Rechter geeft UWV twaalf maanden voor besluit na te late beslissing op WIA-bezwaar Een vrouw uit Brabant wachtte te lang op een besluit van het UWV over haar bezwaar. Het bezwaar richtte zich tegen een besluit van 11 december 2025 over de stopzetting van haar uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Omdat het UWV maar niet besliste, stelde zij het uitkeringsinstituut op 6 juli 2026 in gebreke en ging zij daarna naar de rechter.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is en deed daarom uitspraak zonder zitting. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist: na de ingebrekestelling waren al meer dan twee weken verstreken zonder besluit. Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat het een tekort aan verzekeringsartsen heeft en dat het nog onduidelijk is wanneer het een besluit kan afgeven.
Normaal moet het UWV na een uitspraak als deze binnen twee weken alsnog beslissen. Hier week de rechtbank daarvan af. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie andere zaken bepaald dat voor alle latere beroepen over te late besluiten van het UWV dezelfde lijn geldt. Dat betekent een nadere beslistermijn van twaalf maanden, te rekenen vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. Voor deze zaak komt dat uit op 22 januari 2027. De rechtbank zag geen reden voor een andere termijn.
Om het UWV tot haast te bewegen legde de rechtbank een dwangsom op: € 100 voor elke dag dat het UWV die termijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000. Daarnaast stelde de rechtbank vast hoeveel dwangsom het UWV al verschuldigd was wegens het te laat beslissen. Dat bedrag had het UWV zelf nooit vastgesteld. Er waren sinds twee weken na de ingebrekestelling meer dan 42 dagen verstreken, dus kwam de dwangsom uit op het wettelijke maximum van € 1.442.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 22 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken, bij overschrijding een dwangsom van € 100 per dag betalen (maximaal € 15.000) en de al verschuldigde dwangsom van € 1.442 aan de vrouw betalen. Ook moet het UWV het griffierecht van € 54 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Raad: geen WIA-uitkering voor vrouw die ZW-beëindiging in 2019 liet staan Een vrouw uit Brabant, eerder administratief assistent, viel in april 2016 uit door ziekte. Het Uwv gaf haar een ZW-uitkering en beëindigde die in 2017, omdat ze genoeg kon verdienen met drie andere functies. Daarna kreeg ze een WW-uitkering. In november 2018 meldde ze zich vanuit de WW opnieuw ziek, met toegenomen klachten. Het Uwv kende haar weer een ZW-uitkering toe, maar stopte die per 15 november 2019: ze zou haar eigen werk aankunnen, namelijk twee van de eerder geselecteerde functies. Tegen dat besluit, bevestigd op bezwaar in januari 2020, stelde zij geen beroep in.
In augustus 2023 vroeg de vrouw alsnog een WIA-uitkering aan. Het Uwv weigerde die: ze had niet 104 weken recht op ziekengeld gehad en daarmee de wachttijd niet volgemaakt. Het bezwaar werd ongegrond verklaard. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep op 12 juli 2024 ongegrond. De vrouw ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep, tegen die uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant.
Haar kernargument was dat de Raad op 23 december 2022 de beoordeling na een nieuwe ziekmelding heeft aangescherpt. Wie na een eerstejaars ZW-beoordeling niet is gaan werken en zich opnieuw ziek meldt, mag alleen nog worden afgewezen als van de oorspronkelijk geselecteerde functies minstens drie geschikt zijn gebleven. Zij was maar voor twee functies geschikt geacht. Volgens haar had het Uwv daarom ten onrechte geoordeeld dat ze haar eigen werk aankon, en moest de beëindiging in 2019 opnieuw worden bekeken. Ze wees daarbij op de vaste rechtspraak over duuraanspraken, waarbij een uitkeringsbesluit soms later nog kan worden herzien. Daarnaast voerde ze aan dat voor de wachttijd van de WIA zelfstandig moet worden getoetst of ze ongeschikt was voor 'zijn arbeid', los van het recht op ziekengeld.
De Raad volgt dat niet. Het besluit van 13 november 2019 staat in rechte vast, omdat de vrouw er destijds geen beroep tegen heeft ingesteld. Voor de wachttijd moet er daarom van worden uitgegaan dat zij per 15 november 2019 geen recht meer had op ziekengeld. De uitspraken van december 2022 veranderen dat niet. Ook de duuraanspraakjurisprudentie helpt haar niet: het gaat hier niet om een verzoek om terug te komen van een onherroepelijk besluit, en partijen bevestigden ter zitting dat zij zo'n verzoek bij het Uwv pas recent heeft ingediend.
Voor de zelfstandige toets 'ongeschikt voor zijn arbeid' stelt de Raad een overgangsregel vast. Perioden in de wachttijd vóór 23 december 2022 worden beoordeeld volgens het oude kader, perioden daarna volgens het nieuwe. Haar wachttijd liep van 19 november 2018 tot 15 november 2019, dus het oude kader geldt. Er zijn geen perioden na 15 november 2019 die meetellen, en ze meldde zich niet binnen vier weken opnieuw ziek.
De Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De weigering van de WIA-uitkering blijft in stand en de vrouw krijgt geen vergoeding van proceskosten of griffierecht.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht UWV moet binnen vier maanden beslissen en betaalt € 1.442 dwangsom Het UWV heeft een aanvraag om herbeoordeling van Stichting Samen Veilig Midden-Nederland uit Utrecht te lang laten liggen. De stichting diende de aanvraag op 23 juni 2026 in. Toen er geen beslissing kwam, stuurde zij een ingebrekestelling: een brief waarin zij het UWV twee weken gaf om alsnog te beslissen. Het UWV ontving die brief op 3 september 2026. Ook na die twee weken volgde geen besluit, en daarom stelde de stichting op 30 september 2026 beroep in bij de rechtbank Midden-Nederland.
Dat het UWV te laat was, werd niet betwist. In zijn verweerschrift van 12 oktober 2026 gaf het UWV dat zelf toe. Het wees op een tekort aan verzekeringsartsen, waardoor de aanvraag nog niet was afgehandeld. De rechter had zonder zitting kunnen beslissen, omdat een mondelinge behandeling niet nodig was.
De wet gaat uit van een termijn van twee weken om alsnog een besluit te nemen, maar de rechtbank kan daar in bijzondere gevallen van afwijken. Het UWV vroeg om een langere termijn en verwees naar een uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 30 juli 2025. De rechtbank Midden-Nederland ging daar niet in mee. Zij stelde de termijn vast op vier maanden, in lijn met een eerdere uitspraak van haar meervoudige kamer van 9 januari 2025. Dat een andere rechtbank in een andere zaak een langere termijn koos, maakt dat niet anders.
Ook de dwangsom voor het te laat beslissen kwam aan de orde. Een bestuursorgaan dat niet op tijd een besluit neemt, moet voor elke dag dat het in gebreke is een bedrag betalen, met een maximum van 42 dagen. Dat is de eerste veertien dagen € 23 per dag, de volgende veertien dagen € 35 en daarna € 45 per dag. Het UWV had de hoogte van die dwangsom nog niet vastgesteld. De rechtbank deed dat zelf en kwam, omdat voor alle 42 dagen een dwangsom is verbeurd, uit op € 1.442.
Om te voorkomen dat het UWV de nieuwe termijn weer laat verstrijken, legde de rechtbank daarnaast een rechterlijke dwangsom op. Voor elke dag dat het UWV na de termijn van vier maanden nog geen besluit heeft genomen, moet het € 100 betalen, tot een maximum van € 15.000.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet binnen vier maanden na verzending van de uitspraak alsnog een besluit bekendmaken op de aanvraag, en betaalt de stichting € 1.442 aan verbeurde dwangsom. Ook moet het UWV het griffierecht van € 397 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is gehalveerd omdat de zaak alleen over de overschreden beslistermijn ging.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Raad bevestigt: 49,89% arbeidsongeschikt, taalbeheersing geen beletsel voor WIA-functies Een man uit Rotterdam die als logistiek medewerker werkte, meldde zich op 22 mei 2021 ziek na een operatie aan zijn oog. Hij vroeg een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Bij arbeidsongeschiktheid van minder dan 35 procent bestaat daar geen recht op. Het UWV weigerde de uitkering aanvankelijk dan ook, omdat het oordeelde dat hij minder dan 35 procent arbeidsongeschikt was.
Na bezwaar kwam het UWV tot een ander oordeel. Per 20 mei 2023 kende het hem alsnog een WIA-uitkering toe, met een arbeidsongeschiktheid van 49,89 procent. De man vond dat nog altijd te weinig. Hij stelde dat hij door pijnklachten, een slaapstoornis, klachten aan zijn zicht en psychische klachten meer beperkt is dan het UWV had aangenomen. Volgens hem ontbreekt een duidelijke vertaling van die klachten naar de beperkingen in de zogeheten Functionele Mogelijkhedenlijst, de lijst waarin staat wat iemand nog kan.
De zaak kwam in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 19 augustus 2025. De rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De man herhaalde in hoger beroep nagenoeg dezelfde gronden als in beroep. Medische stukken waaraan het UWV had moeten twijfelen, voegde hij niet toe. Een deel van de later ingestuurde informatie zat al in het dossier. Een ander deel liep door tot 2025 en ging daarmee niet over de datum waarom het in deze zaak draait.
De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank dat het onderzoek van de verzekeringsartsen zorgvuldig was. De verzekeringsarts bezwaar en beroep nam in elk geval energetische beperkingen aan, en een urenbeperking van maximaal dertig uur per week en vijf uur per dag. Volgens de Raad is er geen aanleiding om aan die medische beoordeling te twijfelen.
Daarnaast vond de man dat de functies die de arbeidsdeskundige voor hem had geselecteerd niet passen, onder meer door zijn beperkte beheersing van het Nederlands. Het gaat om medewerker kleding en textielreiniging, schoonmaker hotel en productiemedewerker industrie. De Raad wijst erop dat de hoogste opleidingseis in die functies basisonderwijs is, en dat de man daaraan voldoet. Een ervaringseis geldt niet. Voor de functie van schoonmaker hotel is een redelijke mondelinge beheersing van het Nederlands of Engels nodig. Volgens vaste rechtspraak mag worden aangenomen dat iemand dat niveau binnen zes maanden kan leren.
Voor de twee andere functies vond de Raad het niet aannemelijk dat de taal een beletsel is. De man volgde basisonderwijs in Turkije, heeft een rijbewijs B, haalde in 2005 een NT2-certificaat, woont sinds 1999 in Nederland en werkte hier bij verschillende werkgevers. Ook voerde hij zonder problemen een gesprek in het Nederlands met de arbeidsdeskundige.
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De WIA-uitkering blijft daarmee gebaseerd op een arbeidsongeschiktheid van 49,89 procent. De man krijgt geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter geeft UWV tot juli 2027 voor herbeoordeling WIA-uitkering, dwangsom € 100 per dag Een man uit Brabant vroeg op 8 maart 2026 bij het UWV om een herbeoordeling van zijn arbeidsongeschiktheid. Het UWV beslist op zo'n aanvraag niet binnen de wettelijke termijn. Op 9 juli 2026 stelde hij het UWV daarom in gebreke, een brief waarin hij eist dat er binnen twee weken alsnog een besluit komt. Het UWV ontving die brief op 13 juli 2026. Ook na die twee weken volgde er geen besluit, waarop de man beroep instelde bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant.
De rechtbank oordeelde het beroep kennelijk gegrond en deed daarom uitspraak zonder zitting. Dat het UWV te laat is, was niet in geschil. Het UWV legde in het verweerschrift uit dat er een tekort is aan verzekeringsartsen. Het kon ook niet zeggen wanneer er wel een besluit zou komen.
In de regel moet het UWV na zo'n uitspraak binnen twee weken beslissen. De rechtbank koos hier voor een langere termijn. Op 4 september 2026 deed een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank uitspraak in drie vergelijkbare zaken. Daarin bepaalde zij dat de lijn uit die uitspraken geldt voor alle latere beroepen over het niet op tijd beslissen door het UWV. Volgens die lijn krijgt het UWV zestien maanden, gerekend vanaf de dag na ontvangst van de aanvraag. De rechtbank zag geen reden om in deze zaak van die termijn af te wijken.
Het UWV moet daarom uiterlijk op 8 juli 2027 een besluit bekendmaken. Doet het dat niet op tijd, dan betaalt het een dwangsom van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000.
De man krijgt ook zijn griffierecht van € 54 terug. Daarnaast moet het UWV € 467 aan proceskosten vergoeden. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de overschrijding van de beslistermijn ging.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Zij droeg het UWV op uiterlijk 8 juli 2027 alsnog te beslissen, legde de dwangsom van € 100 per dag op (maximaal € 15.000) en veroordeelde het UWV tot betaling van het griffierecht en € 467 aan proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht