Procureur-generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep te verwerpen na dodelijk bedrijfsongeval bij funderingsbedrijf Op 30 oktober 2019 vond op een bouwlocatie een dodelijk bedrijfsongeval plaats. Een medewerker van een funderingsbedrijf was bezig met het hijsen van een betonslang. Daarbij raakte een lier klem tussen de boormotor en een aan de funderingsmachine bevestigd werkplatform. Door de voortdurende hijsbeweging brak het werkplatform af, viel naar beneden en trof de medewerker op zijn hoofd. De man overleed ter plaatse aan zijn verwondingen.
Het funderingsbedrijf werd in eerste aanleg vrijgesproken, maar het gerechtshof Amsterdam veroordeelde het in hoger beroep tot een geldboete van € 50.000. Het hof stelde vast dat het risico van het klemraken van de lier bij hijswerkzaamheden al langer bekend was binnen het bedrijf. Op het werkplatform waren zowel oude als nieuwe beschadigingen zichtbaar die werden veroorzaakt door het inslijten van een hijskabel. Medewerkers hadden dit risico ook onderling besproken. Desondanks had het bedrijf het risico niet schriftelijk vastgelegd in een risico-inventarisatie, de slachtoffer (die pas vier weken in dienst was) niet doeltreffend ingelicht over dit gevaar, en geen technische maatregelen genomen aan de funderingsmachine om klemraking te voorkomen. Pas na het dodelijke ongeluk werden de machines aangepast.
Het bedrijf stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad. De advocaat in Leeuwarden, J. Boksem, stelde twee middelen van cassatie voor. Het eerste middel klaagde dat het hof een vereist bestanddeel van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, namelijk dat het bedrijf wist of redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid te verwachten was, niet had opgenomen in de bewezenverklaring. Het tweede middel betoogde dat het hof een onjuiste uitleg gaf aan dat artikel door geen daadwerkelijke wetenschap van het gevaar te vereisen.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad, Van Kempen, adviseert beide middelen te verwerpen. Over het eerste middel concludeert hij dat het ontbreken van de bewuste zinsnede in de bewezenverklaring berust op een kennelijke schrijffout van het hof. In de bewijsoverwegingen oordeelde het hof immers uitdrukkelijk dat het bedrijf redelijkerwijs had moeten weten dat levensgevaar of ernstige schade te verwachten was. De Hoge Raad kan deze misslag herstellen zonder het arrest te vernietigen.
Het tweede middel gaat niet op, aldus de procureur-generaal, omdat het door de verdediging aangehaalde arrest van de Hoge Raad uit 2017 betrekking had op een situatie waarin bewezenverklaard was dat het bedrijf het gevaar daadwerkelijk kende. In de huidige zaak is bewezen dat het bedrijf het gevaar redelijkerwijs had moeten kennen, een lagere drempel. Voor dat geval geldt de eis van daadwerkelijke wetenschap niet. Uit de bewijsmiddelen blijkt bovendien voldoende dat het risico intern bekend was, en dat het bedrijf desondanks geen maatregelen trof.
De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. Als de Hoge Raad dit advies volgt, blijft de veroordeling van het funderingsbedrijf tot een geldboete van € 50.000 wegens opzettelijke overtreding van artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet in stand.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering met terugwerkende kracht tot juli 2026 Een vrouw met schulden heeft met succes een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldsanering geeft haar de kans om na afloop met een schone lei verder te gaan: schuldeisers kunnen hun vorderingen dan niet meer op haar verhalen.
De vrouw had eerder al een Wsnp-verzoek ingediend, maar dat werd op 19 januari 2026 afgewezen. Bij haar nieuwe verzoek had zij geen minnelijk traject doorlopen, waarbij schuldhulpverlening eerst een schikking met schuldeisers probeert te bereiken voordat de rechter wordt ingeschakeld. Dat is normaliter verplicht. De rechtbank maakte hier echter een uitzondering, omdat de Belastingdienst de grootste schuldeiser is en aannemelijk is dat die niet mee zou hebben gewerkt aan zo'n regeling. De schulden aan de Belastingdienst zijn deels ontstaan in de periode dat de vrouw als zelfstandig ondernemer werkte.
De vrouw had gevraagd de ingangsdatum van de schuldsanering vast te stellen op 20 januari 2026, de dag na de afwijzing van haar eerste verzoek. De rechtbank ging daar niet volledig in mee. Aan de voorwaarden voor een eerdere ingangsdatum, waaronder het maximaal aflossen op schulden en het actief solliciteren naar werk, was pas vanaf juli 2026 voldaan. De vrouw is door de gemeente vrijgesteld van haar sollicitatieplicht vanwege medische redenen, wat de rechtbank als geldige invulling van de inspanningsverplichting aanvaardde. Dat er in de tussenliggende periode niet werd gespaard voor álle schuldeisers maar geld werd ingehouden voor slechts één schuldeiser via beslag, rekende de rechtbank haar niet aan.
Tijdens de looptijd van de schuldsanering moet de vrouw zich houden aan een reeks verplichtingen: zij moet de bewindvoerder informeren, mag geen nieuwe schulden maken, moet schuldeisers gelijkwaardig behandelen en moet inkomen boven het zogenoemde vrij te laten bedrag afdragen. Een bewindvoerder houdt toezicht op de naleving en beheert de boedel. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat rechtstreeks naar de bewindvoerder.
De rechtbank liet de vrouw toe tot de schuldsanering, stelde de ingangsdatum vast op 29 juli 2026 en bepaalde de looptijd op 18 maanden.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026.
De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte.
Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde.
De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon.
De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam.
De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel.
De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rotterdamse vrouw met problematische schulden toegelaten tot schuldsanering voor 18 maanden Een vrouw uit de regio Rotterdam kwam niet meer uit haar schulden. Eerder probeerde zij via schuldhulpverlening een oplossing te vinden, maar dat lukte niet. Daarom vroeg zij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin iemand een aantal jaren moet rondkomen van een vastgesteld bedrag en de rest van het inkomen aan de schuldeisers afdraagt. Wie zich aan de regels houdt, krijgt daarna een 'schone lei'.
Op 4 november 2026 behandelde de rechtbank Rotterdam het verzoek op zitting. Naast de vrouw zelf waren een schuldhulpverlener van Geldplein en een maatschappelijk werkster van het Centrum Voor Dienstverlening (CVD) aanwezig.
De rechtbank oordeelt dat de vrouw aan alle eisen voldoet. Zij verkeert in een problematische schuldensituatie en was te goeder trouw bij het ontstaan en onbetaald laten van haar schulden. Daarbij kijkt de rechtbank vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook verwacht de rechtbank dat zij de verplichtingen van de regeling zal nakomen. Omdat haar belangen vooral in Nederland liggen, is de Nederlandse rechter bevoegd de procedure te openen.
De vrouw had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum. Zo'n datum kan worden bepaald als iemand in het traject vóór de Wsnp al maximaal heeft afgelost en zich zoveel mogelijk heeft ingespannen om inkomsten te verwerven, bij arbeidsgeschiktheid meestal door fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Volgens de rechtbank blijkt uit de stukken en de zitting niet dat de vrouw dat heeft gedaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens de regeling moet de vrouw zich aan een aantal verplichtingen houden: informatie geven, zich inspannen om inkomen te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag en bepaalde bezittingen afdragen. Een bewindvoerder controleert dat en beheert de boedel, dat wil zeggen alles wat de vrouw nu bezit of tijdens de regeling verkrijgt. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank spreekt de schuldsaneringsregeling uit, met een duur van achttien maanden en een ingangsdatum van 12 november 2026. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en P.H.L. Adam bewindvoerder. De bewindvoerder mag een voorschot op zijn vergoeding nemen, voor zover de boedel daarvoor toereikend is. Houdt de vrouw zich aan alle verplichtingen, dan eindigt het traject met een schone lei.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht