Kantonrechter geeft Booking.com toestemming om 40 procent aanwezigheidsplicht op kantoor in te voeren Booking.com wil haar medewerkers verplichten om minimaal 40 procent van hun werktijd op het Amsterdamse hoofdkantoor te zijn. De ondernemingsraad weigerde daarmee in te stemmen, waarop Booking.com de kantonrechter vroeg om vervangende toestemming. Die toestemming is nu verleend.
Het conflict gaat over de arbeidsomstandigheden van meer dan 6.000 medewerkers met ruim honderd nationaliteiten. Tot 2020 was het uitgangspunt dat iedereen volledig op kantoor werkte. Door de coronapandemie ontstond thuiswerken als tijdelijke noodoplossing. Daarna voerde Booking.com in 2023, na instemming van de ondernemingsraad, een hybride beleid in: medewerkers werden aangemoedigd om ten minste 40 procent van hun tijd op kantoor te zijn, maar verplicht was dat niet. In de praktijk haalde slechts 27 procent van het personeel die aanbeveling. Dat was voor Booking.com aanleiding om van aanmoediging naar verplichting over te stappen.
Vanaf november 2025 vroeg Booking.com de ondernemingsraad mee te denken. Er volgden rondetafelgesprekken en samenwerkingssessies. Booking.com paste het voorstel aan: de gewenste aanwezigheid ging omlaag van 50 tot 60 procent naar 40 procent en er kwam een overgangsperiode van zes maanden waarin niet gehandhaafd zou worden. Desondanks weigerde de ondernemingsraad op 22 mei 2026 instemming, in een besluit van meer dan vijftig pagina's. De OR stelde onder meer dat de doelstellingen onvoldoende concreet waren, dat minder vergaande alternatieven niet serieus waren onderzocht, dat de controle op aanwezigheid een disproportionele inbreuk op de privacy van werknemers vormde en dat het kantoor op piekdagen niet genoeg werkplekken biedt voor alle medewerkers.
De kantonrechter weegt de belangen van beide partijen tegen elkaar af. Het recht van een werkgever om instructies te geven over de werkplek is het vertrekpunt. De kantonrechter oordeelt dat Booking.com een redelijk belang heeft bij meer kantooraanwezigheid: fysieke samenwerking bevordert kennisdeling, innovatie, snellere afstemming en onderlinge verbondenheid, en helpt nieuwe medewerkers inwerken. Een verplichting van 40 procent is naar het oordeel van de kantonrechter niet bovenmatig. Dat werknemers reistijd en reiskosten kwijt zijn of minder beschikbaar zijn voor zorgtaken, weegt niet op tegen dit belang, temeer omdat Amsterdam de contractuele standplaats is en werknemers zelf invloed hebben gehad op hun woonlocatie.
De bezwaren van de ondernemingsraad worden niet geheel weggewuifd. De kantonrechter erkent dat niet alle 6.000 medewerkers tegelijk een werkplek kunnen vinden, en legt Booking.com de verplichting op om extra concentratieplekken te creëren als dat nodig blijkt. Over de controle op aanwezigheid via pas- en netwerkgegevens is afgesproken dat Booking.com dit in overleg met de ondernemingsraad nader uitwerkt voordat leidinggevenden toegang krijgen tot individuele pasgegevens.
Omdat de weigering van de ondernemingsraad naar het oordeel van de kantonrechter onredelijk is, verleent de rechter vervangende toestemming voor het gehele voorgenomen beleid, inclusief de 40 procent aanwezigheidsplicht, de wekelijkse verplichte teamdag op kantoor, de berekening per maand en de hardheidsclausule voor bijzondere gevallen. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Hof schrapt billijke vergoeding van € 1.500 in arbeidsgeschil over vervalste ontslagbrief bij King Food Een chauffeur bij King Food B.V. in Hengelo verscheen eind september 2024 niet meer op het werk. King Food stelde dat hij mondeling ontslag had genomen en overhandigde een ondertekende ontslagbrief als bewijs. De chauffeur ontkende dat hij ontslag had genomen en beweerde dat zijn handtekening was vervalst. King Food betaalde hem vervolgens maandenlang geen salaris meer.
De kantonrechter in Groningen droeg King Food op te bewijzen dat de handtekening echt was. Er werden getuigen gehoord en een handschriftdeskundige van bureau Hoffmann ingeschakeld. Die deskundige concludeerde dat het 'waarschijnlijker' was dat de chauffeur de brief had ondertekend, maar de kantonrechter vond dat onvoldoende bewijs. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden wegens een ernstig verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter kende de chauffeur naast de wettelijke transitievergoeding ook een billijke vergoeding van € 1.500 bruto toe, omdat King Food ernstig verwijtbaar zou hebben gehandeld door hem ten onrechte als vertrokken te beschouwen en zijn loon te stoppen.
Beiden gingen in hoger beroep. King Food wilde de billijke vergoeding terugdraaien en de transitievergoeding laten vervallen. De chauffeur wilde juist een hogere billijke vergoeding van ruim € 16.500, plus uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen ter waarde van bijna € 16.811 en vergoeding van zijn werkelijke advocaatkosten van bijna € 20.900.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden volgde de kantonrechter in zijn oordeel dat King Food het bewijs van de handtekening niet had geleverd. De getuigenverklaringen stonden tegenover elkaar en het deskundigenbericht bood onvoldoende zekerheid. Maar het hof trok daar een andere conclusie uit dan de kantonrechter. Het feit dat de handtekening niet bewezen is, betekent volgens het hof niet dat vaststaat dat King Food de brief heeft vervalst. Het is ook goed denkbaar dat de chauffeur het ontslag wel heeft uitgesproken en de brief heeft ondertekend, maar dat dit gewoon niet meer te bewijzen valt. In die situatie van twijfel kan het handelen van King Food niet als 'ernstig verwijtbaar' worden bestempeld, en zonder ernstige verwijtbaarheid bestaat er geen recht op een billijke vergoeding.
De vordering over niet-genoten vakantiedagen sneuvelde doordat de chauffeur zijn eigen overzicht niet goed had onderbouwd. Zijn berekening hield geen rekening met de vijf weken verlof die hij had opgenomen en week bovendien af van een eerder door hemzelf ingediend overzicht. King Food had een gedetailleerde administratie overlegd waaruit bleek dat hij bij het einde van het dienstverband per saldo zelfs te veel vakantiedagen had opgenomen. De vordering tot vergoeding van werkelijke advocaatkosten wees het hof af, omdat daarvoor uitzonderlijke omstandigheden vereist zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die deden zich hier niet voor.
Het hof vernietigde de toekenning van de billijke vergoeding en veroordeelde de chauffeur om de ontvangen € 1.500 bruto terug te betalen aan King Food, vermeerderd met de wettelijke rente. De transitievergoeding bleef wel in stand: omdat niet is komen vast te staan dat de chauffeur ernstig verwijtbaar handelde, heeft hij recht op die wettelijke vergoeding. De kosten van de procedure bij de kantonrechter worden gecompenseerd. De chauffeur moet de proceskosten van zijn eigen hoger beroep betalen: € 851 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten voor King Food.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Raad van State wijst beroep van conservatoriumstudente over inschrijving ArtEZ af: geen belang meer Een studente aan ArtEZ rondde in 2025 de bachelor Muziek met de richting Klassieke muziek af en ontving daarvoor haar diploma. Zij wilde daarna in het studiejaar 2025/2026 het onderwijs in de richting Jazz & Pop blijven volgen, dat ze al sinds eind 2021 naast haar studie volgde. Door het afgegeven diploma was haar inschrijving als student per 31 augustus 2025 verlopen. Zij kreeg twee opties voorgelegd: inschrijving als student tegen het instellingscollegegeld, of inschrijving voor contractonderwijs tegen een tarief gelijk aan het wettelijk collegegeld. Zij koos voor het contractonderwijs en betaalde daarvoor € 2.601.
In oktober 2025 schreef zij het college van bestuur dat zij de uitschrijving als student onterecht vond en daardoor schade had geleden. Omdat ze geen student meer was, kon ze geen beroep doen op het Studentenondersteuningsfonds. Zij vroeg om herstel van de inschrijving per 1 september 2025, terugbetaling van het bedrag voor het contractonderwijs, het wettelijk collegegeld voor het hele studiejaar, herstel van de toegang tot het fonds en vergoeding van € 693 aan rechtsbijstandskosten.
Op 27 januari 2026 schreef het college haar bij wijze van uitzondering alsnog in als student voor 2025/2026, met terugwerkende kracht per 1 september 2025 en tegen het wettelijk collegegeld. Dat deed het vanwege persoonlijke omstandigheden. Het college wees erop dat haar inschrijving was verlopen en dat er geen sprake was van een uitschrijving. Per opleiding kan maar één getuigschrift worden afgegeven; voor de tweede afstudeerrichting kan een certificaat worden uitgereikt. De gevraagde schadevergoeding wees het college af, omdat zij zelf geen inschrijving voor Jazz & Pop had geregeld en bij de ondertekening van het diploma niet had ingegrepen. Haar bezwaar werd op 2 juni 2026 ongegrond verklaard.
In beroep bij de Raad van State stelde de studente dat zij belang had bij een beoordeling van het handelen van ArtEZ, omdat zij schade had geleden. Zij rekende zich € 2.574 aan gemiste financiële ondersteuning uit het fonds aan, € 3.125 aan kosten voor rechtsbijstand vóór het bezwaar en € 1.000 aan immateriële schade door het verlies van haar studentenstatus en de onzekerheid over haar studie. De Afdeling bestuursrechtspraak oordeelde dat zij geen procesbelang heeft. Haar verzoek om inschrijving was met de beslissing van 27 januari 2026 al gehonoreerd; zij heeft het onderwijs gevolgd, afgerond en een certificaat in het vooruitzicht gesteld gekregen. Voor procesbelang moest aannemelijk zijn dat de schade het gevolg was van die beslissing of van een handeling ter voorbereiding daarvan. Maar de schade was volgens de Afdeling al veroorzaakt vóór die beslissing viel.
Ook het verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 8:88 van de Algemene wet bestuursrecht strandde. Gevraagd om een onrechtmatig besluit aan te wijzen, wees de studente op het geheel van handelen en nalaten van het college, zoals het uitreiken van het diploma zonder waarschuwing voor de gevolgen en de e-mail van 22 augustus 2025. Dat is geen onrechtmatig besluit. Zij had bovendien geen rechtsmiddelen aangewend tegen een besluit in dat kader, en het college had geen onrechtmatigheid erkend. Wil zij schadevergoeding voor onrechtmatig handelen, dan kan dat alleen via een vordering bij de civiele rechter. Nadere stukken die zij een dag voor de zitting had ingestuurd, liet de Afdeling buiten beschouwing, omdat ze te laat waren en het college er niet op had kunnen reageren.
De Afdeling verklaarde het beroep niet-ontvankelijk en verklaarde zich onbevoegd om kennis te nemen van het verzoek om schadevergoeding. ArtEZ hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst beroep af van student die door treinstaking tentamen miste Een studente aan de Universiteit van Amsterdam miste in februari 2026 haar hertentamen voor het vak Computational Finance omdat er die ochtend geen treinverkeer reed tussen Groningen en Amsterdam door slecht weer. Ze had het vak nodig om haar masteropleiding af te ronden. De studente vroeg de examencommissie van de faculteit Economie en Bedrijfskunde om op korte termijn een extra toetskans, maar dat verzoek werd afgewezen.
De examencommissie wees erop dat het onderwijs- en examenreglement geen ruimte biedt voor een extra toetskans bij een gemist tentamen. Wel bood zij de studente aan om deel te nemen aan de reguliere extra toetskans in augustus, die normaal gesproken bedoeld is voor studenten die aan striktere voorwaarden voldoen. Aan die voorwaarden voldeed de studente niet, maar de examencommissie verklaarde bij die beoordeling welwillend te zullen zijn.
De studente stelde administratief beroep in bij het College van Beroep voor de Examens van de Universiteit van Amsterdam (CBE), maar ook dat verklaarde haar beroep ongegrond. Het CBE redeneerde dat het openbaar vervoer uitvalt een omstandigheid is die voor rekening van de reiziger komt, zeker omdat er vooraf weerswaarschuwingen waren afgegeven. De studente had voorzorgsmaatregelen kunnen treffen, zoals de avond van tevoren reizen. Daarbij vond het CBE dat de aangeboden augustuskans al een vorm van coulance was.
De studente deed in augustus mee aan de extra toetskans en slaagde alsnog voor het vak. Toch stapte zij naar de Raad van State, omdat ze financiële schade had geleden door het langer moeten betalen van collegegeld: vijf maanden extra.
Voor de Raad van State voerde ze drie argumenten aan. Ten eerste schond de afwijzing het evenredigheidsbeginsel en had de hardheidsclausule uit het examenreglement moeten worden toegepast. Ten tweede had de universiteit eerder in het jaar wel een herstelkans geboden aan studenten die door vervoersproblemen hun tentamen misten, zodat sprake was van ongelijke behandeling. Ten derde was de procedure belastend en traag verlopen.
De Afdeling bestuursrechtspraak verwierp alle drie de argumenten. Over de overmacht oordeelde de Afdeling dat het feit dat het openbaar vervoer uitviel op zich onvoldoende grond is om van het reglement af te wijken. Het systeem van twee toetskansen per jaar is juist mede bedoeld om situaties van ziekte of overmacht op te vangen. Omdat er vooraf weerswaarschuwingen waren en de studente geen voorzorgsmaatregelen nam, kwam haar afwezigheid voor haar eigen rekening en risico.
Het beroep op gelijke behandeling sloeg de Afdeling af omdat de situatie in januari wezenlijk anders was. Toen had de universiteit een grote groep studenten een herstelkans gegeven, niet op basis van de hardheidsclausule, maar om te voorkomen dat een massale studievertraging later capaciteitsproblemen zou veroorzaken. Dat was een praktische maatregel voor een collectief probleem en schept geen recht op dezelfde behandeling in een individueel geval.
De Raad van State verklaarde het beroep ongegrond en wees het verzoek om schadevergoeding voor de extra collegegeldkosten af.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht