Rechter staat veiling van woning toe: vrouw betaalde bijna een jaar niets aan Banco di Caribe Een vrouw die in Nederland woont, wilde voorkomen dat haar woning op Curaçao morgen wordt geveild. Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao wees in kort geding haar vordering af. De bank mag de veiling van 21 oktober 2026 laten doorgaan.
De vrouw had de woning gefinancieerd met een hypothecaire lening van Banco di Caribe. Daarnaast had zij bij de bank een autolening en een rekening-courant. Vanaf 2024 kwam zij in de problemen met haar betalingen. Er werd veel gemaild en gesproken, en er werden afspraken gemaakt om een opeising van de leningen te voorkomen. In april 2025 meldde de bank dat de schuld ruim XCG 453.000 bedroeg, bij een laatst getaxeerde marktwaarde van ANG 335.000. In mei 2025 volgde een 'laatste work-out scenario': als zij maandelijks voor de tiende betaalde, kwam zij in aanmerking voor herstructurering. Van mei tot en met november 2025 betaalde zij elke maand Cg 2.500. Op 30 september 2025 kwam een nieuwe kredietovereenkomst tot stand, waarmee de financiering werd geherstructureerd.
Op 14 november 2025 zegde de bank de lening toch op, omdat de vrouw volgens de bank 'voor de zoveelste maal' niet op tijd had betaald. Het gerecht vindt die opzegging voorbarig. Het vond niet duidelijk waarom de bank deze stap zette. De vrouw had op één maand na steeds volgens de tijdelijke afspraken betaald, en over augustus was zij tien dagen te laat. Dat was voor de bank kennelijk geen beletsel om te herstructureren. Bovendien bepaalt artikel 19 van de voorwaarden van de nieuwe overeenkomst dat een betaling pas als verzuim telt als de bank haar niet binnen dertig dagen na de vervaldatum heeft ontvangen. De bank sprak de uitleg van de vrouw niet gemotiveerd tegen, en de termijnen over oktober en november had zij op de twintigste van die maanden betaald. Daarmee was zij toen nog niet in verzuim.
Toch krijgt zij geen gelijk. Na november 2025 betaalde zij bijna een jaar lang niets meer. Volgens het gerecht had zij de maandelijkse termijnen moeten blijven betalen, ook al vond zij de opzegging terecht ongegrond. Ook nadat de bank haar eind juni 2026 op het uitblijven van betalingen wees, bleef zij in gebregebleven: het in juni aangekondigde bedrag van Cg 50.000 betaalde zij niet, en de gewone termijnen evenmin. Daardoor is zij alsnog in verzuim geraakt, en dat geeft de bank een zelfstandige grond om de woning zonder rechterlijke tussenkomst te verkopen.
Ook de betekening van de veilingaanzegging redt haar niet. De bank liet de aanzegging openbaar betekenen, omdat de vrouw geen bekende woon- of verblijfplaats zou hebben. Dat was onjuist: in de hypotheekakte had zij woonplaats gekozen bij de notaris. Maar omdat de deurwaarder haar al een dag later via WhatsApp foto's van het exploot stuurde, is zij door de fout niet in haar belangen geschaad. Dan is er volgens het gerecht geen reden om de veiling daarom te verbieden.
In de belangenafweging weegt zwaar dat de bank al elf maanden niets meer ontvangt terwijl een aanzienlijk bedrag is uitgeleend, dat de bank al voor de herstructurering veel moeite moest doen om betalingen los te krijgen, en dat de woning in waarde daalt. Het belang van de vrouw weegt minder zwaar: zij woont en is ingeschreven in Nederland, dus zij raakt met de veiling niet dakloos.
Het gerecht wijst de vordering af en veroordeelt de vrouw in de proceskosten van de bank, begroot op Cg 1.000 aan gemachtigdensalaris, plus Cg 250 aan nakosten (Cg 150 extra bij betekening). Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de veiling op 21 oktober 2026 kan doorgaan.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter haalt BKR-registratie van man bij ING weg om boete van € 43.101 bij woningkoop te voorkomen Een man uit Amsterdam stond sinds januari 2020 geregistreerd bij het Bureau Kredietregistratie (BKR) omdat hij bij ING rood stond voor € 970,25. Hij loste die schuld pas in september 2026 af, ruim zes jaar later. Intussen had hij samen met zijn partner een woning gekocht voor € 431.013. Zonder schone BKR-registratie kon de hypotheek niet worden afgerond, en dan zou het stel een boete van € 43.101,30 verschuldigd zijn. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beval ING in een kort geding de registratie uiterlijk op 14 oktober 2026 te verwijderen.
De man loste de roodstand pas af nadat hij de koopovereenkomst had gesloten. Volgens de regels van het BKR blijft de registratie dan nog vijf jaar zichtbaar, dus tot 22 september 2031. Rabobank keurde de hypotheekaanvraag wel goed, maar kon vanwege de registratie geen offerte afgeven. Op 7 oktober 2026 stelde de makelaar van de verkoper de man in gebreke en gaf hem acht dagen om zijn verplichtingen na te komen. ING had meerdere verzoeken om de registratie te schrappen afgewezen, ook dat van de advocaat van de man.
De man stelde dat de roodstand het gevolg was van een vervelende samenloop van omstandigheden en dat hij al langere tijd financieel stabiel is. Hij en zijn partner hebben beiden een goed inkomen en geen andere schulden. De boete van € 43.101,30 noemde hij een buitenproportioneel gevolg van de registratie. Zijn partner, die niets met de registratie te maken heeft, zou daarvoor ook aansprakelijk zijn. Bovendien hadden zij hun huurwoning per 1 november 2026 opgezegd en zouden zij zonder de koopwoning op straat komen te staan.
ING voerde aan dat de man een slechte betalingsmoraal heeft. Hij liet een relatief kleine schuld 6,5 jaar liggen en negeerde meerdere sommaties van een deurwaarder. Ook vond ING het roekeloos dat hij een woning kocht terwijl hij van de registratie wist, het financieringsvoorbehoud liet verlopen en zijn huurwoning opzegde. Andere kredietinstellingen moeten volgens ING tegen dit gedrag worden beschermd. De man had zijn lastige situatie volgens de bank willens en wetens zelf gecreëerd.
De voorzieningenrechter gaf ING op beide punten gedeeltelijk gelijk. Het gedrag van de man getuigt volgens de rechter van een slechte betalingsmoraal en hij handelde financieel roekeloos. Dat valt niet goed te praten, en kredietinstellingen mogen tegen zulk gedrag beschermd worden. Toch woog de rechter de belangen anders. Een BKR-registratie is een verwerking van persoonsgegevens die proportioneel en subsidiair moet zijn, en dat leidt tot een belangenafweging.
In die afweging gaf de ernst van de gevolgen de doorslag. De boete is voor iemand van zijn leeftijd en met zijn inkomen niet te overzien. Het is aannemelijk dat hij daardoor in de schuldsanering (WSNP) terechtkomt en dat hij op straat komt te staan. Volgens de rechter is de 'straf' voor zijn slechte betalingsmoraal en roekeloze gedrag dan te groot. Van kwade trouw, bijvoorbeeld dat hij de woning kocht om ING onder druk te zetten, bleek niet. Ook het belang van zijn partner woog mee, want zij sleurt hij mee in de gevolgen. Verder is niet gebleken dat de man andere schulden heeft of wil aangaan, behalve de hypotheek bij Rabobank. Overkreditering is niet aan de orde, en het belang om andere kredietinstellingen te waarschuwen is daardoor beperkt.
ING moet daarom alle coderingen en meldingen op het contractnummer uit het CKI van Stichting BKR verwijderen en verwijderd houden, uiterlijk op 14 oktober 2026. Een dwangsom legde de rechter niet op, omdat ING tijdens de mondelinge behandeling heeft toegezegd zich aan een veroordelend vonnis te houden. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De rechter vond dat ING er op goede gronden voor had gekozen verweer te voeren en materieel niet in het ongelijk was gesteld; de vordering is slechts toegewezen om te voorkomen dat de man en zijn partner de contractuele boete verbeuren.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht Rechter herstelt verwijzing naar Wft-artikel in kort geding van Gazprom tegen ING In een eerder kort geding tussen Gazprom International Projects en ING Bank is in het vonnis een verkeerde wetsverwijzing terechtgekomen. De rechter schreef op drie plekken over een nog in te voeren artikel 4:71k Wwft, terwijl het artikel in de Wet op het financieel toezicht (Wft) zit. Het ging om een verschrijving, geen inhoudelijke beslissing.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam corrigeert dat in een herstelvonnis van 26 oktober 2026, in aanvulling op het vonnis van 19 oktober 2026. Een eerdere uitspraak mag worden gerepareerd op grond van artikel 31 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Daarin staat dat de rechter te allen tijde, op verzoek van een partij of uit zichzelf, een kennelijke rekenfout, schrijffout of andere kennelijke fout verbetert als die zich voor eenvoudig herstel leent. Daarvan is sprake als direct duidelijk is dat het om een vergissing gaat.
De rechter oordeelt dat dat hier zo is. De onjuiste verwijzing stond onder de randnummers 3.3, 4.5 en 4.6 van het vonnis. Op al die plekken moet 'artikel 4:71k Wft' staan in plaats van 'artikel 4:71k Wwft'. De rest van het vonnis blijft ongemoeid; de inhoud van de beslissing in het kort geding verandert niet.
Gazprom werd in de zaak bijgestaan door mr. J.J.H. Jung, ING door mr. E.C. Netten.
De voorzieningenrechter bepaalt dat de aangehaalde artikelverwijzing in de drie randnummers wordt gewijzigd. Ook wordt de verbetering onder vermelding van de datum 26 oktober 2026 genoteerd op de minuut van het vonnis van 19 oktober 2026, het originele exemplaar dat bij de rechtbank blijft. Het herstelvonnis is uitgesproken door mr. L. Voetelink, bijgestaan door griffier mr. M. Veraart.
Rechtbank Amsterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechter dwingt RBC bankrelatie met Union Caribe voort te zetten Union Caribe, een geldtransactiebedrijf met vestigingen op Curaçao, Aruba en Sint Maarten, verzorgt internationale overboekingen voor particulieren. Het grootste deel daarvan gaat in US-dollars. Daarvoor is het bedrijf afhankelijk van een US-dollarrekening bij RBC Royal Bank, die zelf een US-dollarrekening aanhoudt bij de Amerikaanse bank Wells Fargo. In maart 2026 zegde RBC de bankrelatie op Sint Maarten op, met ingang van 25 juli 2026. Die opzegging werd niet onderbouwd. De relatie liep daarna gewoon door.
Op 7 oktober 2026 volgde een nieuwe brief, die Union Caribe pas op 20 oktober zag: de US-dollarrekening zou per 16 oktober worden gesloten, omdat de correspondentbank RBC had gevraagd geen US-dollartransacties namens Union Caribe meer te verwerken. Union Caribe stapte naar de rechter in kort geding. Zij stelde dat zij zonder deze rekening haar activiteiten moet staken en dat geen andere bank op Sint Maarten haar als klant wil.
RBC voerde aan dat zij als bank aan antiwitwasregels is gebonden. Zij wees op de omvang van de contante geldstromen, de verificatie van de herkomst van geld, het cliëntonderzoek bij klanten en overboekingen via een ander geldtransactiebedrijf. Volgens RBC had Union Caribe nagelaten een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast zou RBC door de instructie van Wells Fargo niet aan de vorderingen kunnen voldoen.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten gaat uit van de contractsvrijheid van banken, maar die is niet onbegrensd. Banken hebben een maatschappelijke functie en een zorgplicht, en bedrijven hebben een zwaarwegend belang bij een betaalrekening. De rechter weegt daarom het belang van de bank af tegen dat van de klant. Volgens het Gerecht kon RBC de relatie niet opzeggen zonder dat te onderbouwen. De enkele verwijzing naar de instructie van Wells Fargo is onvoldoende, omdat noch die instructie noch de brief van RBC een verdere onderbouwing bevat.
De uitgebreide correspondentie tussen RBC en Union Caribe op Aruba kan RBC niet achteraf in dit kort geding gebruiken. De opzeggingen waren gericht aan Union Caribe op Sint Maarten, over rekeningen op Sint Maarten. RBC had moeten uitleggen waarom de Arubaanse gronden ook daar gelden. Bovendien kon niemand namens RBC tijdens de zitting uitleggen waarom Wells Fargo had verzocht geen transacties meer te verwerken. Die brief was gericht aan de vestiging op Aruba, zodat niet vaststaat dat Wells Fargo ook de transacties van Union Caribe op Sint Maarten wil weigeren. Een onderscheid tussen de US-dollarrekening en de rekening in lokale valuta maakt het Gerecht daarom niet.
Het belang van Union Caribe bij voortzetting weegt zwaarder dan dat van RBC bij beëindiging. Het Gerecht wijst de vordering om de relatie voort te zetten tot een bodemzaak onherroepelijk is beslist of voor een vaste termijn af, omdat zo'n procedure jaren kan duren en RBC in de tussentijd alsnog een grond voor opzegging kan krijgen. Ook de gevraagde dwangsom wijst het Gerecht af, omdat RBC heeft gezegd een vonnis op te volgen.
Het Gerecht beveelt RBC de bankrelatie met Union Caribe op de gebruikelijke voorwaarden en zonder nieuwe beperkingen voort te zetten, of onmiddellijk te herstellen als zij al is beëindigd. RBC moet de proceskosten van Union Caribe betalen, begroot op Cg. 3.000, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht