Hof veroordeelt snelheidsduivel op A9 na vrijspraak: 154 km/u waar 100 mocht, boete en rijverbod Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.'
De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw.
Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen.
Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan.
Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis.
Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad wijst cassatieberoep af in zaak tegen Stack Newco en Cumberland Investments Twee particulieren zijn in cassatie gegaan tegen een arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden over een geschil met Stack Newco en Cumberland Investments. De Hoge Raad heeft dat beroep verworpen. Het arrest van het hof blijft daarmee overeind.
De zaak kwam bij de Hoge Raad terecht via een eerdere ronde. In december 2023 deed de Hoge Raad al een arrest in dezelfde procedure (zaak 22/03699). Daarna oordeelde het hof Arnhem-Leeuwarden opnieuw, op 6 mei 2025. Tegen dat arrest stelden de eisers beroep in cassatie in. Hun advocaat voerde klachten aan tegen het oordeel van het hof, en Stack Newco en Cumberland Investments dienden een verweerschrift in met het verzoek het beroep te verwerpen.
De Advocaat-Generaal B.J. Drijber concludeerde dat het cassatieberoep moest worden verworpen. De advocaat van de eisers reageerde schriftelijk op die conclusie. De zaak is voor Stack c.s. mondeling toegelicht door hun advocaten en door M.D.C. Klaassen.
De Hoge Raad heeft alle klachten over het arrest van het hof beoordeeld en geoordeeld dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft hij niet. Dat is toegestaan wanneer de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie). Uit het arrest valt daardoor niet op te maken waarom de klachten faalden of waar het geschil precies over ging.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de eisers in de kosten van het geding in cassatie. Die kosten zijn aan de zijde van Stack c.s. begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep van Anthevast tegen UVM in verzekeringsgeschil Anthevast, een bedrijf uit Huissen, en verzekeraar UVM uit Hoogeveen liggen met elkaar overhoop in een civiel geschil. De uitspraak zelf vertelt niet waar dat geschil precies over gaat. Het begon in 2023 bij de rechtbank Gelderland, die op 7 juni 2023 en 22 november 2023 vonnissen wees. Anthevast ging vervolgens in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, dat op 9 april 2024 en 15 juli 2025 arresten wees. Over die laatste uitspraak legde Anthevast de zaak voor aan de Hoge Raad.
In cassatie dient het niet om de zaak opnieuw te beoordelen. De Hoge Raad kijkt alleen of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn beslissing voldoende heeft onderbouwd. Anthevast voerde daarover klachten aan tegen het arrest van het hof van 15 juli 2025. UVM diende een verweerschrift in en vroeg om verwerping van het beroep. Beide partijen lieten hun standpunt toelichten door hun advocaten, en UVM ook door D.D. Markvoort.
Advocaat-Generaal B.F. Assink, die de Hoge Raad vooraf adviseert, concludeerde op 11 september 2026 tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaten van Anthevast reageerden schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad oordeelt dat de klachten van Anthevast niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden. Een uitgebreide motivering geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was geen antwoord nodig op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. In zo'n geval mag de Hoge Raad volstaan met de vaststelling dat de klachten niet slagen, op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie.
De Hoge Raad verwerpt daarom het beroep. Het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 15 juli 2025 blijft daarmee in stand. Anthevast moet de kosten van de cassatieprocedure betalen: € 8.508 aan verschotten en € 2.200 aan salaris voor de advocaat van UVM. Betaalt Anthevast dit niet binnen veertien dagen, dan komt daar wettelijke rente bij.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad wijst belastingberoep af: griffierecht niet betaald Een belastingplichtige uit Brabant wilde bij de Hoge Raad opkomen tegen een uitspraak van de rechtbank over meerdere belastingzaken, maar kwam niet verder dan de poort. Het griffierecht, de vergoeding die je betaalt om een zaak bij de rechter aan te brengen, werd niet voldaan. Daardoor heeft de Hoge Raad de inhoud van de zaak niet eens bekeken.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 10 april 2026. De zaak werd in één keer van de rechtbank naar de Hoge Raad gebracht, een route die sprongcassatie heet: het gerechtshof wordt dan overgeslagen. De uitspraak van de rechtbank ging over zes samengevoegde zaken met de nummers BRE 25/5105, BRE 25/5106 en BRE 25/5109 tot en met BRE 25/5111.
De griffier van de Hoge Raad stuurde de indiener van het beroepschrift op 3 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat er griffierecht verschuldigd was en dat hij vier weken had om dat te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht kwam er niet.
Daarna kreeg de indiener een tweede kans. Bij aangetekende brief van 4 augustus 2026 vroeg de griffier hem uit te leggen waarom hij niet had betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgehaald, maar de indiener reageerde niet. Hij maakte geen gebruik van de gelegenheid om te verklaren waarom het griffierecht uitbleef.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. Dat betekent dat de Hoge Raad niet toekomt aan de vraag of de rechtbank het bij het rechte eind had. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor in stand.
De Hoge Raad (belastingkamer, onder voorzitterschap van vice-president M.E. van Hilten) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Voor een veroordeling in de proceskosten ziet de Hoge Raad geen aanleiding.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep van Rederij Lovers in zaak tegen Gemeente Amsterdam Rederij Lovers, een Amsterdams bedrijf, heeft een geschil met de Gemeente Amsterdam dat uitmondde in een procedure die langs de rechtbank en het gerechtshof uiteindelijk bij de Hoge Raad belandde. Wat er inhoudelijk speelde, blijkt niet uit het arrest zelf: de Hoge Raad geeft in zijn uitspraak geen beschrijving van de feiten of van het onderwerp van het geschil.
De zaak begon bij de rechtbank Amsterdam, die in deze procedure twee vonnissen wees, op 30 november 2022 en 22 maart 2023. Daarna kwam de zaak bij het gerechtshof Amsterdam, dat op 22 april 2025 arrest wees. Tegen dat arrest stelde Lovers beroep in cassatie in. De Gemeente diende een verweerschrift in en liet haar standpunt door haar advocaat mondeling toelichten. De Advocaat-Generaal, G. Snijders, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van Lovers reageerde schriftelijk op die conclusie.
De Hoge Raad heeft de klachten van Lovers tegen het arrest van het hof beoordeeld. Hij komt tot het oordeel dat die klachten niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden. Een uitgebreide motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat hoeft ook niet: voor de beoordeling van deze klachten is het niet nodig om vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. In zo'n geval mag de Hoge Raad volstaan met de mededeling dat de klachten niet slagen, op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie.
Het arrest van het hof blijft hierdoor in stand. Wat het hof precies had beslist, vermeldt de uitspraak niet.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Lovers in de kosten van het geding in cassatie. Die kosten zijn aan de kant van de Gemeente begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris. Betaalt Lovers dat bedrag niet binnen veertien dagen na de uitspraak, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht