbank oordeelt dat de verhuurder niet onrechtmatig heeft gehandeld, ook al bleek het appartement een hennepkwekerij te herbergen.
De verhuurder had zijn appartement eind 2022 voor drie maanden verhuurd aan iemand die zich met een rijbewijs identificeerde onder een andere naam en contant betaalde. Later bleek dit een valse identiteit te zijn geweest. Op 10 januari 2023 merkte de verhuurder bij het ophalen van zijn post dat de watermeter van het appartement constant doorliep. Hij vond dit vreemd en draaide de hoofdkraan dicht, maar toen hij later terugkwam bleek deze weer open te staan. Bij de voordeur van het appartement kreeg hij geen gehoor, en zijn eigen sleutel paste niet meer omdat de sloten waren vervangen. Hij zag bovendien condens op de deur.
De verhuurder vroeg zijn benedenbuurman, die een installatiebedrijf runde en dus over gereedschap beschikte, om te helpen de deur open te breken met een koevoet. Samen met deze buurman en nog twee anderen liep hij naar het appartement. Op het moment dat de deur openging, stormden drie mannen met bivakmutsen naar buiten. In hun vlucht duwden zij de buurman weg, waardoor hij van de trap viel. Hij kon zich nog vastgrijpen aan de leuning, maar liep toch letsel op, waaronder een gebroken knieschijf. Achteraf bleek dat er een hennepkwekerij in het appartement was gevestigd.
De buurman stelde de verhuurder en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea aansprakelijk voor zijn schade. Volgens hem had de verhuurder onzorgvuldig en gevaarzettend gehandeld: hij had de identiteit van zijn huurder onvoldoende gecontroleerd, en had hem niet gewaarschuwd toen hij hem om hulp vroeg bij het openen van de deur, terwijl hij toen kennelijk al vermoedde dat er iets niet klopte. De verhuurder en Achmea betwistten dat er sprake was van onrechtmatig handelen: de verhuurder wist niet dat er criminele activiteiten plaatsvonden, wist niet dat er mensen in het appartement waren, en had niet kunnen verwachten dat zij zijn buurman van de trap zouden duwen.
De rechtbank beoordeelde de zaak aan de hand van de zogeheten Kelderluikfactoren, het toetsingskader dat de Hoge Raad hanteert om te bepalen of het scheppen van een risico onrechtmatig gevaarzettend gedrag oplevert. Daarbij weegt onder meer mee hoe waarschijnlijk het is dat een ongeval ontstaat, hoe ernstig de mogelijke gevolgen zijn, en hoe bezwaarlijk het zou zijn geweest om voorzorgsmaatregelen te nemen.
De rechtbank kwam tot het oordeel dat de schade die de buurman opliep niet kan worden gezien als een gevolg dat naar objectieve maatstaven redelijkerwijs te verwachten was bij de gedragingen die de verhuurder werden verweten. Dat de buurman werd overlopen door vluchtende criminelen en daarbij letsel opliep, noemde de rechtbank objectief gezien zo onverwacht, dat de verhuurder niet onrechtmatig handelde door slechts het rijbewijsnummer van zijn huurder te noteren, een contante betaling te accepteren, of zijn buurman om hulp te vragen bij het openen van de deur.
Omdat de gedragingen van de verhuurder daarmee niet als onrechtmatig konden worden aangemerkt, wees de rechtbank de vorderingen van de buurman af. Volgens de rechtbank was hier sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, niet van een tekortschieten van de verhuurder. De buurman moet nu zelf de proceskosten van € 4.490,00 aan de verhuurder en Achmea vergoeden.
Rechtbank Noord-Holland · 12 augustus 2026
Civiel Recht