Hof heft bewind over jongeman met autisme op: geen bewijs dat zijn geestelijke toestand geldzorgen veroorzaakte Een jongeman van 28 uit de regio Haarlem zag zijn financiën plotseling uit handen genomen worden. Hij woonde tot de zomer van 2025 bij zijn moeder en zus, die geld van hem eisten en hem emotioneel en fysiek mishandelden. Onder die druk maakte hij geld over en deed hij uitgaven alleen om onder de druk uit te komen. Toen hij op grond van een zorgmachtiging, een rechterlijke machtiging voor verplichte zorg, werd opgenomen bij een zorginstelling, vroeg die instelling de kantonrechter om bewind. Bij bewind beheert een bewindvoerder het vermogen van iemand die dat zelf niet kan. De kantonrechter stelde het bewind in en benoemde FHV Castricum B.V. tot bewindvoerder.
De man ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. Hij voerde aan dat de situatie waarin hij onder druk werd gezet er niet meer is. Hij woont niet meer bij zijn moeder en zus, heeft geen contact met hen en gaat er niet naar terug. Binnen afzienbare tijd verhuist hij naar een beschermde woonvorm. Schulden of uitgeleend geld waren er volgens hem niet. Hij vond dat hij zijn geldzaken zelf kan regelen.
De bewindvoerder vertelde op zitting dat de man vóór het bewind een lege bankrekening had, een creditcardschuld tot het maximum van € 1.000 en hoge kosten voor openbaar vervoer. Nu krijgt hij € 143 leefgeld per week en gaat het volgens de bewindvoerder goed: er zijn geen schulden en hij heeft ongeveer € 4.000 gespaard voor de inrichting van zijn nieuwe woning. Toch twijfelde de bewindvoerder of de man zonder bewind overzicht houdt, mede omdat hij is gediagnosticeerd met autisme en een lager IQ dan gemiddeld heeft. De bewindvoerder wilde eerst een zelfredzaamheidstraject starten om te zien of en wanneer hij het zelf kan.
Het hof oordeelt dat er geen grond voor bewind was, niet toen de kantonrechter besliste en ook nu niet. Een bewind vanwege iemands geestelijke toestand kan alleen als die toestand ertoe leidt dat hij zijn vermogensrechtelijke belangen niet behoorlijk kan behartigen. Dat is hier niet vastgesteld. Wel is bij de man een autismespectrumstoornis vastgesteld en is mogelijk sprake van een verstandelijke beperking. Maar er is geen of onvoldoende medische informatie waaruit volgt dat zijn toestand de geldzorgen veroorzaakte. De problemen lijken vooral voort te komen uit de druk van zijn moeder en zus, en die oorzaak was al weggenomen door de opname vanaf 2 september 2025. Het verzoekschrift van de instelling noemde bovendien alleen dat hij onder druk geld had overgemaakt en dat de instelling hem wilde beschermen tegen verkeerde keuzes. Daaruit volgt volgens het hof geen verband met zijn geestelijke toestand. Op de zitting liet de man bovendien zien dat hij zijn inkomsten en uitgaven kent en zijn financiën zelf bijhoudt via het online portaal van de bewindvoerder.
Het hof wijst erop dat beschermingsmaatregelen niet dieper in het recht op zelfbeschikking mogen ingrijpen dan strikt nodig is, en dat een minder zware maatregel voorrang heeft. De man kan wel baat hebben bij hulp, bijvoorbeeld van een budgetcoach, en heeft laten zien dat hij zich zo nodig laat bijstaan. De begeleiding van zijn woonvoorziening kan hem daarbij helpen. Een zelfredzaamheidstraject binnen een bewind is omdat het bewind vervalt niet meer aan de orde.
Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter. De taak van de bewindvoerder eindigt daarmee de dag na de uitspraak. De bewindvoerder moet binnen twee maanden de eindrekening en verantwoording afleggen aan de man en een exemplaar bij het bewindsbureau van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, indienen. De handelingen die de bewindvoerder tot nu toe heeft verricht blijven geldig. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat € 750 kinderalimentatie staan: vader bewijst zijn inkomen niet, rijbewijskosten blijven bij hem Na 28 jaar samenwonen gingen een vader en moeder in augustus 2023 uit elkaar. Twee van hun kinderen woonden bij de vader. De jongste dochter, nu 16, verbleef eerst om en om bij beide ouders, maar woont sinds 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder. Over de verdeling van de kosten van de kinderen hadden de ouders nooit iets op papier gezet.
De rechtbank Noord-Holland bepaalde in april 2026 dat de vader aan de moeder € 750 per maand kinderalimentatie moet betalen voor de dochter, met ingang van 1 mei 2025. De vader vroeg daarnaast om een bijdrage van de moeder voor zijn zoon, die op 13 april 2026 18 werd. Ook wilde hij dat de moeder de helft van de kosten van de rijbewijzen van de kinderen zou betalen. De rechtbank wees die verzoeken af. De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, van 10 april 2026 (hersteld op 3 juni 2026). De zoon voegde zich later bij dat beroep.
Het hof verklaarde de zoon eerst niet-ontvankelijk. Het verzoek om alimentatie voor hem ging uitsluitend over de periode dat hij nog minderjarig was. In die periode worden minderjarigen door hun ouders vertegenwoordigd en kunnen ze zelf geen procespartij zijn.
Daarna keek het hof naar de ingangsdatum. De vader wilde dat de alimentatie pas op 1 juni 2025 zou ingaan, omdat de moeder dat in eerste aanleg zelf zou hebben gesteld. Het hof zag dat als een verschrijving. Vast staat dat de dochter vanaf 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder woonde, en de vader betwistte dat niet. De datum van 1 mei 2025 blijft daarom staan.
Het grootste punt was de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de vader. De behoefte van kinderen wordt in beginsel bepaald op basis van het netto besteedbaar gezinsinkomen in de laatste periode dat het gezin nog samen was. De vader stelde dat daarvoor alleen zijn salaris van € 68.549 telde, omdat het gezin uitsluitend van de gezamenlijke bankrekening zou hebben geleefd. De moeder betwistte dat gemotiveerd: de vader deed ook veel contante uitgaven en betalingen vanaf andere rekeningen. Volgens het hof had de vader zijn stelling onvoldoende onderbouwd en niet weersproken dat hij veel contant uitgaf.
Bovendien bleek de vader meer inkomstenbronnen te hebben dan zijn salaris. Hij is directeur-grootaandeelhouder van een holding met meerdere werkmaatschappijen en mede-eigenaar van onroerend goed op achttien adressen. Daarover heeft hij nauwelijks stukken overgelegd: geen jaarrekeningen van zijn vennootschappen over 2023 tot en met 2025, geen overzicht van zijn huurinkomsten, geen belastingaangiften en aanslagen. Het hof kon daardoor noch de behoefte van de kinderen noch de draagkracht van de vader vaststellen. De gevolgen daarvan komen voor rekening en risico van de vader. Omdat een vergelijking van de draagkracht van beide ouders onmogelijk was, kwam het hof ook niet toe aan het inkomen van de moeder, die volgens de vader meer zou kunnen werken dan haar huidige 17 uur per week.
Tot slot vroeg de vader om een verklaring voor recht dat de ouders de kinderen een rijbewijs in het vooruitzicht hadden gesteld. Het hof wees dat af. Een eventuele afspraak met de kinderen zegt niets over hoe de ouders de kosten onderling moeten delen, en een concrete afspraak waaruit een betalingsverplichting van de moeder volgt is niet gebleken. De gevraagde verklaring ziet bovendien niet op een bepaalde rechtsverhouding tussen de ouders en is al daarom niet toewijsbaar. Het verzoek om de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen verviel, omdat het hof in de hoofdzaak zelf besliste.
Het hof verklaarde de zoon niet-ontvankelijk en bekrachtigde de beschikking van de rechtbank. De vader blijft dus € 750 per maand betalen voor zijn dochter, met ingang van 1 mei 2025. Het verzoek om een bijdrage van de moeder voor de zoon en het verzoek over de rijbewijzen bleven afgewezen. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten.
Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking.
De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon.
De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling.
Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen.
Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter geeft vrouw met vier kinderen tot 1 februari 2027 om eigen woning ex-partner te verlaten Een vrouw woont met haar vier kinderen in een huis dat van haar ex-partner is. De relatie is voorbij, de man woont inmiddels bij zijn moeder en wil terug naar zijn eigen woning. De vrouw heeft nog geen andere woonruimte gevonden. Wie mag er in het huis blijven wonen? Over die vraag moest de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in een kort geding beslissen.
Partijen hadden een affectieve relatie en sloten in 2011 bij de notaris een samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat ieder van hen, als de overeenkomst eindigt, de kantonrechter kan vragen om nog zes maanden in de gezamenlijke woning te mogen blijven wonen. Uit de relatie zijn vier minderjarige kinderen geboren, van 4, 8, 14 en 16 jaar. De vrouw heeft het eenhoofdig gezag. De man is de enige eigenaar van de woning. Hij zegde de samenlevingsovereenkomst op 5 december 2025 op, per 5 januari 2026, en vertrok volgens eigen zeggen op 1 februari 2026 uit het huis. De vrouw bleef met de kinderen achter. Op 30 april 2026 liet de man haar weten dat zij tot 5 juli 2026 in de woning mocht blijven.
Die termijn is inmiddels verstreken. De vrouw heeft zich bij een woningcorporatie ingeschreven voor een sociale huurwoning en een urgentieverklaring aangevraagd, een bewijs dat zij met voorrang voor een huurwoning in aanmerking komt. Over die aanvraag is nog niet beslist. Volgens de rechter houdt de woningcorporatie de beslissing aan tot er vonnis is gewezen in dit kort geding. De man eiste dat de vrouw de woning binnen twee weken verlaat, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag. De vrouw vroeg juist om te mogen blijven tot ze een eigen woning heeft, met een dwangsom van € 1.000 per dag voor de man als hij haar daarin hindert.
De rechter erkent dat de man het recht heeft om in zijn eigen woning te wonen en dat hij belang heeft bij terugkeer. Hij gaf de vrouw bovendien al een half jaar om iets anders te vinden, en zij heeft de woning inmiddels negen maanden alleen gebruikt. Daartegenover staat het belang van de vrouw en de kinderen. Omdat de beslissing de kinderen raakt, geeft de rechter volgens artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind bijzonder gewicht aan hun belangen. De man zei dat de kinderen bij hem konden blijven wonen en dat hij de zorg kon overnemen, maar de vrouw betwistte dat hij dat behoorlijk kan. Zij heeft de zorg al die jaren gedragen, dus het is voorlopig niet aannemelijk dat een verandering in het belang van de kinderen is. Ook vindt de rechter het voor de man makkelijker om tijdelijk onderdak te vinden dan voor de vrouw om woonruimte te vinden voor zichzelf en vier kinderen.
Tegelijk is het belang van de vrouw niet onbegrensd. De man heeft volgens de rechter een stip aan de horizon nodig, en die zet de rechter op 1 februari 2027. Een dag later, op 2 februari 2027, staat bij dezelfde rechtbank de zitting gepland over de omgangsregeling met de kinderen en het gezag. De rechter spreekt de hoop uit dat de urgentieverklaring snel wordt toegekend, zodat de vrouw vóór die datum een huurwoning krijgt. Dan kan de rechter in de bodemprocedure al rekening houden met de nieuwe woonsituatie. Beide dwangsommen wijst de rechter af. Een gedwongen ontruiming kan een deurwaarder zo nodig uitvoeren, en er is geen aanleiding te denken dat de man zich niet aan de uitspraak zal houden. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
De voorzieningenrechter veroordeelt de vrouw om de woning te verlaten zodra zij andere woonruimte heeft, maar uiterlijk op 31 januari 2027, onder medeneming van haar spullen en met afgifte van de sleutels aan de man. In reconventie, dus op de eigen vordering van de vrouw, veroordeelt de rechter de man om tot 1 februari 2027 te gedogen dat de vrouw met de kinderen het huis blijft gebruiken, of tot zij eerder een andere woning heeft gevonden. De dwangsommen worden afgewezen en het vonnis is voor beide kanten uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht