Man deels vrijgesproken, celstraf en taakstraf voor zware mishandeling in Vlaardingen De rechtbank Rotterdam heeft een man veroordeeld voor zware mishandeling van een man in Vlaardingen, maar sprak hem vrij van drie andere beschuldigingen. De zaak draaide om een gewelddadig incident op 9 mei 2026, toen de verdachte naar de woning van zijn ex-partner ging en daar in de gang in gevecht raakte met een andere man die de deur had geopend.
Volgens de tenlastelegging had de verdachte niet alleen die man zwaar mishandeld, maar ook zijn ex-partner mishandeld of geprobeerd zwaar letsel toe te brengen, een telefoon vernield en beide slachtoffers bedreigd met een mes. De officier van justitie en de verdediging waren het er echter over eens dat bewijs voor deze laatste drie feiten ontbrak, en de rechtbank sprak de man daarvan vrij zonder nadere motivering.
Voor de mishandeling van de man in de gang lag het anders. De verdachte had zelf verklaard dat hij het slachtoffer met vuisten in het gezicht had geslagen. Het slachtoffer liep daardoor een gebroken neus, een gebroken oogkas en een gebroken kaak op, moest geopereerd worden en had drie maanden later nog steeds pijn bij eten en praten. De rechtbank merkte dit letsel aan als zwaar lichamelijk letsel en oordeelde dat de verdachte, door met kracht op het gezicht te slaan, willens en wetens de aanmerkelijke kans op zo'n ernstig letsel had aanvaard. Daarmee stond voorwaardelijk opzet vast, ook al kon niet worden bewezen dat hij het letsel met volle opzet had toegebracht.
De verdediging beriep zich op noodweer: het slachtoffer zou als eerste hebben uitgehaald en de verdachte zou zich in een hevige gemoedstoestand hebben bevonden vanwege zorgen om zijn zoontje. De rechtbank verwierp dit verweer. Zelfs als het slachtoffer al een slaande beweging had gemaakt, had de verdachte zich eenvoudig kunnen terugtrekken door de woning weer te verlaten in plaats van meermaals met kracht terug te slaan. Ook een beroep op noodweerexces en putatief noodweer, waarbij de verdachte in de veronderstelling zou hebben verkeerd zich te mogen verdedigen, haalde het niet.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld voor soortgelijke feiten, maar ook dat de reclassering het recidiverisico als gemiddeld tot hoog inschatte, onder meer door aanhoudende zorgen van de verdachte over zijn zoon bij de ex-partner. Positief was wel dat de verdachte zich goed hield aan de voorwaarden van zijn lopende schorsing.
Het slachtoffer van de mishandeling vorderde ruim € 55.000 aan materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank kende een deel daarvan toe: € 4.820,12 aan materiële schade (waaronder inkomstenverlies en huishoudelijke hulp) en € 13.500 aan immateriële schade voor het kaak- en neusletsel en het psychisch leed, berekend aan de hand van de Rotterdamse schaal. Voor het oogletsel en toekomstige schade werd de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat nog onduidelijk is of het gezichtsvermogen blijvend is aangetast en de gestelde toekomstige kosten onvoldoende waren onderbouwd. De vordering van de ex-partner, die schadevergoeding eiste voor het feit waarvan de verdachte werd vrijgesproken, werd volledig niet-ontvankelijk verklaard.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 37 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals verplichte behandeling en een contactverbod met het slachtoffer. Omdat het onvoorwaardelijke deel gelijk was aan de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht, hoeft hij niet terug de gevangenis in. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van 120 uur en moet hij in totaal € 18.320,12 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Hof wijst aansprakelijkheid gemeente voor duikongeval Amsterdam af Een man die in 2020 vanaf een kademuur op het Java-eiland in ondiep water dook en daardoor een dwarslaesie en andere ernstige verwondingen opliep, krijgt van gemeente Amsterdam toch geen schadevergoeding. Het gerechtshof Amsterdam vernietigt een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de gemeente nog grotendeels aansprakelijk had gehouden.
Het ongeval gebeurde op 15 juni 2020. De man was aan het trainen voor een triatlon en dook 's avonds vanaf de kademuur bij het gebouw Hoogkade op het Java-eiland het water in. Op die plek is het water echter erg ondiep: onder de waterspiegel loopt een stenen terrasconstructie nog een stukje door, waarna de bodem slechts geleidelijk dieper wordt. De man kwam met zijn hoofd op de bodem terecht en liep daardoor onder meer een lage dwarslaesie, verbrijzelde wervels, meerdere ribbreuken en een klaplong op. Hij zit sindsdien in een rolstoel en heeft een hulphond.
De man hield de gemeente aansprakelijk. Volgens hem gedoogt de gemeente dat er op deze plek volop wordt gezwommen en dat mensen vanaf de hoge kademuur het water in springen en duiken, terwijl de gemeente niet waarschuwt voor de gevaarlijke ondiepte. De rechtbank ging hierin mee: zij oordeelde dat de gemeente aansprakelijk was, met dien verstande dat de man voor 50 procent eigen schuld had, wat door een billijkheidscorrectie uiteindelijk uitkwam op een aansprakelijkheid van 80 procent voor de gemeente en haar verzekeraar. De rechtbank kende de man ook al een voorschot van € 75.000 toe.
De gemeente en haar verzekeraar gingen tegen dit oordeel in hoger beroep, met veertien bezwaren. Het hof stelt eerst vast dat voor het water bij de kademuur, dat onderdeel is van een vaarweg voor beroepsvaart, op grond van het Binnenvaartpolitiereglement een algemeen zwemverbod geldt. Dat dit verbod destijds niet actief werd gehandhaafd en de gemeente wist dat er op mooie dagen toch werd gezwommen, doet daar volgens het hof niets aan af. Vervolgens boog het hof zich over de vraag of de gemeente, ondanks dat gedoogbeleid, toch onzorgvuldig heeft gehandeld door geen waarschuwingsborden of een hek te plaatsen.
Het hof komt tot een ander oordeel dan de rechtbank. Uit onderzoek en beeldmateriaal blijkt dat de ondiepte van het water direct bij de terrasconstructie voor iedereen goed zichtbaar is: de trapconstructie loopt duidelijk zichtbaar door tot onder de waterspiegel en de stenen bodem is nog een stuk verder te zien. Beelden van zwemmers die er wel eens in springen of duiken, laten zien dat dit steeds op flinke afstand van de terrasconstructie gebeurt, en niet vlak ernaast zoals de man deed. Bovendien had zich in de ruim twintig jaar sinds de bouw van het gebouw Hoogkade nooit eerder een vergelijkbaar ongeval voorgedaan.
Volgens het hof was de kans dat iemand vanaf de bijna twee meter hoge kademuur, vlak bij de terrastreden, met het hoofd voorover het ondiepe water in zou duiken zo klein, dat de gemeente daarmee geen rekening hoefde te houden. Zij hoefde dan ook geen voorzorgsmaatregelen te treffen, ook al zou een waarschuwingsbord op zichzelf weinig hebben gekost. Het hof wijst er verder op dat de gemeente bewust selectief omgaat met het plaatsen van waarschuwingsborden, om te voorkomen dat mensen op plekken zonder bord ten onrechte denken dat zwemmen daar wel veilig is.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de man alsnog af. Hij moet bovendien de proceskosten van de gemeente en haar verzekeraar vergoeden, in totaal ruim € 12.000 voor beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 1 september 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt man tot 24 maanden cel voor poging doodslag Tegelen Op 12 juli 2025 kwam het in Tegelen, gemeente Venlo, tot een gewelddadige confrontatie tussen twee mannen en een automobilist. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, oordeelde over de rol daarin van een van de twee verdachten, die terechtstond wegens poging tot doodslag samen met een ander, oftewel medeplegen.
Volgens het dossier reed de auto van de medeverdachte frontaal tegen de auto van het slachtoffer aan op een smalle weg buiten de bebouwde kom. Nadat het slachtoffer zijn portieren op slot had gedaan, klom de medeverdachte op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalden de twee mannen een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit de auto. Ze sloegen de ruiten aan beide kanten van de auto van het slachtoffer in, en terwijl deze probeerde te ontsnappen via de bestuurdersdeur, werd hij door de verdachte terug de auto in geduwd. Het slachtoffer kreeg meerdere harde klappen tegen zijn hoofd, vooral aan de rechterkant, en liep daarbij onder meer een gebroken voorhoofdsbot en drie breuken in zijn jukbeen op.
De verdachten verklaarden dat het slachtoffer een mes had en dat zij daarop reageerden, wat volgens de verdediging een noodweersituatie zou opleveren: een situatie waarin geweld mag worden gebruikt ter verdediging tegen een directe aanval. De rechtbank gelooft dit niet. Het gestelde mes is nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond, terwijl het slachtoffer geen enkele gelegenheid heeft gehad om zoiets te laten verdwijnen. Bovendien bleek uit telefoongegevens dat de medeverdachte rond het incident contact had met een kennis die kort daarna op de plaats van het delict aanwezig was, wat er juist op wijst dat het gebruikte slagvoorwerp door anderen kon zijn weggemaakt. Het beroep op noodweer werd daarom verworpen.
De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte samen met zijn medeverdachte het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp tegen het hoofd heeft geslagen. Daarbij was volgens de rechtbank sprake van voorwaardelijk opzet op de dood van het slachtoffer: geen van beide verdachten was er specifiek op uit om het slachtoffer te doden, maar door met kracht met een hard voorwerp op iemands hoofd te slaan, aanvaardden zij wel bewust de aanmerkelijke kans dat dit dodelijk zou aflopen. Dat de verdachte niet zelf achter het stuur zat en niet de zwaarste klappen uitdeelde, deed niets af aan zijn strafbaarheid: hij zorgde er immers voor dat het slachtoffer niet via de bestuurderskant kon ontsnappen, wat volgens de rechtbank de vereiste nauwe en bewuste samenwerking oplevert. De aanklacht dat ook de aanrijding met de auto zelf al een poging tot doodslag opleverde, werd niet bewezen geacht, waarvan de verdachte gedeeltelijk werd vrijgesproken.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het geweld, dat op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en bij het slachtoffer blijvende PTSS-klachten veroorzaakte. Tegelijk woog de rechtbank mee dat de verdachte een kleiner aandeel had dan zijn medeverdachte en dat hij kampt met een persoonlijkheidsstoornis waarvoor hij in therapie is. De rechtbank legde daarom een lagere straf op dan de 36 maanden die de officier van justitie had geëist.
Het slachtoffer had als benadeelde partij een schadevergoeding gevorderd van in totaal € 42.588,34, waarvan € 41.500 voor immateriële schade zoals psychisch leed. De rechtbank vond dit bedrag te hoog gelet op vergelijkbare zaken en kende in plaats daarvan € 10.000 immateriële schade toe, naast de volledige materiële schade van € 1.088,34. Het overige deel van de vordering werd niet-ontvankelijk verklaard, wat betekent dat het slachtoffer daarvoor naar de civiele rechter moet stappen.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, voor het medeplegen van poging tot doodslag. Daarnaast moet hij, hoofdelijk met zijn medeverdachte, € 11.088,34 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 12 juli 2025.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht