Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State wijst hoger beroep af: man misbruikt procesrecht in AVG-zaak over tenlastelegging Een man vroeg het College van procureurs-generaal om valsheden uit een tenlastelegging in een strafzaak te corrigeren. Hij deed dat op 12 oktober 2022 met een beroep op artikel 16 van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), het recht om onjuiste persoonsgegevens te laten verbeteren. Het verzoek ging over drie onderdelen: brieven aan een accountant, e-mails aan een advocaat en een brief aan een notaris. Volgens de man stonden daarover onjuistheden in de tenlastelegging.
Het College wees het verzoek op 23 maart 2023 af. De AVG is volgens het College niet van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens in een tenlastelegging, zo volgt uit artikel 2, tweede lid, aanhef en onder d, van de verordening. Op 10 januari 2024 verklaarde het College het bezwaar van de man ongegrond.
De man ging in beroep bij de rechtbank Oost-Brabant. Die verklaarde zich wel bevoegd, maar oordeelde dat hij geen procesbelang had. Met deze procedure kon hij volgens de rechtbank niet bereiken dat de tenlastelegging in de strafzaak werd aangepast. De rechtbank verklaarde het beroep daarom niet-ontvankelijk.
De man stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en betoogde dat zijn verzoek om aanpassing van de tenlastelegging wel onder het correctierecht van de AVG valt. Op die vraag komt de Afdeling niet toe. Zij verwijst naar een uitspraak van dezelfde dag over eerdere procedures van de man, waarin zij zijn hoger beroep niet-ontvankelijk verklaarde wegens misbruik van recht. Hij deed herhaalde verzoeken, diende een grote hoeveelheid kansloze klachten in en voerde veel procedures. Ook diende hij onduidelijke processtukken in en werkte hij onvoldoende mee.
De Afdeling oordeelt dat het procesgedrag in deze zaak binnen dat patroon past. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Hij heeft zijn bevoegdheid om hoger beroep in te stellen daarom zonder redelijk doel gebruikt. Over de inhoud van het hoger beroep oordeelt de Afdeling niet.
De Afdeling verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Het College hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: verkiezing Universiteitsraad Erasmus Universiteit blijft geldig ondanks fouten Een student die meedeed aan de verkiezing voor de Universiteitsraad van de Erasmus Universiteit Rotterdam kreeg 20 van de 5445 uitgebrachte stemmen. Hij had 444 stemmen nodig voor een van de twaalf zetels van de studentengeleding. Volgens hem was de verkiezing oneerlijk verlopen en moest de uitslag van onwaarde worden verklaard. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde dat de uitslag blijft staan.
De student had zich als eenpersoonslijst aangemeld onder de partijnaam 'Students First EUR'. Het Centraal Stembureau (CSB) van de universiteit stuurde alle studenten vooraf een e-mail waarin stond dat voor de partij en voor elke kandidaat een aparte motivatie moest worden ingeleverd. De student leverde maar één motivatietekst in. Het CSB beschouwde die als zijn persoonlijke motivatie, zodat op de stempagina bij zijn lijst geen partijnaam en geen lijstmotivatie verschenen. Zijn lijst heette daar alleen met zijn eigen naam. Op de laatste stemdag, 20 april 2026, klaagde hij bij het CSB over ongelijke behandeling. Ook was een algemene oproep-video om te gaan stemmen op het sociale-mediakanaal van de Universiteitsraad geplaatst, waarin enkele partijen in beeld kwamen maar zijn lijst niet. Het CSB haalde die video na zijn klacht weg.
Tussen partijen was niet in geschil dat er twee onregelmatigheden waren geweest: de ontbrekende partijnaam op de stempagina en de video. De student noemde daarnaast dat studieverenigingen concurrerende lijsten op sociale media hadden gepromoot en dat zijn eigen promotievideo niet was gedeeld. De Afdeling zag hierin geen extra onregelmatigheden. Promotie door aan de instelling gelieerde organisaties is volgens de gedragscode voor de verkiezingen niet verboden, en het CSB hoeft alleen te onderzoeken of de in die code genoemde regels zijn overtreden. De ontbrekende lijstinformatie kwam volgens de Afdeling voor rekening en risico van de student zelf. Hij had op de openbare zitting van 2 april 2026 of vanaf 13 april, toen de stempagina zichtbaar was, kunnen melden dat de aanduiding niet klopte. Het CSB zou zo'n verzoek hebben verwerkt.
Daarna keek de Afdeling of de twee vaststaande onregelmatigheden de uitslag wezenlijk hadden beïnvloed, zoals artikel 17 van het kiesreglement vereist voor een onwaardigverklaring. De exacte invloed is niet vast te stellen, maar de concrete omstandigheden wijzen niet op een wezenlijke beïnvloeding. De video was geen promotie voor bepaalde partijen maar een algemene stemoproep. Dat daarin alleen herkenningspunten van een aantal partijen voorkwamen was onzorgvuldig, maar onvoldoende om het stemgedrag in relevante mate te beïnvloeden. Dat de partijnaam ontbrak, kan volgens de Afdeling wel enige invloed hebben gehad. Maar het college toonde met cijfers van eerdere verkiezingen aan dat eenpersoonslijsten doorgaans weinig stemmen halen, ongeacht hun aanduiding. Er was ook geen sprake van verwarring bij kiezers, en de student had onder zijn partijnaam geen campagne gevoerd.
De student voerde verder aan dat hij zich tijdens de hoorzitting bij de adviescommissie niet adequaat had kunnen verdedigen, omdat die in het Nederlands werd gehouden en hij die taal niet spreekt. De Afdeling verwierp dat. Hij was vooraf gewezen op de taal en op de mogelijkheid om een tolk of ondersteuner mee te nemen, en heeft daar geen gebruik van gemaakt. Dat komt voor zijn rekening en risico.
De Afdeling verklaarde het beroep ongegrond. Het college van bestuur van de universiteit hoeft geen proceskosten te vergoeden. De verkiezingsuitslag blijft daarmee geldig.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: vergunning voor Nedmag-boringen in stand, maar onderzoek naar laagfrequent geluid ontbrak Het bedrijf Nedmag wint sinds 1972 magnesiumzout bij Borgercompagnie en Tripscompagnie in Groningen. Om de winning uit te breiden wil het bedrijf twee nieuwe zoutwinningsputten maken op de locatie WHC-1 in Borgercompagnie. Daarvoor zijn twee omgevingsvergunningen verleend: één voor het uitbreiden en renoveren van de locatie en één voor de diepboringen zelf, een tijdelijke activiteit van ongeveer vier maanden met een mobiele boorinstallatie. Omwonenden en Stichting Stop Zoutwinning vrezen onder meer geluidhinder, bodemverontreiniging en gevolgen voor het milieu.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 1 november 2022. Die rechtbank liet de vergunning voor het uitbreiden en renoveren in stand, maar vernietigde de vergunning voor de diepboringen, omdat de staatssecretaris onvoldoende had onderzocht of laagfrequent geluid van de boringen tot onaanvaardbare hinder leidt. De Afdeling bevestigt die uitspraak. Alle hogerberoepsgronden tegen de vergunning voor het uitbreiden en renoveren falen. De staatssecretaris was bevoegd, omdat een inrichting die in hoofdzaak een mijnbouwwerk is als project van nationaal belang geldt. Een verklaring van geen bedenkingen van de provincie was niet nodig, omdat gipsinjectie alleen op de locatie WHC-2 plaatsvindt en dakolie als hulpstof niet geldt als ondergrondse opslag van gevaarlijke stoffen. Nieuw bodemonderzoek was niet nodig: het incident van 2018 vond op grote diepte plaats en in het grondwater is geen diesel of magnesiumchloride aangetroffen.
Ook over de vergunning voor de diepboringen geeft de Afdeling de rechtbank gelijk. Een milieueffectrapport was niet verplicht; een milieueffectbeoordeling was dat wel, en die is gemotiveerd uitgevoerd. De staatssecretaris mocht voor de beste beschikbare technieken aansluiten bij bestaande regels. Het boorapparaat veroorzaakt laagfrequent geluid, dat in de geluidnormen van het Besluit algemene regels milieu mijnbouw onvoldoende tot uiting komt en door een geluidscherm of gevels nauwelijks wordt tegengehouden. Onderzoek vooraf was dus nodig en ook mogelijk, bijvoorbeeld met meetgegevens van een vergelijkbare installatie of met berekeningen.
Na de rechtbankuitspraak verleende de staatssecretaris op 24 januari 2023 een nieuwe vergunning voor de diepboringen, nu voor de putten VE-5 en VE-7. Dat besluit maakt van rechtswege ook onderwerp van dit geding uit. Daarin staan voorschriften over laagfrequent geluid, maar opnieuw is vooraf geen onderzoek gedaan. De Afdeling verklaart de beroepen daartegen van de stichting en drie omwonenden gegrond en vernietigt het besluit wegens strijd met de zorgvuldigheids- en motiveringsplicht. Dat de boringen inmiddels klaar waren, ontsloeg de staatssecretaris volgens de Afdeling niet van die plicht. De Vercammencurve, de norm in het voorschrift, laat een zekere hinder toe, maar de staatssecretaris mocht die redelijkerwijs als voldoende beschermend zien, mede omdat de activiteit tijdelijk is.
Toch blijven de rechtsgevolgen van de vernietigde vergunning geheel in stand. Het adviesbureau Noorman beoordeelde namelijk de geluidmetingen tijdens de boringen en vond geen waarden boven de Vercammencurve. De staatssecretaris beschouwt dat memo als het ontbrekende onderzoek, en de appellanten hebben de conclusies niet gemotiveerd bestreden. Daarmee is volgens de Afdeling alsnog aannemelijk gemaakt dat er geen onaanvaardbare hinder optreedt. Het onderzoek wordt heropend voor de verzoeken om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. De staatssecretaris moet de proceskosten van de stichting en de drie omwonenden vergoeden, elk € 700,50, en het griffierecht van € 548 betalen. Een andere partij, die geen hoger beroep wilde instellen, krijgt zijn griffierecht van € 274 terug.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Rechtbank: omwonende mag niet in bezwaar tegen overkappingen en kavelpaden in Tricht Een man die op zo'n 390 meter van een agrarisch bedrijf in Tricht woont, wilde niet dat daar teeltondersteunende overkappingen en kavelpaden werden aangelegd. De overkappingen staan jaarlijks van maart tot en met mei op de percelen. Hij vreesde aantasting van zijn woongenot en gevaren voor zijn gezondheid, onder meer door het gebruik van pesticiden. Zijn bezwaar tegen de omgevingsvergunning werd door de gemeente West Betuwe niet-ontvankelijk verklaard. Daar ging de rechtbank niet in mee.
De vergunning is op 17 november 2023 aangevraagd door een agrarisch bedrijf. Het college van burgemeester en wethouders verleende de vergunning bij besluit van 14 oktober 2025, voor het bouwen, het afwijken van het bestemmingsplan en het aanleggen van een werk. Het bezwaar van de man volgde daarna, en bij besluit van 19 december 2025 verklaarde het college dat niet-ontvankelijk. Daartegen stelde hij beroep in bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank vond een zitting niet nodig en partijen vroegen daar ook niet om, zodat de zaak schriftelijk is afgedaan.
Het draait om de vraag of de man belanghebbende is. Alleen wie rechtstreeks belang heeft bij een besluit kan bezwaar maken en beroep instellen. Wie feitelijke gevolgen ondervindt van wat een besluit toestaat, is in beginsel belanghebbende, maar die gevolgen moeten van enige betekenis zijn voor de woon-, leef- of bedrijfssituatie. De rechtbank kijkt daarvoor naar afstand, zicht, planologische uitstraling en milieugevolgen zoals geur, geluid, licht, trilling en emissie.
Op al die punten kwam de man tekort. Tussen zijn woning en de percelen ligt 390 meter, hij heeft geen zicht op de percelen en zijn eigen perceel grenst er niet aan. Dat hij regelmatig door het landschap rijdt en wandelt, onderscheidt hem volgens de rechtbank niet van anderen. Zijn lidmaatschap van de Vereniging Behoud Lingelandschap maakt dat evenmin anders. Over de pesticiden oordeelde de rechtbank dat het gebruik daarvan geen onderdeel is van de vergunning. Omdat de vergunning dat gebruik niet toestaat, kan zij ook niet leiden tot gezondheidsgevaren daardoor.
Het college is door het niet-ontvankelijke bezwaar niet toegekomen aan een inhoudelijke beoordeling, en dat was terecht. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ontvangt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht