Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechter beveelt medisch onderzoek na verkeersongeval, verzekeraar betaalt € 18.782 voorschot Een man raakte in 2022 betrokken bij een verkeersongeval. De verzekeraar van de tegenpartij heeft erkend aansprakelijk te zijn. Wat partijen verdeeld houdt, is of de klachten die de man nu nog heeft echt door dat ongeval komen, en of het medisch dossier compleet genoeg is om dat te beoordelen. Daarom vroeg hij de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopig deskundigenonderzoek te bevelen. Dat is een onderzoek door onafhankelijke deskundigen vóórdat er een hoofdprocedure is, zodat partijen weten waar ze aan toe zijn.
De verweerder voerde op de zitting aan dat de kantonrechter niet bevoegd zou zijn, omdat de schade naar verwachting hoger is dan € 25.000. De kantonrechter wees dat verweer af. Een bevoegdheidsverweer moet volgens de wet al in het verweerschrift staan en was te laat gedaan. Ook had de rechter geen reden om de zaak uit eigen beweging door te sturen naar de handelskamer, zeker nu partijen het inmiddels eens waren over de invulling van het onderzoek.
Partijen spraken af dat eerst een neuroloog de man onderzoekt en daarna een psychiater. De psychiater mag pas beginnen nadat hij het definitieve rapport van de neuroloog heeft ontvangen, en moet dat rapport meewegen. Beide deskundigen hebben toegezegd het onderzoek uit te voeren.
De kantonrechter nam de vragen over die partijen hadden afgesproken, de zogenoemde IWMD-vraagstelling uit 2025. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de klachten van de man, de diagnose, zijn beperkingen, de vraag of nog verbetering of verslechtering te verwachten is, en hoe zijn situatie zou zijn geweest zonder het ongeval. Op gezamenlijk verzoek kwamen er twee instructies bij. De deskundigen moeten beoordelen of de beschikbare medische informatie voldoende is en, zo niet, welke aanvullende informatie nodig is. Ook krijgen ze te horen dat de man sinds medio juli een paar uur per week als Uber Eats-bezorger werkt en bestellingen per fiets bezorgt, wat hem volgens hemzelf veel moeite kost.
De neuroloog begrootte zijn onderzoek op € 7.287,23 inclusief btw, de psychiater op € 11.495 inclusief btw. Partijen hadden geen bezwaar tegen die bedragen. De rechter stelde het voorschot daarom vast op in totaal € 18.782,23. Omdat de verzekeraar de aansprakelijkheid voor het ongeval heeft erkend en partijen dit zo hebben afgesproken, moet zij dat voorschot betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, wordt pas na het onderzoek bepaald, in een eventuele bodemprocedure.
De kantonrechter beval het deskundigenonderzoek, benoemde de neuroloog en de psychiater en gaf de verzekeraar twee weken na ontvangst van de nota van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak om € 18.782,23 voor te schieten. De deskundigen moeten binnen drie maanden na de start van hun onderzoek hun definitieve rapport inleveren en partijen de kans geven op de conceptrapporten te reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst aansprakelijkheid gemeente voor duikongeval Amsterdam af Een man die in 2020 vanaf een kademuur op het Java-eiland in ondiep water dook en daardoor een dwarslaesie en andere ernstige verwondingen opliep, krijgt van gemeente Amsterdam toch geen schadevergoeding. Het gerechtshof Amsterdam vernietigt een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de gemeente nog grotendeels aansprakelijk had gehouden.
Het ongeval gebeurde op 15 juni 2020. De man was aan het trainen voor een triatlon en dook 's avonds vanaf de kademuur bij het gebouw Hoogkade op het Java-eiland het water in. Op die plek is het water echter erg ondiep: onder de waterspiegel loopt een stenen terrasconstructie nog een stukje door, waarna de bodem slechts geleidelijk dieper wordt. De man kwam met zijn hoofd op de bodem terecht en liep daardoor onder meer een lage dwarslaesie, verbrijzelde wervels, meerdere ribbreuken en een klaplong op. Hij zit sindsdien in een rolstoel en heeft een hulphond.
De man hield de gemeente aansprakelijk. Volgens hem gedoogt de gemeente dat er op deze plek volop wordt gezwommen en dat mensen vanaf de hoge kademuur het water in springen en duiken, terwijl de gemeente niet waarschuwt voor de gevaarlijke ondiepte. De rechtbank ging hierin mee: zij oordeelde dat de gemeente aansprakelijk was, met dien verstande dat de man voor 50 procent eigen schuld had, wat door een billijkheidscorrectie uiteindelijk uitkwam op een aansprakelijkheid van 80 procent voor de gemeente en haar verzekeraar. De rechtbank kende de man ook al een voorschot van € 75.000 toe.
De gemeente en haar verzekeraar gingen tegen dit oordeel in hoger beroep, met veertien bezwaren. Het hof stelt eerst vast dat voor het water bij de kademuur, dat onderdeel is van een vaarweg voor beroepsvaart, op grond van het Binnenvaartpolitiereglement een algemeen zwemverbod geldt. Dat dit verbod destijds niet actief werd gehandhaafd en de gemeente wist dat er op mooie dagen toch werd gezwommen, doet daar volgens het hof niets aan af. Vervolgens boog het hof zich over de vraag of de gemeente, ondanks dat gedoogbeleid, toch onzorgvuldig heeft gehandeld door geen waarschuwingsborden of een hek te plaatsen.
Het hof komt tot een ander oordeel dan de rechtbank. Uit onderzoek en beeldmateriaal blijkt dat de ondiepte van het water direct bij de terrasconstructie voor iedereen goed zichtbaar is: de trapconstructie loopt duidelijk zichtbaar door tot onder de waterspiegel en de stenen bodem is nog een stuk verder te zien. Beelden van zwemmers die er wel eens in springen of duiken, laten zien dat dit steeds op flinke afstand van de terrasconstructie gebeurt, en niet vlak ernaast zoals de man deed. Bovendien had zich in de ruim twintig jaar sinds de bouw van het gebouw Hoogkade nooit eerder een vergelijkbaar ongeval voorgedaan.
Volgens het hof was de kans dat iemand vanaf de bijna twee meter hoge kademuur, vlak bij de terrastreden, met het hoofd voorover het ondiepe water in zou duiken zo klein, dat de gemeente daarmee geen rekening hoefde te houden. Zij hoefde dan ook geen voorzorgsmaatregelen te treffen, ook al zou een waarschuwingsbord op zichzelf weinig hebben gekost. Het hof wijst er verder op dat de gemeente bewust selectief omgaat met het plaatsen van waarschuwingsborden, om te voorkomen dat mensen op plekken zonder bord ten onrechte denken dat zwemmen daar wel veilig is.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de man alsnog af. Hij moet bovendien de proceskosten van de gemeente en haar verzekeraar vergoeden, in totaal ruim € 12.000 voor beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 1 september 2026
Civiel Recht Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht