Rechtbank: Anw-uitkering terecht beëindigd, SVB betaalt toch € 3.255 voor te trage procedure Een vrouw uit [woonplaats] kreeg sinds juli 2016 een uitkering op grond van de Algemene nabestaandenwet (Anw), nadat haar man was overleden. Vanaf 1 mei 2019 liep die uitkering door omdat zij voor meer dan 45% arbeidsongeschikt werd geacht. In 2020 liet de Sociale verzekeringsbank (SVB) de arbeidsongeschiktheid opnieuw beoordelen. Bij besluit van 17 maart 2021 beëindigde de SVB de uitkering per 1 juni 2021, omdat de vrouw nog maar voor minder dan 45% arbeidsongeschikt zou zijn.
De rechtbank Den Haag behandelde het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van 10 augustus 2023. Zij had op 21 september 2023 beroep ingesteld bij de rechtbank Rotterdam, die het beroepschrift doorstuurde naar Den Haag. De zaak liep daarna jarenlang door. Na de eerste zitting op 5 december 2024 heropende de rechtbank het onderzoek, omdat de SVB in bezwaar ten onrechte geen hoorzitting had gehouden terwijl de vrouw daar uitdrukkelijk om had gevraagd. Die hoorzitting vond alsnog plaats op 6 oktober 2025. Een nadere zitting bij de rechtbank volgde op 1 oktober 2026.
De vrouw kampt met rugklachten, een ontsteking in het bovenbeen en psychische klachten, onder meer een depressie en een paniekstoornis. Een verzekeringsarts stelde haar beperkingen vast, onder meer voor zwaar tillen, conflicthantering, samenwerken, werkdruk en beroepsmatig autorijden. Daarbij hoorde een arbeidsdeskundige beoordeling van passende functies. Uiteindelijk bleven drie functies over: medewerker intern transport, productiemedewerker industrie en textielproductenmaker. De vrouw betwistte dat. Zij wees op haar beperkte Nederlands, op samenwerking en schoonmaaktaken in het werk, op het tillen van 8 kilo en op het lopen en duwen in de transportfunctie.
De rechtbank volgde de verzekeringsartsen en de arbeidsdeskundige. Zij zag geen reden te twijfelen aan de vastgestelde beperkingen. De vrouw had geen eigen medische rapporten overgelegd die op meer beperkingen wezen, en de hand- en jeukklachten leidden volgens de rechtbank niet tot extra beperkingen omdat bij onderzoek geen afwijkingen werden gevonden. Ook de functies zijn volgens de rechtbank geschikt. De samenwerking is beperkt tot afgebakende deeltaken, het tillen valt binnen wat incidenteel mag, en voor de taal geldt dat een functie op niveau 1 binnen een half jaar mondeling te beheersen is. Met die functies kan de vrouw meer dan 45% van haar maatmanloon verdienen, dus de uitkering is terecht beëindigd.
Het beroep is toch gegrond, omdat het besluit tot stand kwam zonder de vereiste hoorzitting, in strijd met artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt het besluit, maar laat de rechtsgevolgen in stand. De uitkering blijft dus beëindigd.
De procedure duurde veel langer dan redelijk is. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 7 april 2021 tot de uitspraak van 6 november 2026 verliepen 5 jaar en 7 maanden, terwijl twee jaar de norm is. De rechtbank rekent 43 maanden overschrijding en hanteert € 500 per half jaar, samen € 4.000. Daarvan komt 35 maanden voor rekening van de SVB, mede omdat de SVB na de heropening een jaar nodig had om de nieuwe rapporten te leveren. Acht maanden komen voor rekening van de rechtbank, dus van de Staat.
De SVB moet de vrouw € 3.255,81 schadevergoeding betalen en de Staat € 744,19. De SVB vergoedt daarnaast het griffierecht van € 50 en betaalt € 2.715,12 aan proceskosten. De Staat betaalt € 86,88 aan proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht CRvB bevestigt weigering WIA-uitkering aan teeltmedewerkster met rugklachten: 0% arbeidsongeschikt Een vrouw die als teeltmedewerkster werkte, meldde zich op 2 mei 2022 ziek met rugklachten. Ze werkte toen niet, want ze zat in een situatie van werkloosheid. Daarna vroeg ze een WIA-uitkering aan, de uitkering voor mensen die na een periode van ziekte blijvend of langdurig arbeidsongeschikt zijn. Het UWV onderzocht haar en kwam tot de conclusie dat ze niet aan het vereiste van minimaal 35 procent arbeidsongeschiktheid voldoet. De vraag in deze zaak is of dat oordeel klopt.
Het UWV liet een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige onderzoek doen. De verzekeringsarts legde de beperkingen van de vrouw vast in een lijst met functionele mogelijkheden van 15 april 2024. De arbeidsdeskundige stelde vast dat ze niet meer terug kan naar haar laatste werk, maar selecteerde wel andere functies die ze nog zou kunnen uitvoeren. Op basis daarvan stelde het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 0 procent. Bij besluit van 10 juni 2024 weigerde het UWV daarom een uitkering vanaf 29 april 2024. Na bezwaar bleef het UWV bij die beslissing. In de bezwaarfase liet een arbeidsdeskundige wel één van de geselecteerde functies vervallen, maar ook zonder die functie bleef de mate van arbeidsongeschiktheid op 0 procent.
De vrouw ging in beroep, maar de rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep ongegrond. Volgens de rechtbank was het medisch onderzoek zorgvuldig en was het besluit goed gemotiveerd. De rechtbank volgde de verzekeringsarts dat de schildklieraandoening (subklinische hyperthyreoïdie, een vorm waarbij nog geen klinische klachten zijn aangetoond) en de ijzergebreksanemie geen aanvullende beperkingen opleveren. Ook zag de rechtbank geen aanwijzing voor psychische klachten die extra beperkingen zouden rechtvaardigen.
In hoger beroep voerde de vrouw aan dat ze door ernstige pijn aan heupen, rug, benen en knieën niet kan werken en niet langdurig kan zitten. Ze vond dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep had moeten navragen bij haar fysiotherapeut, onder meer over haar nekpijn. Verder stelde ze dat haar vermoeidheid en lusteloosheid een psychische component hebben en een urenbeperking rechtvaardigen. Ook meende ze dat de geselecteerde functies te zwaar voor haar zijn, bijvoorbeeld omdat ze in een van de functies een pedaal moet bedienen, omdat de werkplek van een andere functie op de tweede etage ligt en omdat sprake zou zijn van dwingend langdurig zitten.
De Centrale Raad van Beroep stelt vast dat de vrouw in hoger beroep grotendeels herhaalt wat ze al in beroep naar voren bracht en dat de rechtbank die punten gemotiveerd heeft besproken. Dat een verzekeringsarts geen informatie opvraagt bij de fysiotherapeut, is volgens vaste rechtspraak niet onzorgvuldig. Een verzekeringsarts mag in beginsel op zijn eigen oordeel varen. De behandelend sector moet pas worden geraadpleegd als een behandeling in gang is gezet die de mogelijkheden om te werken merkbaar beïnvloedt, of als de betrokkene stelt dat de behandelaar een beredeneerd afwijkend standpunt heeft. Daarvan was geen sprake. Bovendien zat er al veel medische informatie in het dossier, onder meer van de huisarts, een neurochirurg, een anesthesioloog en een orthopedisch chirurg, en had de vrouw zelf geen informatie van de fysiotherapeut ingebracht.
Ook voor extra beperkingen ontbreekt volgens de Raad een medisch te onderbouwen basis. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in meerdere rapporten uitgelegd dat rekening is gehouden met de rugklachten, de linkerheupklachten en de ijzergebreksanemie. Ook zijn de vermoeidheidsklachten niet zo ernstig dat ze om een verdere beperking vragen, is er geen psychiatrisch ziektebeeld en is met de beperkte anteflexie (het naar voren buigen) rekening gehouden. Voor een beperking op vervoer zijn geen medische gronden. De vrouw heeft geen medische gegevens ingebracht die tot een ander oordeel moeten leiden.
Ook de arbeidskundige kant houdt stand. De vrouw wordt in staat geacht een uur achtereen te zitten, acht uur per dag, mits ze van houding kan wisselen. Volgens de arbeidsdeskundige is die mogelijkheid in elke geselecteerde functie aanwezig. Bij de functie van administratief ondersteunend medewerker wordt haar belasting voor trappenlopen niet overschreden, omdat er op de werkplek een lift aanwezig is. De Raad ziet geen reden om aan de vastgelegde functiebelasting te twijfelen.
De Centrale Raad van Beroep bevestigt daarom de uitspraak van de rechtbank. De weigering om de vrouw met ingang van 29 april 2024 een WIA-uitkering toe te kennen blijft in stand, omdat ze minder dan 35 procent arbeidsongeschikt is. Ze krijgt ook geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter kent € 15 schadevergoeding toe aan man die klaagt over onvrijwillige opname bij Stichting Amsta Een man die onvrijwillig is opgenomen in een zorginstelling van Stichting Amsta in Amsterdam diende een klacht in over de afwijzing van zijn ontslagverzoek. Hij betwistte zijn diagnose, het vastgestelde ernstige nadeel en de onafhankelijkheid van de arts die zijn situatie had beoordeeld. De klachtencommissie voor onvrijwillige zorg verklaarde zijn klacht grotendeels ongegrond, maar erkende een procedureel punt: de mentor of curator had bij de procedure betrokken moeten worden.
De man kon zich niet vinden in die beslissing en stapte naar de rechtbank. Hij vroeg de uitspraak van de klachtencommissie te vernietigen, al zijn klachten alsnog gegrond te laten verklaren en de zorgaanbieder te veroordelen tot schadevergoeding.
De rechtbank oordeelt dat een klachtprocedure geen geschikt middel is om de rechterlijke machtiging tot opname en verblijf opnieuw ter discussie te stellen. Dat was eerder al door de rechtbank zelf beoordeeld en beslist. De klachten over de diagnose, het ernstige nadeel en de medische verklaring richten zich in feite tegen die eerdere rechterlijke beslissing. De rechtbank spreekt dan ook van een 'verkapt hoger beroep', waarvoor in deze procedure geen ruimte is. Die klachtonderdelen worden niet-ontvankelijk verklaard.
Hetzelfde geldt voor de bezwaren tegen de werkwijze van de klachtencommissie zelf. De wet bepaalt dat de rechtbank in beroep de klacht beoordeelt, en niet het gedrag van de commissie die de klacht eerder behandelde.
Wel erkent de rechtbank, net als de klachtencommissie eerder, dat de zorgaanbieder procedureel tekort is geschoten door de mentor of curator niet bij de procedure te betrekken. Voor dit onderdeel wordt de klacht gegrond verklaard. De rechtbank kent de man een schadevergoeding toe van € 15.
Rechtbank Amsterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Raad van State bevestigt afwijzing compensatie toeslagenaffaire voor toeslagjaar 2011 Een vrouw die kinderopvangtoeslag ontving in 2011 vroeg compensatie aan in het kader van de hersteloperatie toeslagen. De Dienst Toeslagen weigerde die compensatie, en zowel de rechtbank Amsterdam als de Raad van State gaven de dienst gelijk.
De vrouw had in 2011 voorschotten kinderopvangtoeslag ontvangen van ruim € 8.800. Bij de definitieve vaststelling in december 2013 bepaalde de Dienst Toeslagen dat zij maar recht had op € 4.421 en moest zij bijna € 4.400 terugbetalen. De vrouw maakte bezwaar. Binnen zeven maanden, in juli 2014, draaide de dienst de terugvordering terug en stelde het recht op toeslag alsnog vast op € 8.843, meer dan de oorspronkelijke voorschotten.
De vrouw betoogde dat de gang van zaken bewijs was van institutionele vooringenomenheid van de Dienst Toeslagen. Ze wees op een combinatie van onzorgvuldigheden: de dienst had nader onderzoek moeten doen toen het antwoordformulier afweek van de eerdere voorschotbedragen, had rekening moeten houden met haar studentenstatus, had een LRK-nummerkwestie verkeerd behandeld en had ten onrechte beweerd dat een bezwaarschrift niet was ontvangen.
De Raad van State volgde dit betoog niet. Het antwoordformulier dat de vrouw in augustus 2012 instuurde, bevatte alleen gegevens over de eerste helft van 2011, en de bijgevoegde jaaropgave bevestigde die gegevens. Het feit dat die opgave lager uitviel dan de oorspronkelijke voorschotten, was geen reden voor de dienst om te twijfelen: pas na afloop van een toeslagjaar kan de definitieve omvang van de opvang worden vastgesteld. Een tweede jaaropgave, over de tweede helft van 2011, legde de vrouw pas over nadat het vaststellingsbesluit al was genomen.
Daarnaast stelde de Raad van State vast dat de vrouw de terugvordering van december 2013 nooit heeft betaald, dat het bedrag ook nooit is verrekend, en dat de terugvordering al na zeven maanden werd teruggedraaid. Er was dus geen schade geleden. De vrouw voerde aan dat het ontbreken van schade niet betekent dat er geen sprake was van vooringenomenheid, maar de Raad van State wees erop dat de wet vereist dat er schade is geleden als gevolg van de gedragingen: zonder schade is er geen recht op compensatie.
Argumenten die de vrouw voor het eerst op de zitting van de Raad van State naar voren bracht, waaronder een verwijzing naar een intern handboek van de Dienst Toeslagen en een beroep op de hardheidsgrond uit de Wet hersteloperatie toeslagen, liet de Raad van State buiten beschouwing. De dienst had onvoldoende gelegenheid gehad om daarop te reageren, en de vrouw had niet uitgelegd waarom ze die gronden niet eerder had kunnen aanvoeren.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank Amsterdam: het hoger beroep is ongegrond en de vrouw heeft geen recht op compensatie voor het toeslagjaar 2011. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Uwv moet € 2.802 proceskosten vergoeden na ingetrokken beroep in WIA-zaak Een bedrijf dat zich verzette tegen een besluit van het Uwv in een WIA-zaak, heeft zijn hoger beroep ingetrokken nadat het Uwv alsnog aan al zijn bezwaren tegemoetkwam. De Centrale Raad van Beroep oordeelde nu dat het Uwv de kosten van het bedrijf moet vergoeden.
Het bedrijf stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 10 maart 2023. Het Uwv nam op 15 april 2026 een nieuwe, gewijzigde beslissing op bezwaar. Daarmee kwam het Uwv volledig tegemoet aan wat het bedrijf wilde. Het bedrijf trok daarop het hoger beroep in en vroeg de Raad tegelijk om het Uwv te veroordelen in de proceskosten. De zaak ging eerst naar een meervoudige kamer, die haar doorverwees naar een enkelvoudige kamer. Die hield geen zitting, omdat partijen daar na een vraag van de Raad niet om vroegen.
Volgens de Algemene wet bestuursrecht kan een bestuursorgaan in de kosten worden veroordeeld als iemand zijn beroep intrekt omdat het orgaan hem geheel of gedeeltelijk tegemoetkwam. Die regel geldt ook in hoger beroep. Omdat het Uwv het bedrijf volledig tegemoetkwam, vond de Raad er aanleiding voor om het Uwv de kosten te laten betalen die het bedrijf in beroep en hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De kosten van de bezwaarfase had het Uwv al eerder vergoed, bij besluit van 11 oktober 2021.
De Raad begrootte de kosten volgens het Besluit proceskosten bestuursrecht. In beroep gaat het om € 1.868: één punt voor het beroepschrift en één punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde van € 934 per punt. In hoger beroep komt daar € 934 bij voor het hogerberoepschrift. Samen is dat € 2.802.
De Raad veroordeelt het Uwv tot betaling van € 2.802 aan proceskosten. Daarnaast moet het Uwv het griffierecht vergoeden dat het bedrijf in beroep en hoger beroep betaalde, in totaal € 908.
Centrale Raad van Beroep · 21 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht