Hof verdubbelt bijna boete voor Arubaanse verzekeraars wegens falend integriteitsbeleid, tot Afl. 4,3 miljoen Twee verzekeraars op Aruba, onderdeel van een groep met het hoofdkantoor op Sint Maarten, hadden hun zaken jarenlang niet op orde. De Centrale Bank van Aruba, die toezicht houdt op het verzekeringsbedrijf op het eiland, stelde 35 gedragingen vast die in strijd waren met de regels voor een deugdelijk bestuur en een integere bedrijfsvoering. Er was geen systematische analyse van integriteitsrisico's, het beleid kwam grotendeels van de groep en was niet toegesneden op Aruba, er was geen herkenbare compliance officer, er was sprake van ernstige belangenverstrengeling, de raad van commissarissen hield nauwelijks toezicht en de bestuursvoorzitter van de groep was tegelijk directeur van de Arubaanse bedrijven. Ook op het gebied van IT schoot het tekort: er was geen behoorlijk IT-beleid en niemand controleerde wie toegang had tot de systemen, waardoor ongeautoriseerde toegang en schending van privacy mogelijk waren. De verzekeraars betwistten die gedragingen op zich niet.
De Centrale Bank bracht de 35 gedragingen terug tot negentien overtredingen en legde op 22 februari 2023 een boete op van in totaal Afl. 5.928.750. Die berekening begon bij Afl. 15,5 miljoen, de som van de boetes per overtreding, en werd verlaagd met 50 procent vanwege de draagkracht, met 10 procent omdat de bedrijven zich verbeterbereid toonden en met nog eens 15 procent vanwege hun persoonlijke financiële situatie. Het bezwaar daartegen verklaarde de bank op 21 september 2023 ongegrond, waarbij zij de boete in twee gelijke delen over de twee verzekeraars verdeelde.
Het Gerecht in eerste aanleg van Aruba gaf de verzekeraars op 29 januari 2025 grotendeels gelijk. Volgens het Gerecht hingen de overtredingen zo sterk samen dat de bank had moeten volstaan met drie boetes: Afl. 1 miljoen voor het deugdelijk bestuur, Afl. 1 miljoen voor de integere bedrijfsvoering en Afl. 750.000 voor het ontbreken van controle op de toegang tot de systemen. Een aantal integriteitsovertredingen en drie van de vier IT-overtredingen mocht de bank niet apart beboeten. Het Gerecht matigde het totaal van Afl. 2.750.000 nog met 20 procent omdat het onderzoek te lang had geduurd, en met Afl. 5.000 omdat de redelijke termijn met meer dan zeven maanden was overschreden. Het Gerecht stelde de boete vast op tweemaal Afl. 1.095.000.
Beide partijen gingen in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie. De verzekeraars vonden dat de bank er maar twee boetes had mogen opleggen, en vroegen een grotere korting wegens de lange duur. Het Hof stelde hen op geen enkel punt in het gelijk. De richtlijnen die de bank op basis van de toezichtwet aan verzekeraars geeft, zijn volgens het Hof algemeen verbindende voorschriften, die op zichzelf kunnen worden overtreden en beboet. Ook het beroep op het recht om zichzelf niet te belasten faalde, zoals bij het Gerecht.
De Centrale Bank kreeg wel grotendeels gelijk. Het ontbreken van eigen beloningsbeleid, van een herkenbare compliance officer en van doorlopende screening van integriteitsgevoelige functies zijn volgens het Hof afzonderlijke gedragingen, die ook in afzonderlijke regels staan. IT-risicobeheer is een essentieel en apart onderdeel van een deugdelijk bestuur, en mocht dus ook apart worden beboet. De bank had terecht negentien overtredingen aangenomen.
Op één punt ging de bank volgens het Hof te ver. Haar eigen beleid schrijft voor dat de boete wordt verlaagd als er veel overtredingen tegelijk zijn, bij zeven of meer met 50 procent. Die korting had de bank niet toegepast, omdat zij het aantal al van 35 naar negentien had teruggebracht. Dat is volgens het Hof geen geldige reden. Gezien de ernst, het stelselmatige karakter en de positie van de verzekeraars als belangrijke systeemverzekeraar op Aruba vond het Hof een extra korting van 25 procent passend, in plaats van de volle 50 procent. Een extra korting voor de lange duur van het onderzoek zag het Hof niet, want deze zaak verliep anders dan die tegen de directeur. De korting van Afl. 5.000 voor de overschreden redelijke termijn liet het Hof staan, hoewel Afl. 2.500 volgens zijn eigen rechtspraak genoeg was geweest.
Het Hof vernietigde de uitspraak van het Gerecht voor zover die de boete had vastgesteld, en stelde de boete zelf vast op tweemaal Afl. 2.138.437,50, samen Afl. 4.276.875, Afl. 2.086.875 meer dan het Gerecht had bepaald. De Centrale Bank hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 23 september 2026
Bestuursrecht Rechtbank: ING mocht tuinbouwuitzendbureau op straat zetten na onbeantwoorde vragen over strafzaak Een uitzendbureau in de tuinbouw met 300 tot 350 werknemers kreeg van ING te horen dat de bankrelatie werd beëindigd. De bank vond dat het bedrijf te weinig informatie gaf over een strafrechtelijk onderzoek en over grote geldstromen op de rekeningen. Het bedrijf vond dat het alle vragen uitputtend had beantwoord en vroeg de rechter om ING te dwingen de dienstverlening voort te zetten.
Het bedrijf heeft een zakelijke betaalrekening en een G-rekening bij ING. Sinds 2019 stelde de bank vragen over het gebruik van die rekeningen. Vanaf 2023 voerde ING een formeel klantonderzoek uit, ook naar de voormalige bestuurder van het bedrijf. Het bedrijf vroeg meermaals uitstel en gaf in augustus en november 2023 antwoorden. Op 18 januari 2024 zegde ING de relatie op. Nadat het bedrijf bezwaar en een klacht had ingediend, handhaafde de bank in augustus 2025 haar besluit en nam het bedrijf voor zeven jaar op in haar intern verwijzingsregister. Met de daadwerkelijke beëindiging wacht ING tot de procedure is afgelopen.
De rechtbank stelt voorop dat een bank een klantrelatie in beginsel mag opzeggen. De algemene bankvoorwaarden geven daar ook een grondslag voor. Wel mag de opzegging naar redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar zijn, en dat moet het bedrijf zelf onderbouwen. Daar speelt mee dat de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme banken verplicht onderzoek te doen naar hun klanten. Kan een bank dat onderzoek niet afronden, dan moet zij de relatie beëindigen. De rechtbank kijkt daarbij naar de situatie tot de mondelinge behandeling op 7 september 2026, omdat de gevraagde instandhouding voor de toekomst geldt.
Volgens de rechtbank heeft het bedrijf onvoldoende meegewerkt. In 2017 legde de Inspectie SZW beslag onder ING op de rekeningen van het bedrijf, de vroegere bestuurder en diens vennootschap. Uit de beslagstukken blijkt dat in 2016 een strafrechtelijk onderzoek was bevolen naar onder meer mensensmokkel, valsheid in geschrift en witwassen. ING vroeg al in november 2023 naar de stand van dat onderzoek en naar bewijsstukken. Het bedrijf gaf pas in juli 2025 aan dat het wordt vervolgd. Op de zitting zei het dat er een veroordeling is gekomen voor valsheid in geschrift wegens niet uitbetaalde vakantiegelden, en dat alleen nog een ontnemingsonderzoek loopt. De rechtbank vindt die uitleg volstrekt onvoldoende: de ernst van de verdenking maakt duidelijk dat de bank meer informatie nodig heeft, zoals het vonnis.
Ook over de contante opnames en de overboekingen naar de privérekening van de voormalige bestuurder verklaarde het bedrijf wisselend. In 2024 zei het dat het geld bestemd was voor familie, vrienden en luxegoederen, in 2025 voor salarissen, zakelijke investeringen en casinobezoek. Volgens de rechtbank was de eerste uitleg dan zeer onvolledig, en is de latere uitleg maar voor een klein deel met documenten onderbouwd. Ook de geldstromen van en naar een Belgische groepsmaatschappij (ruim € 640.000 ontvangen en € 401.350 overgemaakt) bleven onduidelijk, omdat niet is uitgelegd waar het geld uiteindelijk vandaan kwam. Dat de transacties lang geleden zijn, is geen reden om vragen onbeantwoord te laten. Verder kreeg een reeks andere ontvangsten en betalingen, onder meer van € 218.765,52, € 435.624 en € 545.000, slechts een korte toelichting en niet steeds stukken.
Het bedrijf vroeg om de ontbrekende antwoorden in de procedure alsnog te mogen geven. Dat wijst de rechtbank af: dat had eerder gemoeten, en een rechtszaak is niet de plek om het klantonderzoek van een bank af te ronden. Omdat ING het onderzoek niet kon afronden, moest zij de relatie op grond van de Wwft beëindigen. Daarbij maakt het niet uit of het bedrijf elders een rekening kan openen. De opzegging is dus niet onaanvaardbaar.
De rechtbank wijst alle vorderingen van het bedrijf af. Het moet de proceskosten van ING van € 2.209 betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als het te laat is. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Twee bestuurders betalen DebitRoom € 24.800 als borg; boete, contractuele rente en incassokosten afgewezen Op 8 juni 2023 kreeg een bedrijf van Stichting DebitRoom een krediet van € 150.000 in rekening-courant. Twee bestuurders, ieder indirect via hun eigen holding, stonden daarvoor privé borg tot € 75.000. In augustus 2024 mislukten twee incasso's van € 35.232 en € 29.568 bij het bedrijf, waarna DebitRoom het op 20 augustus 2024 sommeerde € 76.694,91 te betalen. Het bedrijf betaalde daarna € 40.000 in een betalingsregeling, maar ging op 17 april 2025 failliet. DebitRoom vorderde daarom € 41.261,76 plus contractuele rente van de bedrijfsleiders als borgen. De procedure tegen het failliete bedrijf is van rechtswege geschorst.
DebitRoom dagvaardde op 25 februari 2025. Een van de borgen voerde verweer en verscheen, de ander en het bedrijf kwamen niet op de zitting van 15 september 2026. De bestuurder die verweer voerde, zei dat DebitRoom het bedrag van het krediet niet had gesteld, dat hij niet was gewaarschuwd voor de risico's van borg staan, dat DebitRoom de eisen voor particuliere borgtocht had geschonden en dat hij nooit in gebreke was gesteld.
De rechtbank nam aan dat het krediet € 150.000 bedroeg: een niet-betwiste e-mail van 6 juni 2023 en de borgtocht zelf noemden dat bedrag. Een schending van de zorgplicht zag ze niet: als bestuurder wist hij hoe het bedrijf ervoor stond, en hij was betrokken bij het krediet. De borgtocht is volgens de rechtbank een particuliere borgtocht, omdat niet is gebleken dat hij de meerderheid van de aandelen had. Daarom gelden dwingende beschermende regels.
De regel dat de borg gelijktijdig wordt geïnformeerd als de schuldeiser de hoofdschuldenaar in gebreke stelt, was hier niet geschonden. Het bedrijf was na de mislukte incasso's direct in verzuim, zodat een ingebrekestelling niet nodig was. Welke schade de borg had kunnen voorkomen, had hij niet onderbouwd.
Over de bijkomende vorderingen oordeelde de rechtbank dat de wet de borg maar beperkt aansprakelijk maakt. De contractuele rente werd afgewezen: een particuliere borg is alleen wettelijke rente verschuldigd over de periode dat hij zelf in verzuim is, en afwijking daarvan is bij een particuliere borg niet toegestaan. Omdat de borgen nooit in gebreke waren gesteld, kende de rechtbank wettelijke rente toe vanaf de dagvaarding. De boete van € 9.720 die het bedrijf verschuldigd was, kon DebitRoom niet op de borgen verhalen. De buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen, omdat de borg alleen kosten van rechtsvervolging hoeft te vergoeden als hij tijdig is ingelicht, en dat was niet gebeurd.
De hoofdsom was € 64.800. Daar trok de rechtbank de € 40.000 van het bedrijf van af. De rechtbank veroordeelde de twee bestuurders hoofdelijk om € 24.800 te betalen, plus wettelijke rente vanaf 25 februari 2025. Zij betalen ook de proceskosten: € 3.452,43 hoofdelijk, en de bestuurder die verweer voerde daarnaast € 836.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Hof bekrachtigt: Dexia moet beleggingsschade vergoeden na advies van tussenpersoon zonder vergunning Een man uit Zuid-Holland sloot eind jaren negentig zes effectenleaseovereenkomsten af, een soort geldlening om mee te beleggen. Hij deed dat via Duinstede Adviesgroep, een tussenpersoon bij wie hij al verzekeringen en een hypotheek had. Hij wilde een financiële reserve opbouwen voor later. Op advies van Duinstede nam hij een extra hypotheek van € 21.632,46 op de overwaarde van zijn woning en stak dat geld in een Capital Effect-product van Dexia. Later volgden nog twee andere Dexia-producten. Over de risico's zou niet zijn gesproken, en de man had geen ervaring met beleggen.
De vraag in deze zaak was of Duinstede de man heeft geadviseerd zonder daarvoor de vereiste vergunning te hebben, en of Dexia dat wist of had moeten weten. Als dat zo is, handelt Dexia onrechtmatig en moet zij de volledige schade vergoeden. De kantonrechter van de rechtbank Den Haag oordeelde in zijn vonnis van 3 april 2025 dat dit het geval was en veroordeelde Dexia ook in de proceskosten. Dexia ging daartegen in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag.
Het hof begint bij de vraag of Duinstede heeft geadviseerd. Daarvoor is een gepersonaliseerde aanbeveling nodig: een product dat als geschikt voor deze afnemer wordt voorgesteld of dat is gebaseerd op zijn persoonlijke omstandigheden. Volgens het hof is dat hier het geval. De wensen en financiële situatie van de man zijn besproken, hij heeft zijn financiële doel genoemd, en Duinstede heeft daarna specifieke producten van één aanbieder aangeraden. Dat tussenpersonen veelvuldig op huisbezoek gingen en volgens een vast patroon een op de persoon toegesneden advies gaven, maakt zijn verhaal extra aannemelijk.
Dexia betwistte dit bij gebrek aan wetenschap en wees erop dat de gebeurtenissen meer dan twintig jaar geleden speelden. Het hof accepteert dat niet. Dexia heeft haar producten juist via tussenpersonen verkocht omdat die kopers persoonlijk konden adviseren, en had daarom moeten nagaan of zij vergunningplichtig adviseerden. Dat zij nu niet meer weet wat er is gezegd, is volgens het hof haar eigen nalatigheid en komt voor haar rekening. Ook is niet gebleken dat Dexia de betrokken medewerker van Duinstede ooit heeft bevraagd over deze zaak. Het hof laat Dexia daarom niet toe tot tegenbewijs.
Dexia voerde verder aan dat adviseren en klanten aanbrengen onder de toenmalige regels geen vergunning vereiste. Het hof verwerpt dat met verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 2 september 2016. Daaruit volgt dat een tussenpersoon die niet alleen klanten aanbrengt maar ook adviseert, een vergunning nodig heeft. Dat de toezichthouder nooit liet weten dat tussenpersonen zonder vergunning niet mochten adviseren, helpt Dexia niet: als professionele effecteninstelling draagt zij het risico van een mogelijk onjuiste inschatting. Dexia heeft haar tussenpersonen zelf omschreven als onafhankelijke, gespecialiseerde adviseurs en wist of moest weten dat zij geen vergunning hadden.
Een laatste grief ging over de eerste overeenkomst. Die was gesloten door de man en zijn inmiddels overleden ex-partner. Volgens Dexia kon hij daarom niet de volledige schade vorderen. Het hof wijst dat af. Een deelgenoot in een gemeenschap mag op eigen naam een vordering voor de hele gemeenschap instellen, en uit niets blijkt dat de gemeenschap al was ontbonden. De regel over de onderlinge aandelen van deelgenoten raakt alleen hun onderlinge verhouding, en Dexia staat daarbuiten.
De grieven van Dexia slagen dus niet. Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter, zodat Dexia de volledige schade van de man moet vergoeden. Partijen kunnen het bedrag zelf berekenen aan de hand van het vonnis. Dexia moet ook de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362,00 griffierecht, € 1.935,00 voor het salaris van de advocaat en € 189,00 aan nakosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het arrest is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Den Haag · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof: Dexia moet schade vergoeden na advies van Spaar Select zonder vergunning Ook in een tweede effectenlease-zaak van deze dag moet Dexia de volledige schade van een klant vergoeden, ditmaal voor een overeenkomst die tot stand kwam via tussenpersoon Spaar Select. Het gerechtshof Den Haag bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter en wijst het hoger beroep van Dexia af.
De klant sloot destijds via Spaar Select, die optrad als zogeheten cliëntenremisier (een tussenpersoon die klanten aanbrengt bij een aanbieder), een effectenleaseovereenkomst met Dexia af. Zo'n overeenkomst houdt in dat iemand geld leent om daarmee te beleggen in aandelen, in de hoop op koerswinst. Spaar Select beschikte niet over de vergunning die nodig is om daarnaast ook daadwerkelijk beleggingsadvies te geven. De kantonrechter verklaarde eerder al voor recht dat Dexia niets meer aan de klant verschuldigd was, nadat Dexia de vastgestelde schadevergoeding had uitbetaald, en veroordeelde Dexia in de proceskosten. Dexia ging tegen die uitspraak in hoger beroep, in de hoop alsnog haar oorspronkelijke vordering volledig toegewezen te krijgen.
Voordat het hof aan de inhoud toekomt, moet het eerst twee andere kwesties beoordelen. Zo diende Dexia in hoger beroep een uitgebreid memorandum in met haar standpunten en talloze bijlagen. Het hof laat dit stuk buiten beschouwing: het gaat niet om een bewijsstuk, maar om een verkapt tweede processtuk naast de memorie van grieven, waarvoor de procesregels geen ruimte bieden. Ook de reactie van de klant op dit memorandum blijft daarom onbesproken.
Daarnaast beriep Dexia zich op verjaring van de vordering: zij zou sinds 2004 nooit een brief hebben ontvangen waarmee de verjaringstermijn werd gestuit (dat wil zeggen: opnieuw liet beginnen lopen). De klant weerlegde dit met documenten, mede omdat organisatie Leaseproces destijds voor een grote groep gedupeerden dergelijke stuitingsbrieven verstuurde. Omdat Dexia haar eigen stelling niet voldoende heeft onderbouwd, verwerpt het hof het beroep op verjaring.
Inhoudelijk gaat het geschil over de vraag of Spaar Select de klant onbevoegd heeft geadviseerd. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad overschrijdt een tussenpersoon de grenzen van zijn vrijstelling van de vergunningplicht zodra hij een klant een specifiek product aanbeveelt dat is voorgesteld als geschikt voor die klant, of dat berust op een afweging van diens persoonlijke omstandigheden. De klant beschreef dat een medewerker van Spaar Select had gevraagd naar zijn wens om vermogen op te bouwen en zijn financiële mogelijkheden, en op basis daarvan specifiek het effectenleaseproduct van Dexia aanraadde als passend voor zijn situatie. Volgens het hof gaat het hier niet om neutrale informatieverstrekking, maar om precies het soort advies waarvoor een vergunning nodig was. Omdat Dexia deze beschrijving onvoldoende gemotiveerd heeft weersproken, komt zij niet meer toe aan het leveren van tegenbewijs.
Ook op het punt van de kennis van Dexia oordeelt het hof in het nadeel van het bedrijf. Uit stukken die ook in eerdere, vergelijkbare procedures zijn beoordeeld, blijkt dat Dexia destijds nauw samenwerkte met Spaar Select en wist, of moest weten, dat deze tussenpersoon op grote schaal beleggingsadvies gaf aan klanten die zij vervolgens bij Dexia aanbracht. Omdat Dexia er zelf voor koos om haar producten via zulke tussenpersonen te verkopen, had zij zelf moeten controleren of dit advies wel volgens de regels verliep. Dat zij dit heeft nagelaten, komt voor haar eigen risico, en levert geen aanleiding op voor nader bewijsonderzoek.
Het hof concludeert dat Dexia in strijd heeft gehandeld met de destijds geldende toezichtregels en daarom onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de klant. Het bekrachtigt daarom het vonnis van de kantonrechter, dat Dexia de volledige schade van de klant moet vergoeden, en veroordeelt Dexia tot betaling van de proceskosten van het hoger beroep, in totaal ruim € 2.470 aan griffierecht, salaris van de advocaat en nakosten.
Gerechtshof Den Haag · 18 augustus 2026
Civiel Recht