Rechtbank wijst schadeclaim verzekeraar tegen onderaannemer af Een verzekeraar die na een waterschade € 90.000 had uitgekeerd aan haar verzekerden, probeerde dat bedrag te verhalen op de onderaannemer die kort voor de schade aan een afwateringsput had gewerkt. De rechtbank Oost-Brabant wijst die vordering af: van onrechtmatig handelen door de onderaannemer is geen sprake.
De zaak gaat over een bedrijventerrein waarop een handelsonderneming een showroom en kantoor had ondergebracht in een bestaand pand, terwijl er ernaast een nieuw hoofdkantoor werd gebouwd. De hoofdaannemer van die bouw had een deel van het werk uitbesteed aan een onderaannemer, die onder meer nieuwe aansluitingen op de afwateringsput moest realiseren. Om aan die put te kunnen werken, plaatste de onderaannemer op 8 oktober 2020 een ballon in de afvoerbuis waarop ook de hemelwaterafvoer van het bestaande pand was aangesloten. Daardoor kon het regenwater van dat pand tijdelijk niet via die buis wegstromen.
Diezelfde avond begon het te regenen. Doordat het water niet kon wegstromen, liep het op in de afvoerleidingen. Door het gewicht van dat water gingen de leidingen doorhangen en ontstonden er lekkages bij verbindingsstukken, de zogeheten schuifmoffen. Een deel van het pand kwam onder water te staan, waarbij opgeslagen handelsgoederen en de wanden en het plafond schade opliepen. Een door de verzekeraar ingeschakeld expertisebureau concludeerde in een voorlopig rapport dat de vergeten ballon de oorzaak van de schade was.
De verzekeraar, die als opstalverzekeraar de schade aan haar verzekerden had vergoed en daardoor in hun rechten was getreden, stelde de onderaannemer aansprakelijk. Volgens de verzekeraar had de onderaannemer een gevaarzettende situatie gecreëerd door de ballon niet te verwijderen ondanks aangekondigde regen, en door geen tijdelijke voorzieningen te treffen om wateroverlast te voorkomen. Dat er bij opstuwend water in afvoerleidingen lekkages kunnen ontstaan, noemde de verzekeraar een feit van algemene bekendheid, waarmee een professionele partij als de onderaannemer al helemaal rekening had moeten houden.
De onderaannemer betwistte dat zij iets fout had gedaan. Volgens haar had het expertiserapport onvoldoende onderzocht hoe het leidingensysteem in het pand zelf was aangelegd en met welke kwaliteit onderdelen. Bovendien was het plaatsen van de ballon gebeurd op verzoek van de opzichter van de opdrachtgever, die ook geen opdracht had gegeven om de ballon weer te verwijderen.
De rechtbank stelt vast dat het plaatsen van de ballon zelf niet als gevaarzettend werd beschouwd, ook niet door de verzekeraar. De functie van de ballon is nu juist om te voorkomen dat water via de afvoerleiding wegstroomt, zodat er aan de put gewerkt kan worden. Als het plaatsen van de ballon niet gevaarzettend is, valt volgens de rechtbank niet in te zien waarom het laten zitten ervan dat wel zou zijn. Dat er die dag regen was voorspeld, maakt dat niet anders, temeer omdat niet vaststaat dat de onderaannemer van die voorspelling op de hoogte was. Het voorlopige rapport van het expertisebureau, dat op beperkt onderzoek was gebaseerd, onderbouwt volgens de rechtbank niet dat het laten zitten van de ballon bij regen ondeugdelijk was of in strijd met de eisen van goed vakmanschap. Ook de stelling dat opstuwend water in afvoerleidingen een algemeen bekend lekkagerisico met zich meebrengt, is door de verzekeraar niet nader onderbouwd, terwijl de onderaannemer dit juist had weersproken door te wijzen op de mogelijkheid dat het water via het dak naar de spuwers had moeten aflopen, wat niet gebeurde doordat de schuifmoffen zelf gingen lekken.
Omdat niet is komen vast te staan dat de onderaannemer onrechtmatig heeft gehandeld, wijst de rechtbank de vordering van € 90.000 volledig af. De verzekeraar wordt veroordeeld in de proceskosten van de onderaannemer, begroot op € 5.852.
Rechtbank Oost-Brabant · 26 augustus 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering VGZ om achterstallige zorgpremies toe Zorgverzekeraar VGZ sleepte een eigen klant voor de kantonrechter in Roermond omdat ze premies en declaraties niet had betaald. Het ging om de periode van juli 2023 tot en met januari 2025, waarin een achterstand van € 1.534,94 ontstond. VGZ eiste betaling van het restant, na aftrek van een gedeeltelijke betaling, vermeerderd met rente en kosten.
De vrouw voerde in de procedure verweer. Ze legde uit dat ze in die periode voor haar terminaal zieke vader zorgde en daarnaast een tijd werkloos was. Door de combinatie van zorgen en financiële druk raakte ze het overzicht over haar geldzaken kwijt. Ze had inmiddels wel een betalingsregeling met de deurwaarder getroffen en daarop al € 519,18 afgelost. Ze vroeg de kantonrechter om de kosten van de dagvaarding kwijt te schelden.
Omdat de vrouw een consument is, moest de kantonrechter op grond van Europese rechtspraak ook zonder dat daarom werd gevraagd de consumentenbeschermende regels toepassen. Over de hoofdsom zelf bestond geen discussie: de vrouw betwistte niet dat ze de premies en declaraties verschuldigd was, en de kantonrechter oordeelde dat haar persoonlijke omstandigheden, hoe vervelend ook, niet afdoen aan haar betalingsverplichting. De hoofdsom van € 1.534,94 werd daarom toegewezen.
Over de gevorderde rente oordeelde de kantonrechter anders. Sinds 1 april 2025 moeten in dagvaardingen tegen consumenten de relevante stukken, waaronder de toepasselijke algemene voorwaarden, op papier worden aangeleverd, zodat de rechter kan controleren of daarin geen oneerlijke bedingen staan. VGZ had die algemene voorwaarden niet overgelegd. Omdat de kantonrechter daardoor niet kon beoordelen of het rentebeding eerlijk was, wees ze zowel de al vervallen rente als de wettelijke rente vanaf 13 maart 2026 af.
De kantonrechter rekende vervolgens uit wat er nog open stond. Omdat er geen rente en geen incassokosten meer werden toegewezen, kon de al betaalde € 519,18 rechtstreeks in mindering worden gebracht op de hoofdsom van € 1.534,94. Er bleef daardoor nog € 1.015,76 over om te betalen, waarbij VGZ eventuele betalingen die na de dagvaarding zijn gedaan nog moet verrekenen.
Het verzoek om de proceskosten kwijt te schelden wees de kantonrechter af. Omdat de vrouw grotendeels in het ongelijk is gesteld en de achterstand ondanks aanmaningen en een betalingsregeling niet tijdig is ingelopen, kon niet worden gezegd dat VGZ de procedure onnodig had gestart. De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling van € 1.015,76 aan VGZ en tot betaling van de proceskosten van € 863,77, en verklaarde het vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank acht gemeente en verzekeraars niet aansprakelijk voor motorongeval Een motorrijder die in 2019 op de Spaarneweg in Cruquius ten val kwam en daardoor een dwarslaesie opliep, heeft bij de rechtbank Noord-Holland geprobeerd de gemeente Haarlemmermeer, een verzekeraar en het Waarborgfonds Motorverkeer aansprakelijk te laten stellen voor zijn schade. De rechtbank wijst zijn vordering, en die van zijn zorgverzekeraar Zilveren Kruis die de gemaakte medische kosten wilde terugvorderen, volledig af.
Het ongeval gebeurde op 13 juli 2019, toen de motorrijder over een voorrangsweg reed, drie auto's inhaalde en vervolgens de macht over zijn motor verloor vlak voor een kruising. Hij raakte een stoeprand, een verkeersbordpaal en een lantaarnpaal. De politie zag destijds geen aanleiding om iemand anders te vervolgen voor het ongeval en concludeerde dat de motorrijder zichzelf mogelijk had afgeremd of de controle had verloren. De man hield desondanks drie partijen verantwoordelijk: een onbekend gebleven automobilist die vanaf een zijweg de kruising zou zijn opgereden zonder voorrang te verlenen, een andere automobilist die met zijn verzekerde auto in de buurt stond, en de gemeente als wegbeheerder.
Volgens de motorrijder werd hij verrast doordat de onbekende auto plotseling de weg versperde, waardoor hij een paniekremming moest uitvoeren. Voor deze schade zou hij bij het Waarborgfonds terecht kunnen, dat optreedt als er geen bekende verzekeraar aansprakelijk kan worden gesteld. De rechtbank onderzocht de twaalf getuigenverklaringen die eerder in een voorlopig getuigenverhoor waren afgelegd, en concludeert dat niemand heeft gezien dat de onbekende auto daadwerkelijk de kruising opreed voordat de motorrijder remde. Uit onderzoek naar de remsporen bleek bovendien dat deze al begonnen op ruim 23 meter voor de kruising, wat er eerder op wijst dat de onbekende automobilist juist optrok om de glijdende motor te ontwijken, dan dat hij de aanleiding voor de val was.
Ook het verwijt aan de bestuurder van de tweede auto houdt geen stand. Meerdere getuigen, onder wie de bestuurder zelf en zijn vrouw, verklaarden dat zijn auto op het moment van het ongeval nog ruim voor de haaientanden van de kruising stilstond. Niemand heeft verklaard dat hij daadwerkelijk de kruising is opgereden of anderszins gevaarlijk heeft gereden. Zonder een concrete verkeersfout van deze bestuurder is er volgens de rechtbank geen grond om hem, en daarmee zijn verzekeraar, aansprakelijk te houden.
De motorrijder en Zilveren Kruis wezen ook naar de gemeente, die als wegbeheerder verantwoordelijk zou zijn voor een gevaarlijke situatie: begroeiing langs de weg zou het zicht op de kruising hebben belemmerd, en er ontbraken een stopbord en een extra spiegel. De rechtbank overweegt dat dit sowieso niet relevant is, omdat al vaststaat dat geen van de betrokken automobilisten een voorrangsfout heeft gemaakt waarbij belemmerd zicht een rol zou hebben gespeeld. Bovendien blijkt uit onderzoeksrapporten en foto's van de situatie dat het zicht op de kruising vanuit beide richtingen voldoende was. De motorrijder remde overigens al ruim voor de kruising, wat er zelf op wijst dat hij wel degelijk aankomend verkeer kon zien. Het ontbreken van een stopbord of extra spiegel maakt de weg volgens de rechtbank nog niet gebrekkig of gevaarzettend in de zin van de wet, ook al zouden zulke maatregelen de verkeersveiligheid wellicht ten goede zijn gekomen.
Omdat geen van de aangesproken partijen een verkeers- of zorgvuldigheidsfout heeft gemaakt, komt de rechtbank niet toe aan verdere bewijslevering, zoals het opnieuw horen van getuigen. De rechtbank wijst de vorderingen van de motorrijder en van Zilveren Kruis in hun geheel af en veroordeelt hen beiden in de proceskosten van de gemeente, het Waarborgfonds en de verzekeraar, variërend van ruim € 3.800 tot ruim € 4.500 per partij.
Rechtbank Noord-Holland · 26 augustus 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Woonverzekeraar moet ook restant van € 18.551 vochtschade betalen nadat eerdere claim was beperkt In januari 2022 ontstond vochtschade in de woning van een echtpaar. De schade liep volgens hen op tot € 43.551,55 in totaal, en die moest de verzekeraar op grond van hun woonverzekering vergoeden. De verzekeraar betaalde niet.
De vrouw dagvaardde de verzekeraar in juli 2025 bij de kantonrechter in Rotterdam, maar beperkte haar vordering tot € 25.000. Dat is de grens tot waar de kantonrechter in geldzaken bevoegd is. De verzekeraar verscheen niet in die procedure, en werd in oktober 2025 bij verstek, dus zonder dat hij verweer voerde, veroordeeld om de € 25.000 te betalen. Het deel van de schadeclaim boven dat bedrag had de vrouw in juli 2025 overgedragen aan haar man.
De man stapte in januari 2026 op zijn beurt naar de kantonrechter, bijgestaan door een gemachtigde van de Stichting Ombudsman Schadeverzekeringen Nederland, en eiste de resterende € 18.551,55 met rente. De verzekeraar voerde dit keer wel verweer, maar alleen over de vraag of de kantonrechter de zaak mocht behandelen. Door de claim te knippen en het restant over te dragen, zou de grens van € 25.000 immers kunnen worden omzeild. De kantonrechter oordeelde in een tussenvonnis van juni 2026 dat zij wel bevoegd was, en gaf de verzekeraar de gelegenheid om inhoudelijk op de eis te reageren. Daar maakte de verzekeraar geen gebruik van.
Omdat de verzekeraar de feiten in de dagvaarding niet had betwist, stonden die vast. De verzekeraar moet het restantbedrag van € 18.551,55 dus aan de man betalen. Over de rente oordeelde de kantonrechter dat die pas verschuldigd is vanaf het moment dat de betaling te laat is, en niet was gebleken dat de man het bedrag al vóór de dagvaarding had opgeëist. De rente loopt daarom vanaf 30 januari 2026, de datum van de dagvaarding.
De kantonrechter veroordeelde de verzekeraar tot betaling van € 18.551,55 met de wettelijke rente vanaf 30 januari 2026. De verzekeraar moet ook de proceskosten van € 1.484,67 betalen, met wettelijke rente als die niet op tijd worden voldaan. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de man het meteen kan laten uitvoeren, ook als de verzekeraar in hoger beroep gaat.
Rechtbank Rotterdam · 25 september 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter Breda is niet bevoegd in zorgverzekeringszaak: verhuizing bepaalt rechtbank Een vrouw uit de regio Rotterdam kreeg te maken met een vordering van zorgverzekeraar a.s.r. over een bedrag van € 221,04. Omdat zij niet op de dagvaarding reageerde, veroordeelde de kantonrechter in Breda haar op 17 september 2025 bij verstek tot betaling van dat bedrag, met wettelijke rente en proceskosten. Zij ging daartegen in verzet, onder meer met het argument dat de Bredase rechter helemaal niet over de zaak mocht oordelen.
Haar verweer draaide om haar woonplaats. Zij stelde dat zij haar verhuizing naar haar nieuwe woonplaats al op 15 juli 2025 had doorgegeven aan de gemeente en dat die verhuizing op 19 augustus 2025 administratief was verwerkt. Daarmee woonde zij op het moment van de dagvaarding niet meer in het gebied waar de rechtbank Zeeland-West-Brabant bevoegd is.
a.s.r., dat door een gemachtigde werd vertegenwoordigd, betwistte dat niet. De verzekeraar wees erop dat de gemeentelijke basisadministratie op 19 augustus 2025 nog het oude adres liet zien, maar zei niet te betwisten dat de vrouw bij het uitbrengen van de dagvaarding op 2 september 2025 al in haar nieuwe woonplaats woonde. Zij liet het oordeel over de bevoegdheid aan de kantonrechter over en had er geen bezwaar tegen dat de zaak naar Rotterdam zou gaan.
De kantonrechter legde uit hoe de bevoegdheid werkt. Volgens artikel 99 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering is de rechtbank van de woonplaats van de gedaagde bevoegd. Het bepalende moment is de dag waarop de dagvaarding wordt betekend, want dan wordt de procedure aanhangig gemaakt. Omdat vaststond dat de vrouw op dat moment al in haar nieuwe woonplaats woonde, was Breda niet de juiste plek.
De kantonrechter verklaarde zich daarom onbevoegd en verwees de zaak in de stand waarin die zich bevindt naar het team kanton van de rechtbank Rotterdam. Partijen moeten de zaak zelf aanhangig maken in Rotterdam: ieder van hen mag de ander bij exploot oproepen tegen een nieuwe roldatum. Over de vraag of de vrouw die € 221,04 moet betalen, is dus nog niets beslist.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht