Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Staat over coronatoegangsbewijs Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten.
De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren.
De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt.
Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen.
Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.
Gerechtshof Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: vof en vennoten moeten € 1.994 betalen voor restant op Ford Transit Een autoverkoper leverde in november 2025 een Ford Transit aan een vennootschap onder firma, een samenwerkingsverband van twee vennoten. De totale koopsom, inclusief afleverpakket en btw, kwam uit op € 29.733. De kopers betaalden dat bedrag in drie delen: € 2.000 op 2 december 2025, € 24.572,73 op 3 december 2025 en € 1.500 in februari. Daarmee bleef een restant van € 1.660,27 openstaan. De verkoper dagvaardde de kopers voor de kantonrechter in Enschede om dat bedrag, met rente en kosten, alsnog te innen.
De kopers erkenden dat een deel van de factuur, het btw-gedeelte, nog niet was betaald. Ze vonden echter dat ze € 890 aan afleverkosten niet hoefden te betalen. Volgens hen vertoonde de auto enkele dagen na aflevering al mankementen en waren ze € 450 kwijt aan kosten omdat de auto niet goed was opgeleverd. Dat bedrag wilden ze verrekenen met de openstaande factuur.
De verkoper betwistte dat. Volgens hem was het afleverpakket volledig uitgevoerd en had de auto bij aflevering geen mankementen. Hij wees er ook op dat de kopers pas in hun conclusie van antwoord, het eerste verweerschrift in de procedure, over de gebreken hadden geklaagd. Een koper moet binnen bekwame tijd nadat hij een gebrek ontdekt klagen, en daarvan was volgens de verkoper geen sprake. Bovendien betwistte hij dat de kopers € 450 aan kosten hadden gemaakt, en als dat wel zo was, was hij daar volgens hem niet voor aansprakelijk.
De kantonrechter stelde vast dat de verkoper de mankementen en de tijdigheid van de klacht gemotiveerd had betwist. Dan ligt het aan de kopers om hun verhaal met stukken te onderbouwen. Dat deden zij niet. De enkele stelling dat de auto niet voldeed en dat ze erover hadden geklaagd, vond de rechter onvoldoende. Ook de € 450 aan gemaakte kosten was niet onderbouwd. Daardoor is niet vast komen te staan dat de kopers een tegenvordering hebben die ze met de factuur kunnen verrekenen. Omdat ze verder niet bestreden dat ze een deel van de factuur nog moesten betalen, wees de rechter de hoofdsom van € 1.660,27 toe.
Omdat het om een handelsovereenkomst gaat en de factuur niet op tijd volledig was betaald, zijn de kopers ook de wettelijke handelsrente verschuldigd. De kantonrechter vond verder dat de verkoper in redelijkheid incassohandelingen had verricht en dat de gevorderde vergoeding van € 249,04 klopt met het landelijke besluit over buitengerechtelijke kosten. Ook die incassokosten moeten de kopers dus betalen. De verkoper had daarnaast een rentebedrag van € 84,95 gevorderd, dat meetelt in het totaal.
De kopers hebben na hun mondelinge verweer en de conclusie van repliek niet meer gereageerd, hoewel ze daartoe in de gelegenheid waren gesteld. Ze stonden in persoon, zonder advocaat, tegenover de gemachtigde van de verkoper. Omdat ze ongelijk kregen, moeten ze ook de proceskosten betalen.
De kantonrechter veroordeelde de vof en de beide vennoten tot betaling van € 1.994,26, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over € 1.660,27 vanaf 4 juni 2026 tot de dag van volledige betaling. De proceskosten van de verkoper zijn begroot op € 1.071,79, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Die moeten de kopers binnen veertien dagen betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de verkoper het ook kan afdwingen als de kopers in hoger beroep gaan. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter: bewind eindigt voor het begint als betrokkene dag ervoor overlijdt Een bewindvoerder vroeg de kantonrechter in 's-Hertogenbosch om een bewind op te heffen dat nooit van start is gegaan. De betrokkene, over wie het bewind was ingesteld, overleed op de dag voordat het zou ingaan.
De kantonrechter had op 7 september 2026 een bewind ingesteld met ingang van 8 september 2026. Bij een bewind beheert een bewindvoerder de financiën van iemand die dat zelf niet kan. Op 7 september 2026, dus een dag voor de ingangsdatum, overleed de betrokkene. Zijn dood werd diezelfde dag vastgesteld. De bewindvoerder diende op 23 september 2026 een verzoek in en vroeg opheffing van het bewind, rectificatie (rechtzetting) van de instellingsbeschikking, of anders vrijstelling van de boedelbeschrijving en van de rekening en verantwoording.
De kantonrechter stelt dat een bewind van rechtswege eindigt op het moment dat de dood van de betrokkene wordt vastgesteld. Dat gebeurde hier voordat het bewind was aangevangen. In juridische zin heeft het bewind dus nooit aanvang genomen en zal het dat ook nooit doen. Hetzelfde geldt voor de taak van de bewindvoerder: die is nooit begonnen.
Omdat het bewind al was geëindigd, is er volgens de kantonrechter niets meer op te heffen. De rechter kan de bewindvoerder ook niet vrijstellen van de boedelbeschrijving of de rekening en verantwoording. Die verplichtingen ontstaan alleen als de taak is aangevangen, en dat is hier niet gebeurd. Er is dus geen verplichting waarvan vrijstelling nodig is.
De kantonrechter heeft het verzoek zonder mondelinge behandeling afgedaan, op basis van de ontvangen informatie. De rechter verklaart de bewindvoerder niet-ontvankelijk in zijn verzoek. Daarmee wordt er inhoudelijk niet op het verzoek beslist: het bewind was al van rechtswege geëindigd voordat het inging.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht