Ondernemingskamer wijst bestuurder aan bij Family Care Almere Overgooi na bevolen onderzoek Bij Family Care Almere Overgooi B.V. in Almere is een externe bestuurder aangesteld. Dat besluit nam de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam, na een geschil dat een vennoot van het bedrijf aan de rechter voorlegde.
De zaak begon met een verzoek van een inwoonster van Almere, bijgestaan door mr. F.L. Jansen. Zij vroeg de Ondernemingskamer om in te grijpen bij de besloten vennootschap Family Care Almere Overgooi. Het bedrijf zelf, twee belanghebbenden uit Lelystad en een derde belanghebbende uit Almere voerden verweer. De Ondernemingskamer is de gespecialiseerde kamer van het hof die geschillen binnen ondernemingen behandelt, bijvoorbeeld over wanbeleid of ruzie tussen aandeelhouders en bestuurders.
Op 22 oktober 2026 hield de Ondernemingskamer een zitting. Aan het einde daarvan sprak zij mondeling uit wat zij ging doen. Zij beval een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van Family Care Almere Overgooi vanaf 28 december 2021. Een onderzoeker zou later worden aangewezen. Over het budget voor dat onderzoek heeft de Ondernemingskamer nog niet beslist; die beslissing is aangehouden.
Ook zorgde de Ondernemingskamer meteen voor een spoedmaatregel, een zogeheten onmiddellijke voorziening die geldt zolang de procedure loopt. Zij benoemde een nog aan te wijzen persoon tot bestuurder van het bedrijf, met beslissende stem. Die bestuurder is zelfstandig bevoegd om de vennootschap te vertegenwoordigen, en zonder hem kan het bedrijf niet rechtsgeldig worden vertegenwoordigd. Daarmee heeft de externe bestuurder in de praktijk het laatste woord bij Family Care Almere Overgooi.
In de nu gepubliceerde beschikking van 28 oktober 2026 heeft de Ondernemingskamer ingevuld wie die bestuurder wordt. De naam was in de mondelinge uitspraak nog niet genoemd, zodat partijen eerst moesten horen wie het zou worden. De beschikking bevat verder geen inhoudelijke overwegingen; die staan in de mondelinge uitspraak van 22 oktober.
De Ondernemingskamer wees mr. M.C. van den Biggelaar MiF aan als bestuurder van Family Care Almere Overgooi. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de benoeming direct geldt en niet hoeft te wachten tot een eventueel beroep in cassatie is afgehandeld.
Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Heineken en Griekse dochter AB moeten concurrent € 111 miljoen betalen voor machtsmisbruik op biermarkt Zestien jaar lang, van 1998 tot 2014, maakte de Griekse bierbrouwerij Athenian Brewery (AB) misbruik van haar machtspositie op de Griekse biermarkt. Dat stelde de Griekse mededingingsautoriteit in 2014 vast en legde een boete op van ruim € 31 miljoen, later verlaagd tot € 27 miljoen. AB sloot concurrenten uit met exclusiviteit, loyaliteitskortingen en discriminerende behandeling bij horeca, groothandel en supermarkten. Concurrent Macedonian Thrace Brewery (MTB), brouwer van het merk Vergina, eiste daarna schadevergoeding van AB en van de Nederlandse moedermaatschappij Heineken. Volgens MTB liep ze door de inbreuk winst mis.
De rechtbank Amsterdam deed met dit vonnis het eindoordeel in een zaak die sinds 2017 loopt. Eerder oordeelde ze dat het Griekse recht geldt, dat de civiele rechter gebonden is aan het besluit van de Griekse autoriteit, en dat Heineken met AB één onderneming vormt en daarom hoofdelijk aansprakelijk is. Op 29 mei 2026 verwierp de Hoge Raad de cassatieberoepen over de bevoegdheid van de Nederlandse rechter jegens AB. Daarmee staat vast dat de rechtbank bevoegd is jegens zowel AB als Heineken.
Over de omvang van de schade volgde de rechtbank MTB grotendeels: zonder het machtsmisbruik zou MTB eerder meer bier hebben verkocht, tegen een hogere prijs. Wel moest rekening worden gehouden met een accijnsverhoging in 2016 en 2017, waarvoor het causale verband met de inbreuk ontbreekt. Op basis van de berekening van de economisch deskundige van Heineken, die de verhoging buiten beschouwing laat, kwam de schade uit op € 43.337.000.
Over de rente kwam de rechtbank terug op een eerdere bindende beslissing. Ze had eerder aangenomen dat de Griekse regel over rente vanaf het ontstaan van de schade geen terugwerkende kracht heeft. Na een arrest van het Hof van Justitie van de EU van 30 april 2026 oordeelde ze dat die regel wel geldt voor vorderingen die zijn ingesteld na 27 december 2016, zoals die van MTB. De rente telt dus mee vanaf het ontstaan van de schade, zonder aanzegging. Heineken en AB vonden dat dit tot ontoelaatbare overcompensatie leidt omdat de rente bijna twee derde van het bedrag uitmaakt. De rechtbank volgde dat niet: dat is het gevolg van de lange duur van de inbreuk en van het handhavings- en civiele traject. De rente tot 1 oktober 2026 komt uit op € 67.887.000.
MTB eiste ook de kosten van haar economisch deskundige Oxera, € 1.193.390,44. De rechtbank vond veel van het werk noodzakelijk, maar niet alles: de kosten van een second opinion kwamen niet in aanmerking, omschrijvingen als 'Project Work' waren te vaag en de toelichting op werk voor een gezamenlijk traject met Carlsberg vond ze niet afdoende. Ze begrootte de noodzakelijke kosten op twee derde, € 800.000.
De rechtbank verklaarde voor recht dat Heineken en AB onrechtmatig hebben gehandeld jegens MTB. Ze veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 111.224.000 (€ 43.337.000 schade en € 67.887.000 rente), plus Griekse procesrente vanaf 1 oktober 2026, € 800.000 aan deskundigenkosten en € 40.916,31 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad: het restitutierisico was volgens de rechtbank onvoldoende concreet onderbouwd.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht A-G: levensgezel heeft geen verschoningsrecht als getuige onder oud recht, Hoge Raad moet beroep verwerpen Een vrouw wil niet getuigen in een zaak waarin haar levenspartner procespartij is. Zij is de levensgezel van de man en woont met hem samen met drie kinderen, van wie twee gezamenlijk. De man en zijn persoonlijke holding Sandscape zijn partij in een bodemprocedure die Kievhorst Real Estate wil voorbereiden. Kievhorst vroeg de rechtbank daarvoor om een voorlopig getuigenverhoor, een verhoor van getuigen vooraf, om opheldering te krijgen over onregelmatigheden in de boekhouding. De vrouw was tot eind 2022 enig bestuurder van het bedrijf en staat op de lijst van getuigen.
Het verzoek werd op 5 juni 2024 ingediend en op 24 februari 2025 toegewezen. Bij het verhoor door de rechter-commissaris op 14 mei 2025 deed de vrouw een beroep op het familiale verschoningsrecht. Dat recht maakt het mogelijk te weigeren te getuigen tegen een naaste, om gewetensnood te voorkomen. De rechter-commissaris wees het beroep af. Het hof Arnhem-Leeuwarden bekrachtigde die beslissing op 10 februari 2026. Daartegen stelde de vrouw cassatieberoep in bij de Hoge Raad.
Het draait om een wetswijziging. Sinds 1 januari 2025 geldt het familiale verschoningsrecht ook voor een levensgezel van een partij. Daarvoor kwam het alleen toe aan echtgenoten, geregistreerde partners en bloed- of aanverwanten tot de tweede graad. Het verzoek om het getuigenverhoor dateert van vóór die datum, dus het hof paste het oude recht toe. Een levensgezel hoorde daar niet bij. Het hof vond het ook niet passend om het oude artikel anticiperend te lezen, dus alvast uit te leggen zoals het nieuwe recht luidt. Volgens het hof koos de wetgever bewust voor een overgangsregeling, en dat er daardoor situaties zijn waarin het oude recht nog geldt, is geen reden om daarvan af te wijken.
In cassatie betoogt de vrouw dat het hof het oude artikel wel anticiperend had moeten lezen. De omstandigheden dat levensgezellen vroeger geen bescherming hadden en dat er overgangsrecht bestaat, zouden volgens haar niet redengevend zijn. Ook vindt zij de redenering van het hof innerlijk tegenstrijdig.
Advocaat-generaal Coenraad van het parket bij de Hoge Raad adviseert het beroep te verwerpen. Hij wijst erop dat de wet niet regelt wanneer een rechter vooruit mag lopen op komend recht. Uit eerdere conclusies leidt hij af dat anticipatie mogelijk is als het nieuwe recht aansluit bij ontwikkelingen onder het oude recht of een leemte opvult. Bij een breuk met het geldende recht moet de rechter daarentegen grote terughoudendheid betrachten. Het oude artikel kende volgens de A-G een duidelijk afgebakende groep verschoningsgerechtigden, waar levensgezellen zonder twijfel niet bij hoorden. Er was dus geen leemte, en het nieuwe recht is een breuk met het oude. Vanuit het oogpunt van rechtszekerheid is dan een door de wet bepaald omslagmoment het meest gediend. Het oordeel van het hof getuigt volgens hem niet van een onjuiste rechtsopvatting.
De overige klachten falen volgens de A-G ook. Het hof heeft niet alleen beoordeeld of het nieuwe recht van toepassing was, maar ook de subsidiaire stelling over anticipatie besproken. Het woord 'daarnaast' in de overweging van het hof verwijst alleen naar die subsidiaire stelling. De klacht daarover berust dus op een verkeerde lezing van de beschikking.
Tot slot wijst de A-G erop dat de vrouw niet zonder bescherming staat. De rechter kan tijdens het verhoor beletten dat een bepaalde vraag wordt beantwoord (artikel 179 lid 2 Rv). Hij moet dan het zwaarwegende belang van waarheidsvinding afwegen tegen het belang van de bescherming van de relatie tussen partners. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechtbank wijst vordering af: certificaathouder kwam te laat met omzetting naar certificaten op naam Een houder van twee certificaten van aandelen aan toonder in Forward Business Parks 2000 N.V. wilde die laten omzetten in certificaten op naam. Het administratiekantoor dat de aandelen houdt, de STAK, weigerde dat. De houder stapte naar de rechter en eiste dat de STAK alsnog zou meewerken, op straffe van een dwangsom.
De achtergrond is een wijziging van de administratievoorwaarden van de STAK bij notariële akte van 9 oktober 2017. Houders van certificaten aan toonder konden die tot uiterlijk 9 oktober 2022 kosteloos op naam laten stellen. Wie dat niet deed, zou zijn certificaten zien vervallen: de STAK zou de onderliggende aandelen kosteloos aanbieden aan de onderneming, waarna de niet-omgezette certificaten hun waarde verloren. De houder deed zijn verzoek pas op 18 april 2023, ruim een halfjaar na het verstrijken van die termijn.
De houder beriep zich primair op artikel 2:82 lid 6 en lid 9 van het Burgerlijk Wetboek. Volgens hem mochten eerder uitgegeven aandeelbewijzen tot 31 december 2025 worden ingeleverd, en gold dat ook voor certificaten. De rechtbank volgt hem niet. Die wetsbepaling ziet op aandelen en niet op certificaten. De wetgever heeft bewust onderscheid gemaakt tussen de regels voor aandelen van een naamloze vennootschap en contractuele certificaten van aandelen, dus de bepalingen kunnen ook niet naar analogie worden toegepast.
Subsidiair vroeg de houder om de wijziging van de administratievoorwaarden te vernietigen, en meer subsidiair om haar nietig te verklaren. Hij voerde aan dat hij geen overgangsperiode had gekregen en dat dit in strijd is met het recht op eigendom uit artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank wijst dat af. De houder heeft niet duidelijk gemaakt welke bepaling hij bedoelt, laat staan waarom die in strijd zou zijn met het EVRM-protocol, dat in beginsel van toepassing is op staten. Ook de meest subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de STAK onrechtmatig handelt, strandt. De STAK handelt niet in strijd met een wettelijke verplichting of met haar eigen administratievoorwaarden, en de houder heeft niet uitgelegd op welke andere wijze zij onrechtmatig zou handelen. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De houder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de STAK betalen: € 4.292, bestaande uit € 2.995 griffierecht, € 1.108 salaris advocaat en € 189 nakosten. Bij niet-tijdige betaling binnen veertien dagen na aanschrijving komen daar € 98 nakosten en de kosten van betekening bij, plus de wettelijke rente. Het vonnis is wat de proceskosten betreft uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer beveelt onderzoek bij zorgbedrijf Family Care Almere Overgooi wegens twijfel over beleid Een zorgonderneming in Almere die met publiek geld wordt gefinancierd, moet worden doorgelicht. De Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam heeft een onderzoek bevolen naar het beleid en de gang van zaken van Family Care Almere Overgooi B.V. vanaf de oprichting op 28 december 2021. De rechter oordeelde dat er gegronde redenen zijn om te twijfelen aan een juist beleid.
Het verzoek kwam van een vrouw uit Almere, die samen met anderen belanghebbende is bij het bedrijf. Zij vroeg om een onderzoek en om spoedmaatregelen. Het bedrijf en twee van de betrokkenen uit Lelystad vroegen om afwijzing, net als een derde belanghebbende uit Almere. De zaak werd op 22 oktober 2026 behandeld en de Ondernemingskamer sprak dezelfde dag mondeling uit.
De rechter somt tien punten op die twijfel wekken. Sinds de oprichting is er slechts één aandeelhoudersvergadering gehouden, op 1 juli 2025, terwijl de statuten een jaarlijkse vergadering voorschrijven. De jaarrekeningen over 2023 en 2024 zijn niet opgemaakt. De jaarrekening over 2022 is bij de Kamer van Koophandel gedeponeerd als vastgesteld, maar is nooit op een aandeelhoudersvergadering vastgesteld.
Ook ontbreken de statutair verplichte raad van commissarissen en cliëntenraad. Een van de belanghebbenden staat vermoedelijk als commissaris ingeschreven in het Handelsregister, maar zegt zelf nooit commissaris te zijn geweest. Daarnaast gaf een van de bestuurders in december 2024 aan de Kamer van Koophandel door dat hij met terugwerkende kracht vanaf 1 juli 2023 zelfstandig bevoegd was het bedrijf te vertegenwoordigen, terwijl er een gezamenlijke vertegenwoordigingsbevoegdheid gold.
Ook de geldstromen roepen vragen op. Er zijn grote bedragen overgemaakt naar een van de belanghebbenden, zonder dat de afspraken over haar inzet deugdelijk zijn vastgelegd, en die bedragen lijken buitensporig. Uit de bankafschriften blijkt dat grote bedragen contant zijn opgenomen, terwijl onduidelijk is gebleven waarvoor. De Ondernemingskamer kon bovendien niet vaststellen dat het bedrijf aan de wettelijke administratieplicht voldoet. Tot slot is er geen jaarverantwoording over 2024 opgemaakt voor de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, en is onduidelijk welke vergoeding de (oud-)bestuurders voor hun werk krijgen.
De Ondernemingskamer vindt dit samen genoeg om een onderzoek noodzakelijk te achten. Een belangenafweging leidde niet tot een andere uitkomst. Omdat het bedrijf wordt gefinancierd met publieke middelen, wegen de onduidelijke geldstromen en de gebrekkige administratie extra zwaar.
Naast het onderzoek treft de rechter onmiddellijke voorzieningen. Naast de huidige bestuurder komt er een nader aan te wijzen bestuurder met beslissende stem. Deze bestuurder kan het bedrijf zelfstandig vertegenwoordigen, en zonder hem kan het bedrijf niet worden vertegenwoordigd. Hij mag ook de ontbrekende verantwoordingen opmaken en met de Inspectie en andere instanties delen.
Wie het onderzoek gaat doen, is nog niet bepaald. De rechter houdt de aanwijzing van een onderzoeker voorlopig aan om te bezien of de nieuwe bestuurder het geschil al kan oplossen. Elke partij of de nieuwe bestuurder kan de Ondernemingskamer op elk moment vragen alsnog een onderzoeker aan te wijzen. Het onderzoeksbudget wordt later vastgesteld, nadat de onderzoeker binnen zes weken een plan van aanpak en een begroting heeft ingediend.
De Ondernemingskamer beveelt dus het onderzoek vanaf 28 december 2021 en benoemt een extra bestuurder met beslissende stem. De kosten van het onderzoek en het salaris van de bestuurder komen voor rekening van het bedrijf, dat zekerheid moet stellen voor de betaling van het onderzoek. Elke partij draagt de eigen proceskosten. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het overige dat is verzocht, wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht