Rechter laat Rabobank huurder uit chalet zetten, ontruiming pas na zes maanden Een man die al zestien jaar een chalet op een recreatieterrein huurt, moet het pand verlaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, gaf Rabobank toestemming om het huurbeding in te roepen. Daardoor kan de bank het chalet leeg laten verkopen.
Het chalet is met een hypotheek bezwaard. De eigenaar verleende die in 2002 aan de bank. Toen de eigenaar de maandelijkse betalingen niet meer deed, zegde de bank de geldlening op en eiste zij het openstaande saldo op. De eigenaar betaalde niet. De bank besloot daarom het onderpand in het openbaar te verkopen. De executie werd in mei 2026 aangezegd. De veiling stond eerst gepland voor 8 september 2026 en is uitgesteld tot 8 december 2026.
Intussen bleek dat de eigenaar het chalet verhuurde aan een man die er sinds een huurcontract van 3 juli 2010 woont. In de hypotheekakte staat dat verhuur alleen mag met toestemming van de bank. Die toestemming heeft de bank nooit gegeven. Omdat de bank niet wist onder welke voorwaarden het chalet is verhuurd en of er nog meer mensen wonen, riep zij in mei 2026 het huurbeding in tegen de huurder en tegen 'de onbekende huurders'. Voor die laatste groep plaatste zij een oproep in dagblad Trouw. De bank had daarvoor wel toestemming van de rechter nodig.
De rechter mag zo'n verzoek maar op twee gronden afwijzen: de huurovereenkomst bestond al vóór de hypotheek, of de bank kan ook bij verkoop in verhuurde staat volledig worden betaald. Geen van beide doet zich voor. Het huurcontract is van 2010 en de hypotheek van 2002. Uit het taxatierapport blijkt bovendien dat het chalet in verhuurde staat veel minder oplevert dan de bank nog te vorderen heeft. Het bod van de huurder van € 115.000 lag zelfs onder de getaxeerde waarde van het chalet zonder huurder.
De huurder voerde aan dat de bank hem al zeven jaar kende en nooit bezwaar had gemaakt. De rechter begreep dit als een beroep op rechtsverwerking, het verlies van een recht door er te lang niet op te hebben gewezen. Dat slaagt niet. Daarvoor moet de bank duidelijk en ondubbelzinnig hebben laten blijken dat de verhuur in orde was. Enkel stilzitten en het verstrijken van de tijd is daarvoor onvoldoende.
Wel kreeg de huurder extra tijd. Hij woont er al ruim zestien jaar, kan in de huidige woningmarkt geen woning kopen en staat niet ingeschreven als woningzoekende, waardoor de kans op snel vervangende huurruimte klein is. De rechter stelde de ontruimingstermijn daarom op het wettelijke maximum van zes maanden.
De voorzieningenrechter verleende de bank verlof om het huurbeding in te roepen. De huurder en de onbekende huurders moeten het chalet met alles wat daarbij hoort ontruimen en de sleutels aan de bank afgeven. Dat mag pas zes maanden na betekening van de beschikking worden afgedwongen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad. Elke partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: geldverstrekker mocht geen winstdeling vragen bij herfinanciering, € 416.000 terug Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent.
De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025.
De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen.
In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was.
De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht.
De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Hof korrelt € 4.636 van terugbetaling Dexia in effectenleasezaak; verjaring tijdig gestuit Een vrouw wilde van Dexia geld terug voor een effectenleaseovereenkomst die haar echtgenoot in september 2000 had gesloten, zonder dat zij daarvoor toestemming had gegeven. Zulke overeenkomsten kunnen worden vernietigd als de echtgenoot niet schriftelijk instemt. Zij deed dat in maart 2006 met een brief aan Dexia. Daarna draaide het in de rechtszaal vooral om de vraag of haar vordering inmiddels was verjaard.
De overeenkomst liep tien jaar en eindigde in 2010 met een eindafrekening die voor de echtgenoot negatief uitviel: een restschuld van € 2.127,87. De kantonrechter in Amsterdam oordeelde in augustus 2021 dat Dexia na de vernietiging alles moest terugbetalen wat zij uit de overeenkomst had ontvangen. Daarbij kwam de kantonrechter uit op € 8.989,59 voor de vrouw.
Dexia ging in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam van 12 augustus 2021. Het bedrijf voerde aan dat de vordering uit onverschuldigde betaling was verjaard en dat de kantonrechter een verkeerd bedrag had vastgesteld.
Over de verjaring was het hof duidelijk. Een vordering uit onverschuldigde betaling verjaart na vijf jaar. Door een collectieve actie over effectenleaseovereenkomsten, waarvoor het hof in 2007 een afwikkelingsregeling verbindend verklaarde, was die termijn eerst gestuit tot en met 25 juli 2007. Het echtpaar had zich tijdig van die regeling afgemeld en was er dus niet aan gebonden. Daarna stuurde het bedrijf Leaseproces, dat veel gedupeerden bijstond, op 24 januari 2012 en 27 oktober 2016 brieven aan Dexia om de verjaring te stuiten. Die brieven noemden uitdrukkelijk ook de vorderingen van echtgenoten uit de artikelen 1:88 en 1:89 van het Burgerlijk Wetboek. Het hof had dat in een eerdere zaak al zo beoordeeld en bleef daarbij.
Dexia betwistte dat Leaseproces namens de vrouw mocht optreden. De wet laat een wederpartij toe verklaringen van een gevolmachtigde als ongeldig af te wijzen, maar alleen als zij meteen om bewijs van de volmacht vraagt. Dat had Dexia na de brief van 2012 niet gedaan. Ook was niet gebleken dat de volmacht later was ingetrokken of opgezegd. Daarmee was de verjaring tijdig gestuit en kon Dexia zich daar niet op beroepen. De dagvaarding was bovendien op 7 januari 2021 uitgebracht, binnen vijf jaar na de brief van oktober 2016.
Dexia kreeg op één punt gelijk. De kantonrechter had aangenomen dat de echtgenoot € 4.656,26 aan restschuld had betaald, maar uit het financiële overzicht van Dexia bleek dat het maar € 19,45 was. De vrouw erkende dat. Het toe te wijzen bedrag daalde daardoor van € 8.989,59 naar € 4.352,78.
Het hof vernietigde het vonnis dus alleen voor de hoogte van dat bedrag en bekrachtigde het voor het overige. Dexia moet de vrouw € 4.352,78 betalen en wordt als overwegend in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de kosten van het hoger beroep, begroot op € 1.633,00 plus € 189,00 nasalaris. Heeft Dexia op grond van het vonnis van de kantonrechter meer betaald dan dit bedrag, dan moet de vrouw het verschil met wettelijke rente terugbetalen.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof laat Dexia bewijzen dat echtgenote al in 2000 wist van effectenlease Een man sloot in september 1999 een effectenleaseovereenkomst af met een rechtsvoorgangster van Dexia, met een looptijd van twintig jaar. Zijn toenmalige echtgenote gaf daar geen schriftelijke toestemming voor. In augustus 2006 liet zij Dexia schriftelijk weten dat zij de overeenkomst vernietigde, omdat zij die toestemming had moeten geven. De overeenkomst is later geëindigd en Dexia stelde in november 2012 de eindafrekening op, met een resultaat van € 185,43.
De kantonrechter in Amsterdam oordeelde op 23 november 2023 dat de overeenkomst door de vernietiging was komen te vervallen en veroordeelde Dexia tot betaling volgens een in het vonnis opgenomen berekening, met wettelijke rente en proceskosten. Dexia ging daartegen in hoger beroep. Zij voert onder meer aan dat het recht om de overeenkomst te vernietigen is verjaard.
Het hof stelt vast dat zo'n recht binnen drie jaar verjaart, gerekend vanaf het moment waarop de echtgenote daadwerkelijk wist dat de overeenkomst bestond. Niet van belang is wanneer zij begreep dat zij de overeenkomst kon vernietigen. Wie zich op verjaring beroept, moet de feiten stellen en bewijzen waaruit die wetenschap volgt. Dat is hier Dexia.
De Hoge Raad heeft eerder geoordeeld dat de verjaring bij dit soort overeenkomsten is gestuit door de collectieve actie van onder meer Stichting Eegalease op 13 maart 2003. Daardoor is het vernietigingsrecht niet verjaard bij overeenkomsten van na 13 maart 2000. Hetzelfde geldt als de echtgenote pas na die datum van een oudere overeenkomst hoorde. Omdat deze overeenkomst uit 1999 stamt, komt het erop aan of de echtgenote vóór 13 maart 2000 al wist van het bestaan ervan.
Dexia voert daarvoor een reeks omstandigheden aan. Zij wijst op de hoogte van de leasesom van € 27.442,08 en de forse vooruitbetaling. Ook noemt zij de betalingen vanaf een gezamenlijke rekening, de post van Dexia op het huisadres, de gezamenlijke belastingaangifte met aftrek van de rente en de bezoeken van de tussenpersoon. Verder wijst zij op de verhuizingen in 2003 en 2004, de hypotheekaanvraag met BKR-toets en de echtscheiding in 2004. De man betwist dit allemaal. Het hof vindt de stellingen van Dexia voldoende gemotiveerd om haar tot bewijs toe te laten. Het merkt wel op dat niet vaststaat dat de betalingen van een gezamenlijke rekening kwamen, zodat Dexia daaruit geen vermoeden kan afleiden.
Het hof laat Dexia daarom toe te bewijzen dat de echtgenote vóór 13 maart 2000 bekend werd met de effectenleaseovereenkomst. Wil Dexia dat met getuigen doen, dan is er een getuigenverhoor op 2 november 2026 om 9.30 uur in Amsterdam voor raadsheer-commissaris mr. R.M. de Winter. Alle verdere beslissingen houdt het hof aan.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht