Rechter: Hardenberg hoefde geen dagbesteding te betalen aan vrouw met pijnklachten na CVA Een vrouw uit Dedemsvaart kreeg in 2021 een beroerte (CVA). Daarna lag ze negen weken in een revalidatiecentrum, tot en met 31 januari 2025. Ze heeft de hele dag pijnklachten, en die maken het lastig om zelf het initiatief te nemen en activiteiten te ondernemen. Ze wil graag meer onder de mensen zijn en samen met anderen dingen doen. Daarom meldde ze zich op 10 juli 2025 bij Samen Doen, de organisatie die de Wmo-aanvragen voor de gemeente Hardenberg onderzoekt, om in aanmerking te komen voor dagbesteding bij Balans Zorg & Budget. Daar was ze al begonnen.
Op 29 juli 2025 volgde een gesprek met haar begeleider van Balans Zorg & Budget en twee Wmo-consulenten van Samen Doen. Op 25 augustus 2025 stelde Samen Doen een ondersteuningsplan op. Het college van burgemeester en wethouders van Hardenberg wees haar aanvraag voor een maatwerkvoorziening groepsbegeleiding op 28 oktober 2025 af. Haar bezwaar daartegen had geen succes: bij besluit van 24 maart 2026 bleef het college bij de afwijzing. Daarop stapte zij naar de rechtbank, die de zaak op 3 september 2026 op zitting behandelde.
Het college vond dat de vrouw geen beperking heeft in haar zelfredzaamheid of participatie die met een maatwerkvoorziening gecompenseerd moet worden. En voor zover dat wel zo zou zijn, is de Buurtkamer een algemene voorziening die bij haar hulpvraag past. Een voorkeur voor een bepaalde aanbieder of locatie valt volgens het college niet onder de Wmo 2015 als er een passende algemene voorziening bestaat. De vrouw zag dat anders. Haar chronische pijn, verminderde belastbaarheid en de negatieve spiraal na langdurige isolatie maken volgens haar dat de Buurtkamer niet volstaat. Bij haar huidige dagbesteding combineert ze creatieve activiteiten, fysieke oefeningen in de sportschool van de dagbesteding en sociale contacten, en dat werkt voor haar uitstekend. Dat aanbod heeft de Buurtkamer niet.
De rechtbank gaf het college gelijk. Uit het ondersteuningsplan blijkt dat de vrouw al goed deelneemt aan het maatschappelijk leven. Ze gaat zelfstandig naar de sportschool, bezoekt beurzen en kan afstanden afleggen om sociale contacten te onderhouden of georganiseerde activiteiten bij te wonen. Dat ze naar het Happy Hour van Balans Zorg & Budget gaat, telt niet als dagbesteding in de zin van de Wmo 2015. Er is geen gestructureerd programma, geen begeleiding en ook geen indicatie of overeenkomst, en haar deelname is vrijblijvend. De rechtbank vond het onderzoek van Samen Doen zorgvuldig: de hulpvraag is uitgevraagd en de beperkingen zijn in kaart gebracht. Een noodzaak voor dagbesteding is niet gebleken.
Voor zover de vrouw toch ondersteuning nodig heeft, kan ze volgens de rechtbank terecht bij algemene voorzieningen. De Buurtkamer en De Makelij bieden activiteiten gericht op ontmoeting, daginvulling en sociaal contact en staan open voor alle inwoners. Dat de vrouw enkele jaren geleden minder goede ervaringen had met de Buurtkamer, verandert daar niets aan, omdat de vraag of een voorziening algemeen beschikbaar is niet van persoonlijke voorkeur afhangt. Haar stelling dat die voorzieningen in haar geval niet passen, heeft ze niet met concrete feiten onderbouwd.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de maatwerkvoorziening groepsbegeleiding blijft dus in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Raad wijst verzet af: hoger beroep in bijstandszaak zes weken te laat ingesteld Een vrouw uit [woonplaats] had een geschil met het college van burgemeester en wethouders van Leiden. De rechtbank Den Haag deed daarover op 7 oktober 2025 uitspraak. Tegen die uitspraak wilde zij in hoger beroep, maar dat is om een procedurele reden nooit inhoudelijk behandeld: het beroepschrift kwam te laat binnen.
De regels zijn streng. Voor hoger beroep geldt een termijn van zes weken. De rechtbankuitspraak werd op 10 oktober 2025 in afschrift aan partijen toegezonden, waardoor de termijn op 11 oktober 2025 begon. De laatste dag om tijdig beroep in te stellen was daarmee 21 november 2025. Haar advocaat, mr. J. Ruijs, diende het hogerberoepschrift pas op 24 november 2025 digitaal in, drie dagen te laat.
De Centrale Raad van Beroep vroeg de advocaat bij brief van 23 december 2025 waarom de termijn was overschreden. Daarop kwam geen antwoord. In de uitspraak van 10 maart 2026 verklaarde de Raad het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk: er waren geen omstandigheden aangevoerd waardoor de termijnoverschrijding verschoonbaar zou zijn.
Tegen die beslissing deed de vrouw verzet. Zij stelde dat haar advocaat de brief van 23 december 2025 niet had ontvangen, en dat ook de uitspraak van 10 maart 2026 hem niet had bereikt. Ook trok zij de verzending van een aantal stukken door de Raad in twijfel. De zitting over het verzet stond voor 25 juni 2026 gepland, maar partijen verschenen niet. De Raad heropende het onderzoek en hield op 24 september 2026 een nieuwe zitting. Ook toen was niemand aanwezig. Kort voor die zitting stuurde de vrouw nog een stuk naar de Raad.
De Raad oordeelt dat niets van dit alles verklaart waarom het hoger beroep te laat is ingediend. De vrouw bracht wel stellingen in over de verzending van stukken, maar gaf geen toelichting op het te laat indienen van het beroepschrift zelf. Ook haar advocaat gaf geen verklaring. Er is ook verder niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan zij niet in verzuim zouden zijn geweest.
De Raad verklaart het verzet daarom ongegrond. Daarmee blijft de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand. Voor een proceskostenveroordeling in het verzet ziet de Raad geen aanleiding.
Centrale Raad van Beroep · 5 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter schorst weigering van cliëntondersteuner als gemachtigde in Haarlem niet Een man uit de regio Haarlem helpt als onbezoldigd cliëntondersteuner kwetsbare mensen die te maken hebben met opvang, schuldhulp en sociale voorzieningen. Hij staat hen bij in gesprekken met gemeenteambtenaren en zorgverleners, dient namens hen verzoeken in en stelt ingebrekestellingen op als de gemeente te laat beslist. Zelf maakte hij omstreeks 2020 gebruik van opvangvoorzieningen. Sindsdien is hij actief voor een stichting die rechtsbijstand en ondersteuning biedt aan kwetsbare mensen.
De gemeente Haarlem besloot op 26 november 2025 dat hij geen cliënten meer mag bijstaan of vertegenwoordigen in het verkeer met de gemeente, voor een periode van drie jaar. Het college van burgemeester en wethouders vindt dat zijn gedrag het vertrouwen in zijn functioneren ernstig ondermijnt. Het verwijt hem onder meer intimiderend en onprofessioneel gedrag, het wekken van misleidende verwachtingen bij cliënten, onduidelijke rolvervulling, onjuiste informatieverstrekking en financiële onregelmatigheden. Die verwijten baseert het op verklaringen van gemeenteambtenaren en medewerkers van zorginstellingen.
De man maakte bezwaar. De adviescommissie voor bezwaarschriften adviseerde het college op 13 mei 2026 het besluit te herroepen, omdat de aangedragen feiten de ernstige bezwaren niet aantoonden. Het college volgde dat advies niet. Het vroeg extern advies aan een advocaat, die twee keer een tegengesteld advies uitbracht. Bij de beslissing op bezwaar van 18 augustus 2026 handhaafde het college de weigering, maar verkortte het de periode tot anderhalf jaar. Na die periode volgt een startgesprek over de manier van communiceren en samenwerken.
De man stelde op 29 september 2026 beroep in en vroeg de voorzieningenrechter om het besluit te schorsen tot zes weken na de uitspraak in beroep. Hij zei dat het beroep waarschijnlijk langer duurt dan de weigering zelf, dat cliënten geen effectieve begeleiding meer krijgen en dat het college buitensporig reageert op een kritische onafhankelijke ondersteuner. Het college hield vol dat het gaat om een langdurig patroon van handelen dat de samenwerking in de keten frustreert, en dat de belangen van kwetsbare cliënten zwaarder wegen. Hij mag mensen nog steeds adviseren en helpen, alleen niet optreden als gemachtigde of vertegenwoordiger in het contact met de gemeente.
De voorzieningenrechter wijst erop dat het college een gemachtigde alleen mag weigeren bij ernstige bezwaren, dus in feite alleen in uitzonderlijke gevallen. Het bestuursorgaan mag die bevoegdheid niet gebruiken om van een bekwame maar lastige tegenstander af te komen. Het moet met concrete feiten en omstandigheden motiveren waarom het ernstige bezwaren ziet.
Bij de belangenafweging komt de man er niet uit. Hij voert alleen het belang van zijn cliënten aan, en dat is geen persoonlijk belang. De belangen van een niet afgebakende groep derden wegen volgens de rechter niet mee. Bovendien is onvoldoende onderbouwd dat die cliënten helemaal zonder bijstand zitten, omdat zij zich tot anderen kunnen wenden. Ook staat vast dat hij cliënten nog steeds adviseert en op afstand ondersteunt, zonder dat het college daar tegen optreedt.
De rechter acht het bovendien niet op voorhand evident dat het besluit in de beroepsprocedure sneuvelt. Of de aanpak van de man de samenwerking tussen cliënten en het college onaanvaardbaar heeft verstoord, vraagt een waardering van de feiten die in een spoedprocedure niet past. Hetzelfde geldt voor de vraag of hij vooraf voldoende is gewaarschuwd. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af. Het weigeringsbesluit blijft gelden, griffierecht wordt niet vergoed en er is geen proceskostenveroordeling.
Rechtbank Noord-Holland · 5 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechter geeft UWV twaalf maanden voor besluit na te late beslissing op WIA-bezwaar Een vrouw uit Brabant wachtte te lang op een besluit van het UWV over haar bezwaar. Het bezwaar richtte zich tegen een besluit van 11 december 2025 over de stopzetting van haar uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Omdat het UWV maar niet besliste, stelde zij het uitkeringsinstituut op 6 juli 2026 in gebreke en ging zij daarna naar de rechter.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is en deed daarom uitspraak zonder zitting. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist: na de ingebrekestelling waren al meer dan twee weken verstreken zonder besluit. Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat het een tekort aan verzekeringsartsen heeft en dat het nog onduidelijk is wanneer het een besluit kan afgeven.
Normaal moet het UWV na een uitspraak als deze binnen twee weken alsnog beslissen. Hier week de rechtbank daarvan af. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie andere zaken bepaald dat voor alle latere beroepen over te late besluiten van het UWV dezelfde lijn geldt. Dat betekent een nadere beslistermijn van twaalf maanden, te rekenen vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. Voor deze zaak komt dat uit op 22 januari 2027. De rechtbank zag geen reden voor een andere termijn.
Om het UWV tot haast te bewegen legde de rechtbank een dwangsom op: € 100 voor elke dag dat het UWV die termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000. Daarnaast stelde de rechtbank vast hoeveel dwangsom het UWV al verschuldigd was wegens het te laat beslissen. Dat bedrag had het UWV zelf nooit vastgesteld. Er waren sinds twee weken na de ingebrekestelling meer dan 42 dagen verstreken, dus kwam de dwangsom uit op het wettelijke maximum van € 1.442.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 22 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken, bij overschrijding een dwangsom van € 100 per dag betalen (maximaal € 15.000) en de al verschuldigde dwangsom van € 1.442 aan de vrouw betalen. Ook moet het UWV het griffierecht van € 54 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht