Rechter laat Eagle LNG zustervennootschap AMS IP oproepen in reconventie in geschil over Bahama's-systemen In het geschil tussen het Groningse AMS (Automooring Solutions) en het Amerikaanse Eagle LNG over afgeleverde afmeersystemen in de Bahama's mag Eagle LNG een tweede vennootschap uit de AMS-groep, AMS IP, in de procedure betrekken. Dat heeft de rechtbank Rotterdam beslist in een tussenvonnis in een incident, een zijprocedure binnen de hoofdzaak.
De zaak draait om een vaststellingsovereenkomst die partijen in januari 2024 sloten. AMS vordert in de hoofdzaak dat Eagle LNG de laatste tranche van € 276.750,00 laat vrijgeven uit een escrow, een rekening waarop een derde geld bewaart tot aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Daarnaast eist AMS wettelijke handelsrente en € 3.158,75 aan buitengerechtelijke incassokosten. Volgens AMS is de installatie in de Bahama's afgerond en zijn de systemen op 18 mei 2024 in gebruik genomen. Eagle LNG betwist dat en stelt dat de systemen ondeugdelijk zijn en dat de commissioning, het in bedrijf stellen van de installatie, niet is voltooid. Zelf eist Eagle LNG in reconventie een schadevergoeding van USD 29.461.179,44.
In het incident wilde Eagle LNG AMS IP als extra partij in de reconventie betrekken, op grond van artikel 118 Rv. AMS IP is een zustervennootschap van AMS en houdt de intellectuele eigendomsrechten. Ook zij is partij bij de vaststellingsovereenkomst. Eagle LNG stelt dat AMS IP haar verplichtingen niet nakomt, onder meer het beschikbaar stellen van software en IE-rechten, en dat levering van werkende systemen daarvan afhangt.
AMS verzette zich daartegen. Zij wees erop dat het arrest van de Hoge Raad van 20 maart 2020, waarop Eagle LNG zich beroept, speelde in een zaak over de vennoten van een vennootschap onder firma en volgens haar niet verder reikt. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsregel uit dat arrest zo eng uit te leggen. In literatuur en lagere rechtspraak bestaat volgens de rechtbank geen eensgezindheid, en recente uitspraken geven artikel 118 Rv juist een ruimere strekking. Doorslaggevend vindt de rechtbank dat een beperkte toepassing niet past bij een doelmatige procesvoering.
Vervolgens toetst de rechtbank of de vorderingen samenhangen en of de proceseconomie met behandeling in één procedure is gediend. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. In conventie en in reconventie, ook tegen AMS IP, gaat het om de vraag of de vaststellingsovereenkomst is nagekomen. Dat daarbij andere verplichtingen spelen, verandert dat niet. Het alternatief is een aparte procedure tegen AMS IP met een verzoek tot voeging, en dat kost tijd en geld. De vertraging door de oproeping is volgens de rechtbank betrekkelijk klein. Het argument van AMS dat AMS IP alleen is opgericht om IE-rechten te houden en niet bij het werk betrokken was, hoort bij de beoordeling van de hoofdzaak en kan in het incident niet worden beantwoord.
De rechtbank stelt Eagle LNG daarom in de gelegenheid om AMS IP op te roepen tegen 9 december 2026 en verwijst de zaak naar de rol van die datum. De proceskosten in het incident worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. De hoofdzaak gaat verder met een conclusie van antwoord in reconventie van AMS en AMS IP, waarna op 9 februari 2027 een mondelinge behandeling volgt.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof houdt ontneming van € 137.654 in Geneesmiddelenwetzaak in stand, kosten en belasting niet in aftrek Een man uit Friesland die samen met anderen betrokken was bij overtredingen van de Geneesmiddelenwet, moet het voordeel dat hij daaruit haalde terugbetalen aan de Staat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legt hem een betalingsverplichting op van € 137.654,25. Het hof bevestigt daarmee in de kern wat de rechtbank eerder bepaalde, maar vernietigt de eerdere beslissing en doet de zaak zelf opnieuw.
Het hoger beroep richt zich tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. De rechtbank schatte het wederrechtelijk verkregen voordeel toen op hetzelfde bedrag en stelde de betalingsverplichting daarop vast. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en beslist opnieuw.
De man is in de bijbehorende strafzaak, bij arrest van dezelfde dag, veroordeeld voor het opzettelijk, meermalen overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat hij uit die feiten financieel voordeel heeft gehaald. Het hof neemt een rapport van de politie van 12 juli 2022 tot uitgangspunt. Daarin is op basis van banktransacties de totale opbrengst van de betrokken ondernemingen vastgesteld op € 7.361.479,70. Na aftrek van bedrijfskosten (€ 2.002.514,75), kosten in de onderneming van een medeveroordeelde (€ 31.165) en betaalde belastingen (€ 597.839) bleef een totaalvoordeel over van € 4.729.960,95. Het deel dat naar de rekeningen van deze man ging, bedraagt € 137.654,25. Het hof vindt die berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair betwistte zij de berekening. Volgens de verdediging ging het om vergoedingen voor boekhouding en huur, waarvan hooguit € 20.000 als voordeel zou kunnen gelden, en stonden daar veel kosten tegenover: belastingen, autokosten, post, advocaat, software en accountant. Het hof volgt dat niet. Alleen kosten die in directe relatie staan tot de strafbare feiten komen voor aftrek in aanmerking, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat hij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. De accountantskosten en de verzekeringspremie van een auto horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde belastingen telt het hof niet mee, omdat de wetgever uitgaat van het standpunt dat de strafrechter geen rekening houdt met belastingheffing. Wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens zijn eigen verklaring door een medeveroordeelde betaald. De overige kostenposten zijn niet concreet gemaakt en niet met stukken onderbouwd.
Ook de duur van de procedure speelt een rol. Het hof stelt vast dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Het hof laat het bij de constatering daarvan, omdat de straf- en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie is gegeven voor het tijdsverloop.
Het hof legt de man de verplichting op om € 137.654,25 aan de Staat te betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, stelt het hof vast op 1.080 dagen, het wettelijke maximum voor feiten van voor 25 juli 2020. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover zijn mededaders hun deel aan de Staat hebben betaald.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht