Rechter wijst schuldsanering af voor man die huurwoning verliet en verhuurder negeerde Een man met een schuldenlast van € 9.400,71 bij vier schuldeisers komt niet in aanmerking voor de wettelijke schuldsaneringsregeling. De rechtbank Rotterdam wees zijn verzoek af, omdat hij zijn schulden niet te goeder trouw heeft laten ontstaan en onbetaald heeft gelaten.
De man ontvangt een uitkering op grond van de Participatiewet en vroeg om toelating tot de schuldsaneringsregeling, de Wsnp, en om een eerdere ingangsdatum. Die regeling biedt mensen met een problematische schuldensituatie de kans om onder toezicht van de rechtbank hun schulden af te lossen en daarna met een schone lei te beginnen. Een belangrijke voorwaarde is dat de schuldenaar in de drie jaar voor het verzoek te goeder trouw is geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Die goede trouw is een gedragsmaatstaf. De rechter kijkt daarbij naar alle omstandigheden, zoals de aard en omvang van de schulden, het moment waarop ze ontstonden en de mate waarin de schuldenaar dat te verwijten valt.
De rechtbank vond dat de man hier niet aan voldeed. Hij was een huurcontract aangegaan, verliet op een zeker moment de woning en liet de verhuurder dat niet weten. Het huurcontract is niet op de juiste manier opgezegd en de man bleef onbereikbaar voor de verhuurder. Daardoor liep de huurschuld nodeloos op en werd het huurpand niet correct opgeleverd. De man wees erop dat hij bij zijn partner was weggegaan. Volgens de rechtbank miskent hij daarmee dat hij zelf verplichtingen jegens de verhuurder was aangegaan. Ook op de zitting liet hij niet zien dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn nalatigheid. Hij probeerde bovendien geen betaalafspraken te maken toen hij van de vordering hoorde.
De rechtbank zag geen omstandigheden die toelating ondanks het ontbreken van goede trouw konden rechtvaardigen. Daarbij speelde mee dat de schulden vrij recent zijn ontstaan, medio 2025, en dat de man geen saneringsgezinde houding liet zien. De rechtbank merkte nog op dat dit niet betekent dat er geen andere omstandigheden zijn die ook tot afwijzing zouden leiden.
Het verzoek werd behandeld op de zitting van 29 oktober 2026, waar de man verscheen met een schuldhulpverlener van Geldplein. De rechtbank wees het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling af. Daarmee vervalt ook het verzoek om een eerdere ingangsdatum.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Hof veroordeelt advocaat tot taakstraf voor bankbreuk bij faillissement cliënt en neemt woning af Een advocaat die jarenlang een weigerachtige cliënt bijstond, kreeg zijn honorarium niet betaald. De openstaande rekening liep op tot ruim € 154.000. Toen de cliënt (in de uitspraak [medeverdachte 2] genoemd) op 24 april 2018 failliet ging, bleek de advocaat via zijn eigen vennootschap een vordering op een derde te hebben overgenomen die de cliënt nog had. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de advocaat daarmee bankbreuk heeft gepleegd: hij bevoordeelde zijn eigen kantoor boven de andere schuldeisers.
De zaak kwam in hoger beroep voor het hof, na een vrijspraak door de rechtbank Overijssel. Het gaat om hoger beroep dat de officier van justitie instelde tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had de advocaat vrijgesproken. Het hof vernietigt dat vonnis en komt tot een ander oordeel over het bewijs. De advocaat-generaal eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De cliënt maakte er volgens het dossier jarenlang een gewoonte van om vermogen bij derden onder te brengen, zodat schuldeisers er geen beslag op konden leggen. Zo verkocht hij zijn woonboerderij 'met gesloten beurzen' aan een bekende, waarbij de koopsom werd omgezet in een geldlening en hij een terugkooprecht kreeg. De advocaat stond hem in dergelijke procedures bij. Hij kende ook de slechte betalingsmoraal van de man. Al in 2014 waarschuwde hij hem dat een faillissement dreigde als hij een schuld aan een pensioenfonds niet betaalde. Het hof van Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de cliënt op 4 april 2017 tot betaling van € 251.223,86 aan dat fonds.
Een week na dat arrest, op 11 april 2017, droeg de cliënt een vordering op een derde over aan de vennootschap van de advocaat. Het ging om een vordering van ongeveer € 170.984,83. De advocaat tekende de overeenkomst namens zijn vennootschap. Volgens het hof had hij op dat moment rekening moeten houden met een faillissement. De cliënt liet zich 'nergens iets aan aangelegen liggen' en weigerde te betalen. Het hof merkt de overeenkomst aan als een overdracht tot zekerheid, waardoor het leek alsof de vordering niet meer tot het vermogen van de cliënt behoorde. Het feit dat de advocaat wist van vermogen van de cliënt in het buitenland, maakte voor het hof geen verschil: daarop kon hij geen gerechtvaardigd vertrouwen baseren.
Van het primair, subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde spreekt het hof de advocaat vrij. Het hof acht wel bewezen wat meest subsidiair was ten laste gelegd. De advocaat heeft als enig bestuurder van de vennootschap feitelijk leiding gegeven aan het medeplegen van bankbreuk door de rechtspersoon. Het hof beschouwt zijn handelen als ernstig, maar legt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, mede gelet op de verbeurdverklaring en het blanco strafblad.
Het hof veroordeelt de advocaat tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast verklaart het hof de woning aan het betreffende adres verbeurd. Die woning ligt via de vordering en het hypotheekrecht in het vermogen van de vennootschap waarvan de advocaat enig aandeelhouder en bestuurder is. Het hof stelt de waarde vast op € 218.000, met 360 dagen vervangende hechtenis als volledig verhaal uitblijft. Brengt de woning meer op dan € 160.984,83, dan gaat het overschot terug naar de cliënt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt afkoelingsperiode op voor Audax en Bruna om faillissement te voorkomen De uitgeverij- en drukkerijgroep Audax, met onder meer uitgever Bruna en drukker Betapress, kan haar rekeningen niet meer betalen. Zeven vennootschappen uit de groep hebben op 5 november 2026 een openbare akkoordprocedure buiten faillissement gestart. Daarbij bieden zij hun schuldeisers een akkoord aan, in de hoop een faillissement te voorkomen. Om daarvoor ruimte te krijgen vroegen ze de rechtbank Zeeland-West-Brabant om een afkoelingsperiode van drie maanden. Dat is een periode waarin schuldeisers hun vorderingen niet mogen verhalen en een faillissementsaanvraag wordt stilgelegd.
Volgens Audax is er grote haast bij. De groep kan achterstallige facturen van onder meer leveranciers nu niet betalen, en verschillende leveranciers hebben aangekondigd per direct niet meer te leveren. Ook ligt er bij dezelfde rechtbank een faillissementsaanvraag tegen Bruna. De groep zegt binnen twee maanden een akkoord te zullen aanbieden en wil de komende maanden met leveranciers en andere schuldeisers onderhandelen. Omdat de rechtbank niet op korte termijn over het volledige verzoek kon beslissen, vroeg Audax om een voorlopige afkoelingsperiode in afwachting van de eindbeslissing.
De rechtbank stelde eerst vast dat zij bevoegd is. Het centrum van de voornaamste belangen van de groep ligt in Nederland, en verschillende vennootschappen, waaronder Audax Groep, zijn statutair gevestigd in Gilze. Omdat de zeven bedrijven samen een groep vormen, kan de rechtbank de verzoeken gezamenlijk behandelen.
Omdat de zaak spoedeisend is, verleent de rechtbank bij wijze van tussenbeslissing een voorlopige afkoelingsperiode. Die geldt tot de rechtbank over het verzoek heeft beslist. In die periode kunnen derden alleen met machtiging van de rechtbank verhaal nemen op de goederen van de groep of goederen opeisen die de groep in handen heeft, zolang zij op de hoogte zijn van de afkoelingsperiode of weten dat een akkoord wordt aangeboden. Een lopende faillissementsaanvraag, een verzoek om surseance van betaling of een eigen aangifte wordt geschorst of blijft geschorst.
De rechtbank bepaalt de inhoudelijke behandeling van het verzoek op dinsdag 17 november 2026 om 11:00 uur via een online videoverbinding. Audax moet de datum en het tijdstip bekendmaken aan derden die door de afkoelingsperiode worden geraakt, zoals schuldeisers die faillissement hebben aangevraagd en schuldeisers die een beroep doen op eigendomsvoorbehoud. Zij kunnen zich bij de griffier melden om als belanghebbende te worden aangemerkt en een link voor de zitting te krijgen. Een schriftelijke zienswijze moet uiterlijk op vrijdag 13 november 2026 om 15.00 uur binnen zijn. De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling na weigering ondanks akkoord van veertien anderen Een vrouw uit de regio Drechtsteden wilde haar schulden van bijna € 79.000 via een minnelijke schuldregeling oplossen. Veertien van haar vijftien schuldeisers gingen akkoord met het aangeboden bedrag: 22,48% van de vordering voor preferente schuldeisers en 11,24% voor concurrente schuldeisers. Eén schuldeiser weigerde en blokkeerde daarmee de gehele regeling.
De weigerachtige schuldeiser had een vordering van € 8.425,90 op de vrouw, goed voor 10,7% van de totale schuldenlast. De vordering stamde uit een aannemingsovereenkomst die de ex-partner van de vrouw had gesloten. Die ex-partner was tijdens het huwelijk in gemeenschap van goederen getrouwd met de vrouw, waardoor ook zij aansprakelijk werd. De kantonrechter had de ex-partner al veroordeeld het volledige bedrag te betalen. De schuldeiser vond het aangeboden percentage te laag en wees er op dat hij maandelijks al € 50 ontving via een betalingsregeling. Hij voelde zich bovendien meerdere malen coulant te zijn geweest.
De rechtbank moest beoordelen of de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking kon weigeren. Daarbij woog de rechtbank het belang van de schuldeiser bij volledige betaling af tegen de belangen van de vrouw en de overige schuldeisers die al hadden ingestemd. De rechtbank stelde vast dat een ruime meerderheid akkoord was, dat het voorstel was getoetst door de Sociale Dienst Drechtsteden als onafhankelijke partij, en dat het voorstel goed gedocumenteerd was. Ook was aannemelijk dat de vrouw door gezondheidsklachten beperkt is in haar arbeidsmogelijkheden: de bedrijfsarts oordeelde dat zij niet duurzaam belastbaar is voor haar eigen werk als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg.
Bovendien berekende de rechtbank dat toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling de schuldeisers juist minder zou opleveren, omdat de kosten van een bewindvoerder en griffierecht ten laste zouden komen van het af te dragen bedrag. Het aangeboden akkoord was voor de schuldeisers dus gunstiger dan het alternatief.
De rechtbank wees het verzoek toe en beval de weigerachtige schuldeiser in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van zijn vrijwillige instemming, zodat de regeling toch doorgang kan vinden. Het subsidiaire verzoek om de schuldsaneringsregeling van toepassing te verklaren, werd afgewezen omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht