Hof wijst hoger beroep tegen executoriaal beslag door Nederlandse Orde van Advocaten af Een voormalig advocaat probeerde via de rechter executoriaal beslag op zijn eigendommen op te heffen. Dat beslag was gelegd door de Nederlandse Orde van Advocaten, die hem in tuchtprocedures had laten veroordelen in proceskosten. De man voerde aan dat die kostenveroordelingen op een juridische fout berustten.
De kern van het geschil draait om een technisch onderscheid in de Advocatenwet. Wanneer iemand een klacht indient tegen een advocaat, gebeurt dat op grond van artikel 46c van de Advocatenwet. De deken, de toezichthouder op de lokale balie, kan ook zelf bezwaren tegen een advocaat aan de tuchtrechter voorleggen. Dat heet een dekenbezwaar en is geregeld in artikel 46f. De voormalig advocaat betoogde dat proceskostenveroordelingen op grond van artikel 48ac alleen mogelijk zijn na een klacht, niet na een dekenbezwaar. Omdat zijn procedures waren ingeleid door deken bezwaren, zouden de kostenveroordelingen op een kennelijke vergissing berusten en mocht de Orde die niet ten uitvoer leggen.
Het gerechtshof Den Haag volgde dat betoog niet. In een executiegeschil kan een rechter de tenuitvoerlegging alleen blokkeren als de onderliggende beslissing klaarblijkelijk op een juridische misslag berust, dat wil zeggen dat er over de vergissing geen redelijke twijfel kan bestaan. Van zo'n overduidelijke fout was hier geen sprake, aldus het hof.
Het hof legde daartoe uit hoe de Advocatenwet moet worden gelezen. Een Nederlandse wet wordt niet alleen uitgelegd aan de hand van de letterlijke tekst, maar ook aan de hand van doel, context en de wetgevingsgeschiedenis. Uit die wordingsgeschiedenis blijkt dat klachten van derden en bezwaren van de deken aanvankelijk in één artikel waren ondergebracht. Later in het wetgevingsproces zijn ze formeel gesplitst in afzonderlijke artikelen, maar zonder dat de wetgever een materieel onderscheid beoogde in de mogelijke uitkomsten van de procedure. Zowel een klacht als een dekenbezwaar leidt tot dezelfde tuchtprocedure, met dezelfde bevoegdheden voor de tuchtrechter, inclusief het opleggen van tuchtmaatregelen en het veroordelen in proceskosten.
Het hof wees ook op een ongerijmd gevolg van de redenering van de voormalig advocaat: als een dekenbezwaar geen proceskostenveroordeling kan opleveren, zou die procedure ook op geen enkele andere manier zijn ingekaderd, wat waarschijnlijkheid mist.
Tijdens de procedure in hoger beroep erkende de man zelf dat hij geen spoedeisend belang meer had bij de opheffing van de beslagen, omdat hij de proceskosten inmiddels volledig had betaald en de beslagen daardoor al waren vervallen. Het hof bekeek toch de inhoud van de zaak, maar uitsluitend om te beoordelen of de voorzieningenrechter hem terecht in de proceskosten van het eerste kort geding had veroordeeld.
Het hof bekrachtigde het vonnis van de voorzieningenrechter en veroordeelde de voormalig advocaat in de kosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 3.567,- aan de zijde van de Orde.
Gerechtshof Den Haag · 21 april 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank legt 36 maanden cel op voor bijna 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel; officier eiste 40 Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen. Eerder die maand was er een melding binnengekomen over een chemische lucht en een zoemend geluid bij het huis. Ook brandde er elke avond en nacht licht op zolder en liepen er regelmatig verdachte personen rond. Bij de inval lag de huurder in de slaapkamer en sliep een tweede man op de bank in de woonkamer.
Op zolder stond een tafel met resten wit poeder en hennepgruis, een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes. Achter schotten aan de zijkant van de zolder lagen tassen met gesealde zakken poeder en witte blokken. In totaal ging het om 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron. Daarnaast lag er ruim 3,5 kilo hasjiesj en gedroogde henneptoppen, en een aparte zak van 320 gram met 4-CMC en 2-MMC.
De huurder, een man uit 1997, zit vast en stond terecht voor het aanwezig hebben van deze middelen. De rechtbank stelt dat een bewoner in beginsel verantwoordelijk is voor wat er in zijn woning ligt. De man heeft bovendien bekend dat hij wist dat er drugs in zijn huis lagen. Hij is daarom schuldig aan het opzettelijk aanwezig hebben van de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs.
De rechtbank acht ook bewezen dat hij dit samen met de man deed die op de bank sliep. Berichten op de telefoon van die tweede man laten zien dat hij meerdere dagen in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon in de weken voor de inval vrijwel uitsluitend in het bereik van de woning was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam. Op het hengsel van een tas met drugs zat bovendien een DNA-mengprofiel dat meer dan 10 miljoen keer waarschijnlijker is wanneer het van hem en drie onbekenden afkomstig is. De rechtbank vindt het daarom onaannemelijk dat hij niet van de drugs wist. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen en tassen zat, is volgens de rechtbank geen medepleger, omdat uit het dossier zijn rol niet blijkt.
Van twee onderdelen spreekt de rechtbank de man vrij. De 1840 gram wit poeder dat als ketamine ten laste was gelegd, is door het Nederlands Forensisch Instituut niet onderzocht. De indicatieve test van de politie is daarvoor te weinig, en ook de officier van justitie vroeg om vrijspraak. Een pot met bruine stroperige substantie bleek cannabisconcentraat, maar het NFI kon niet vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Daardoor kan de rechtbank niet bepalen welk artikel van de Opiumwet is overtreden.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat de man zijn woning als opslagplaats gebruikte. Dat hij eerder in Frankrijk voor een soortgelijk feit werd veroordeeld en binnen een jaar na zijn vrijlating opnieuw Opiumwet-feiten pleegde, telt strafverzwarend. De rechtbank gebruikt de oriëntatiepunten als vertrekpunt: 30 maanden onvoorwaardelijke cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. Uit onderzoek van Novadic-Kentron blijkt dat de man een ernstige stoornis in het cannabisgebruik heeft en een psychotrauma- of stressgerelateerde stoornis.
De rechtbank veroordeelt hem tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie eiste 40 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel koppelt de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling voor verslaving en psychische klachten, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en meewerken aan het aflossen van schulden. De eis van een geldboete van € 891,95, bedoeld om criminele winst af te romen, wijst de rechtbank af, omdat er geen aanknopingspunten zijn voor financieel voordeel en alleen aanwezig hebben, niet handel, is bewezen. De voorlopige hechtenis blijft bestaan. Het strafrechtelijk beslag op het geldbedrag van € 891,95 wordt opgeheven en het geld gaat terug naar de man.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof verklaart hoger beroep tegen notaris niet-ontvankelijk wegens te late indiening Een vrouw diende in september 2024 een tuchtklacht in tegen een notaris. De voorzitter van de kamer voor het notariaat verklaarde die klacht grotendeels kennelijk niet-ontvankelijk en voor het overige kennelijk ongegrond, zonder de zaak eerst op een zitting te behandelen. Tegen die beslissing van de voorzitter kan een klager in verzet gaan, waarna de voltallige kamer de zaak alsnog beoordeelt. Dat deed de vrouw ook.
De kamer verklaarde het verzet op twee onderdelen gegrond, maar op de overige onderdelen ongegrond. Tegen het ongegrond verklaarde deel van zo'n verzetbeslissing staat volgens de Wet op het notarisambt normaal gesproken geen hoger beroep open. Dit rechtsmiddelenverbod kan alleen in zeer uitzonderlijke gevallen worden doorbroken, bijvoorbeeld als bij de behandeling een fundamenteel rechtsbeginsel is geschonden, zodat van een eerlijke en onpartijdige procedure geen sprake meer was.
De vrouw ging toch in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zij voerde aan dat de kamer, anders dan de voorzitter, een nieuwe motivering had gebruikt zonder haar daarover eerst te horen, wat volgens haar in strijd is met het beginsel van hoor en wederhoor. Ook zou de kamer onvoldoende hebben gemotiveerd waarom bepaalde uitzonderingen op de klachttermijn niet golden en waarom een van de klachtonderdelen helemaal niet werd besproken.
Voordat het hof aan die inhoudelijke vraag toekomt, moet eerst worden vastgesteld of het hoger beroep wel op tijd is ingesteld. Omdat de wet voor dit soort uitzonderingsgevallen geen aparte beroepstermijn noemt, geldt in beginsel dezelfde termijn als wanneer het rechtsmiddelenverbod niet zou bestaan: dertig dagen na verzending van de beslissing. De beslissing van de kamer dateert van 14 augustus 2025, maar het beroepschrift van de vrouw kwam pas op 14 januari 2026 bij het hof binnen, vijf maanden later.
De vrouw voerde aan dat zij eerder, op 28 augustus 2025, al een reactie naar de kamer had gestuurd die als (tijdig) beroepschrift zou moeten gelden. Het hof volgt dat niet. Uit die reactie zelf blijkt dat de vrouw die had bedoeld als aanvulling voorafgaand aan een zitting bij de kamer, niet als een beroepschrift gericht aan het hof. Andere omstandigheden die de termijnoverschrijding verschoonbaar zouden maken, zijn niet aangevoerd en ook niet gebleken.
Omdat het beroepschrift dus te laat is ingediend, komt het hof niet meer toe aan de vraag of het rechtsmiddelenverbod in dit geval doorbroken had moeten worden. Wel merkt het hof ten overvloede op dat een gebrek in de motivering van een tuchtbeslissing volgens vaste rechtspraak op zichzelf niet voldoende is om zo'n verbod te doorbreken. Het hof verklaart het hoger beroep van de vrouw daarom niet-ontvankelijk.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Civiel Recht Raad van State schrapt dwangsom van € 947 voor deken die niet tijdig besliste op aanwijzingsverzoek advocaat Een man vroeg op 29 maart 2024 aan de deken van de Orde van Advocaten Den Haag om een advocaat voor hem aan te wijzen. Aanleiding was het verdwijnen van twee voertuigen na zijn aanhouding op 7 maart 2007. De deken reageerde niet. Na een ingebrekestelling per e-mail van 31 mei 2024 stelde de man op 4 juli 2024 beroep in bij de rechtbank omdat er niet op tijd was beslist. Twaalf dagen later, op 16 juli 2024, wees de deken het verzoek alsnog af als kennelijk ongegrond.
De zaak ligt nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 30 januari 2025. Die rechtbank verklaarde het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond en bepaalde dat de deken een dwangsom van maximaal € 947 moest betalen. Het beroep tegen de afwijzing van 16 juli 2024 verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk. Daartegen staat volgens de Advocatenwet geen bestuursrechtelijke weg open, maar kan binnen zes weken beklag worden gedaan bij het Hof van Discipline.
De deken ging in hoger beroep tegen de dwangsom. Hij betoogde dat hij die niet verschuldigd is, omdat het verzoek kennelijk ongegrond was. Het ging namelijk om een herhaald verzoek, waarin geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden stonden. De Afdeling geeft hem gelijk. Over hetzelfde verzoek om aanwijzing van een advocaat was al meermaals beslist, onder meer in een uitspraak van de Afdeling van 22 mei 2024. Volgens artikel 4:17, vijfde lid, onder c, van de Algemene wet bestuursrecht is geen dwangsom verschuldigd als een aanvraag kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is. De rechtbank had dat volgens de Afdeling ten onrechte niet onderkend.
De man stelde zelf incidenteel hoger beroep in. Hij vond dat de brief van 16 juli 2024 een besluit is waartegen bezwaar en beroep openstaat. Ook zou de beklagprocedure bij het Hof van Discipline niet functioneren, omdat er belangenverstrengeling zou zijn tussen dat hof, de dekens en het Openbaar Ministerie. De Afdeling gaat daar niet in mee. Zij wijst op haar eerdere uitspraken van 22 mei 2024, waarin hoger beroepen van deze man tegen berichten van dekens van diverse arrondissementen niet-ontvankelijk werden verklaard wegens misbruik van recht. Hij is er meermaals op gewezen dat een afwijzing door de deken geen besluit is waartegen bezwaar kan worden gemaakt, en hij heeft ook daadwerkelijk beklag ingesteld bij het Hof van Discipline, dat dat beklag op 28 oktober 2024 ongegrond verklaarde. Hij werd dus geacht te weten dat deze procedure geen kans van slagen had.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de deken gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover daarin een dwangsom van € 947 is opgelegd. Voor het overige blijft die uitspraak in stand. Het incidenteel hoger beroep van de man verklaart de Afdeling niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst misbruik van hoger beroep af in AVG-zaak tegen deken advocaten Een man diende op 18 januari 2021 een klacht in tegen de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Het Hof van Discipline wees de deken van Overijssel aan om die klacht te onderzoeken. Na dat onderzoek stuurde de deken van Overijssel hem op 27 januari 2022 een standpunt over de klacht, het zogeheten dekenstandpunt. Twee dagen later deed de man een beroep op de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Hij eiste dat het dekenstandpunt werd gewist, of dat de persoonsgegevens daarin werden gecorrigeerd. Volgens hem had de deken dat standpunt niet mogen opstellen, omdat de wettelijke poging om de klacht minnelijk te regelen niet had plaatsgevonden.
De deken liet in februari 2022 weten dat de AVG alleen het wissen van persoonsgegevens kent, niet van een standpunt als geheel. Ook vroeg de deken de man aan te geven welke gegevens onjuist waren en hoe ze gerectificeerd moesten worden. De man reageerde daarop, maar gaf geen onderbouwing van specifieke persoonsgegevens. Op 14 maart 2022 wees de deken het verzoek af. Volgens de deken was er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven, en kan het Hof van Discipline zo'n standpunt naast zich neerleggen.
Tegen die afwijzing maakte de man bezwaar. De deken verklaarde dat bezwaar op 6 mei 2022 niet-ontvankelijk, omdat de man, ook al kreeg hij daartoe de kans, geen gronden had aangevoerd tegen het besluit. De rechtbank Oost-Brabant bevestigde dat oordeel op 5 augustus 2022: de man had in bezwaar alleen over inzage geschreven en niets gezegd over de afwijzing van zijn verzoek om rectificatie.
In hoger beroep voerde de man aan dat de Europese privacyverordening de verwerker verplicht om binnen één maand opgave te doen. Een uitzondering daarop moet binnen die maand worden gemeld, en de bewijslast ligt volledig bij de verwerker. Volgens de man had de deken beide verplichtingen genegeerd, en kon de nationale regelgeving daar niets aan veranderen. Ook vroeg hij om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam niet toe aan de inhoud. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin oordeelde zij dat hij misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk verzoeken, dient veel kansloze klachten in, voert veel procedures, levert onduidelijke processtukken aan en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past in dat patroon, en hij moet worden geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Prejudiciële vragen stelde de Afdeling niet, omdat de man niet had aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn.
De man had ook gevraagd om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Afdeling bestaat bij een niet-ontvankelijk hoger beroep wegens misbruik van recht in beginsel geen spanning en frustratie die recht geeft op vergoeding van immateriële schade. Er was geen reden om hiervan af te wijken.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht en wees het verzoek om schadevergoeding af. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht