Kantonrechter verwijst zaak naar team handel en haven; gedaagde moet € 3.083 griffierecht betalen Een civiele zaak die bij de kantonrechter in Rotterdam diende, is doorgeschoven naar een andere afdeling van dezelfde rechtbank: het team handel en haven. Wat er precies tussen de eiseres en de gedaagde speelt, staat niet in dit vonnis. De uitspraak gaat alleen over de vraag waar de zaak verder behandeld wordt en wat dat betekent voor de partijen.
De kantonrechter had in een tussenvonnis van 10 september 2026 al laten weten dat hij van plan was de zaak te verwijzen. Beide partijen konden daarop reageren via een akte, een schriftelijke reactie op een tussenvonnis. Geen van beiden maakte bezwaar. Daarom verwijst de kantonrechter de zaak nu daadwerkelijk naar het team handel en haven van de rechtbank, op grond van artikel 71 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
De verwijzing heeft praktische gevolgen. Bij het team handel en haven mogen partijen niet zelf procederen: een advocaat is verplicht, zo bepaalt artikel 79 van hetzelfde wetboek. Beide partijen worden in deze procedure nu al bijgestaan door een gemachtigde, maar zij moeten zich vanaf nu laten vertegenwoordigen door een advocaat. De zaak komt op woensdag 4 november 2026 om 10.00 uur op de rol, de lijst van zaken die op een bepaalde zitting worden ingepland. Op die zitting kan zich namens elke partij een advocaat melden.
Ook financieel verandert er iets. Doordat de zaak wordt verwezen, moet de gedaagde extra griffierecht betalen, het bedrag dat partijen aan de rechtbank verschuldigd zijn om een zaak te laten behandelen. Dat bedraagt € 3.083. De gedaagde moet dit betalen binnen vier weken na de eerste roldatum bij het team handel en haven, dus na 4 november 2026. Het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak stuurt daarvoor een factuur.
Inhoudelijk is er in dit vonnis nog niets beslist over het geschil zelf. De kantonrechter draagt de griffier op de processtukken en een kopie van het vonnis tijdig naar de griffier van het team handel en haven te sturen, zodat de zaak daar kan worden opgepakt.
De kantonrechter verwijst de zaak dus naar de rolzitting van het team handel en haven van 4 november 2026, waar beide partijen met een advocaat moeten verschijnen, en de gedaagde moet € 3.083 griffierecht betalen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht CBb laat schorsing chauffeurskaart taxichauffeur na hennepkwekerij in loods in stand Op 1 juli 2026 deden de politie en een gemeente een controle in een bedrijfsloods van een taxiondernemer. Op de eerste verdieping troffen zij een hennepkwekerij aan. De eigenaar van het bedrijf, zelf taxichauffeur, werd ter plaatse aangehouden als verdachte van overtreding van de Opiumwet. Een van zijn taxi's, een Tesla, werd in beslag genomen. De politie lichtte de staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat in en stuurde de processen-verbaal mee.
Op 19 augustus 2026 schorste de staatssecretaris de chauffeurskaart van de man tot 11 november 2026. Die kaart heeft een taxichauffeur nodig om te mogen rijden. De staatssecretaris vermoedde dat de man niet langer voldoet aan de eisen voor een verklaring omtrent het gedrag (VOG), en wilde met de schorsing niet wachten op de uitkomst van het onderzoek. Op 16 september 2026 vroeg hij de man een nieuwe VOG te overleggen en verlengde hij de schorsing tot 9 december 2026, tenzij de man eerder een nieuwe VOG liet zien. Het bezwaar tegen de schorsing verklaarde de staatssecretaris op 30 september 2026 ongegrond. De man ging in beroep en vroeg de voorzieningenrechter van het College van Beroep voor het bedrijfsleven om een spoedmaatregel (een voorlopige voorziening).
De man voerde aan dat hij door de schorsing geen inkomen heeft, terwijl zijn vaste maandelijkse lasten ongeveer € 5.163 bedragen en hij bijdraagt aan de kosten van zijn kinderen. Hij vond een schorsing van twaalf weken te zwaar en wees op zijn lange staat van dienst. Volgens hem had hij de eerste verdieping verhuurd aan een derde, wist hij niet van de kwekerij en had hij er geen voordeel van. In zijn taxi waren geen drugs gevonden, de Tesla had hij teruggekregen en de strafzaak was nog niet afgerond. Direct na de brief van 16 september vroeg hij een nieuwe VOG aan.
De voorzieningenrechter vond de ontkenning van de man ongeloofwaardig. Op de begane grond, waar hij zijn taxi's stalt, lagen materialen voor de kwekerij, en de kwekerij was vanaf die verdieping vrij toegankelijk. De sleutels van zijn taxi's lagen op de eerste verdieping. Volgens de processen-verbaal was de man tijdens de inspectie erg zenuwachtig en probeerde hij weg te rennen. De staatssecretaris hoefde niet te beoordelen of de man het feit echt had gepleegd; dat is aan de strafrechter. Het vermoeden dat hij niet meer aan de VOG-eisen voldoet, volstond. Dat het feit niets met het taxivervoer te maken had, maakte niet uit.
Ook de afweging van de staatssecretaris was volgens de voorzieningenrechter niet onredelijk. Taxichauffeurs zijn verantwoordelijk voor de veiligheid van hun passagiers, en overtredingen van de Opiumwet gaan samen met een verhoogd risico op geweldsdelicten. Dat belang mocht zwaarder wegen dan de inkomstenderving van de man. De omstandigheden waaronder het feit plaatsvond kunnen wel meespelen bij de aanvraag van de VOG en in de strafzaak.
De brief van 16 september zag de voorzieningenrechter als een wijzigingsbesluit, zodat het beroep ook daarop betrekking had. De verlenging van de schorsing met vier weken benadeelde de man niet. Hij kreeg tijdig de kans een nieuwe VOG aan te vragen en deed dat ook. De verlenging houdt waarschijnlijk rekening met de tijd die Justis nodig kan hebben, en dat is in zijn voordeel. De voorzieningenrechter zag geen aanwijzingen dat de staatssecretaris de man dwars wilde zitten.
De voorzieningenrechter verklaarde het beroep ongegrond en wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De chauffeurskaart blijft dus geschorst. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Trambestuurder krijgt € 750 boete voor negeren rood licht bij aanrijding fietsster Een veertienjarig meisje werd op 25 maart 2026 tijdens de ochtendspits in Amsterdam op haar fiets aangereden door een tram. Het ongeluk gebeurde op de Buitenveldertselaan, ter hoogte van de kruising met de De Cuserstraat. Het regende. Het meisje stak de trambaan over toen haar eigen verkeerslicht op groen stond. De tram reed over de kruising terwijl het voor hem bestemde verkeerslicht, een zogeheten negenoog, al negen minuten rood uitstraalde.
De bestuurder, een man van in de vijftig, hield zelf aanvankelijk vol dat het negenoog wit licht gaf, waardoor hij dacht te mogen doorrijden. Toen de politie hem de camerabeelden van de tram liet zien, zag hij dat het licht rood was. Ook op de zitting erkende hij dat hij het rode licht kennelijk, maar onbedoeld, had genegeerd.
De officier van justitie vond dat de man aanmerkelijke schuld had aan het ongeval, in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. Zij wees erop dat het licht al negen minuten rood was, dat de man beroepschauffeur is en dat het slecht weer en druk was. Daarom eiste zij 100 uur taakstraf en een geheel voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid van zes maanden. De verdediging vond dat hij van die zwaardere aanklacht moest worden vrijgesproken en dat alleen het veroorzaken van gevaar op de weg (artikel 5) bewezen kon worden.
De rechtbank volgde de verdediging. Voor 'schuld' in de zin van artikel 6 is meer nodig dan een verkeersfout met ernstige gevolgen: er moet sprake zijn van aanmerkelijke onvoorzichtigheid. De rechtbank keek naar het geheel van de gedragingen. De man had volgens de rechtbank wel op de situatie gelet. Hij zag een fietser van rechts naderen en twijfelde of die zou stoppen. Daarna zag hij het meisje van links pas toen zij vlak voor het spoor stond. Hij bediende toen 3,7 seconden de bel en remde. Uit de data van de tram blijkt dat hij 1,6 seconde voor de oversteekplaats begon te remmen, eerst met 20 procent, en op 1,8 seconde na de oversteekplaats met 100 procent. De man zei dat meteen vol remmen niets had uitgemaakt, omdat hij het meisje te laat zag. Dat het licht negen minuten rood was en dat hij beroepschauffeur is, maakte voor de rechtbank geen verschil: het bleef één en dezelfde fout, namelijk de onjuiste veronderstelling dat het licht wit was. Het overige gedrag was dat van een zorgvuldige beroepschauffeur.
Wel achtte de rechtbank bewezen dat de man gevaar op de weg veroorzaakte door het rode licht te negeren. Dat gevaar werd werkelijkheid doordat hij het meisje aanreed en zij letsel opliep.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat artikel 5 een overtreding is waarop een veel lagere straf staat dan op het misdrijf van artikel 6. De man heeft geen strafblad. Het ongeval maakte grote indruk op hem, hij toonde zich schuldbewust en krijgt psychische ondersteuning. Hij stopte uit eigen beweging als trambestuurder en werkt nu als tramconducteur. Een voorwaardelijke straf als stok achter de deur vond de rechtbank daarom niet nodig. De rechtbank sprak de man vrij van het primair tenlastegelegde en veroordeelde hem voor het veroorzaken van gevaar op de weg tot een geldboete van € 750, te vervangen door zeven dagen hechtenis als hij niet betaalt. Een ontzegging van de rijbevoegdheid legde zij niet op.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden.
De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in.
De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst.
De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren.
Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak.
De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd.
De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht