Jeugdrechter legt 33 dagen detentie en 120 uur werkstraf op voor twee straatroven op fatbikes in Tilburg Op 12 mei 2025 omstreeks 21:20 uur werd een jongen in de Tilburgse wijk Reeshof aangehouden door twee jongens op een fatbike. Zij dwongen hem zijn horloge af te geven en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Daarbij toonden ze een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek, prikten ze hiermee in zijn rug en maakten ze een slaande beweging in de richting van zijn nek. Een dag later, op 13 mei 2025, werd in dezelfde wijk een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Zij trapten hem, reden hem klem en dreigden met hetzelfde soort voorwerp, waarbij ze zeiden dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Een van hen reed daarna weg op zijn fatbike.
De politie kon de gestolen fatbike van 13 mei kort na het feit opsporen doordat er een tracker in zat. Op die fatbike troffen agenten een 17-jarige verdachte en een medeverdachte aan. De verdachte erkende dat hij bij de tweede straatroof aanwezig was en met de fatbike was weggereden, maar zei verder niets te hebben gedaan en geen wapen te hebben gezien. Bij de feiten van 12 mei ontkende hij elke betrokkenheid. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de zaak met gesloten deuren behandelde, geloofde hem niet.
Voor de feiten van 12 mei wees de rechtbank op overeenkomstige signalementen van het slachtoffer en een getuige, op camerabeelden van een fatbike waarvan de berijders van plek wisselden, en op foto's en video's op de telefoon van de medeverdachte. Daarop waren onder meer een horloge te zien dat sterk leek op het afgepakte horloge en een jongen met kenmerken die overeenkwamen met het signalement van de verdachte. Volgens de rechtbank was hij degene die het slachtoffer vertelde dat de fatbike van zijn neefje was, vervolgens het wapenachtige voorwerp van de medeverdachte kreeg en daarmee dreigde. Bij het feit van 13 mei oordeelde de rechtbank dat de verklaring van de verdachte dat hij geen wapen zag ongeloofwaardig was, mede door een appje van de medeverdachte dat diens moeder 'echt een fatbike wil'. Beide keren was volgens de rechtbank sprake van een nauwe en bewuste samenwerking, zodat de verdachte als medepleger werd aangemerkt.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar dat de verdachte op 19 februari 2025 al was veroordeeld voor zeer ernstige geweldsfeiten en drie maanden later opnieuw geweld pleegde. Ook baarde zijn houding zorgen: de rechtbank had niet de indruk dat hij besefte wat hij de slachtoffers had aangedaan. De Raad voor de Kinderbescherming constateerde dat de verdachte veel externe sturing nodig heeft en zich moeilijk aan afspraken houdt, ondanks eerdere hulpverlening zoals begeleiding, een leerstraf en elektronische monitoring. Positief waren zijn behaalde Entree-diploma en de afgeronde leer- en werkstraf. De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie, mede met het oog op de richtlijn voor straatroof, waarbij het fysieke geweld, het wapenachtige voorwerp en de jonge slachtoffers strafverzwarend werkten.
De rechtbank legde de verdachte een jeugddetentie van 33 dagen op, gelijk aan de tijd die hij in voorarrest zat, en een werkstraf van 120 uur, met 60 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij het ene slachtoffer € 2.000 immateriële schadevergoeding betalen en het andere € 534,99 (€ 34,99 materiële en € 500 immateriële schade), steeds vermeerderd met wettelijke rente en hoofdelijk samen met zijn mededaders. Aanvullende materiële claims werden afgewezen of kunnen bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Ten slotte legde de rechtbank 30 dagen van een eerder opgelegde voorwaardelijke jeugddetentie ten uitvoer, om te zetten in een werkstraf van 60 uur. De proeftijd werd met een jaar verlengd en de bijzondere voorwaarden werden gewijzigd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rotterdamse tiener (19) krijgt 18 maanden cel voor messteek bij iPhone-diefstal; eis was 24 maanden Op 18 juni 2026 liep een jongeman een Coolblue-winkel in Rotterdam binnen en nam een iPhone 17 Pro Max mee. Toen een winkelmedewerker hem probeerde tegen te houden, stak hij een mes in diens bovenarm en rende hij met de telefoon de winkel uit. De medewerker liep zwaar letsel aan de arm op.
De rechtbank Rotterdam veroordeelt de verdachte, geboren in 2007, voor die gewelddadige diefstal. Ook was hij op 1 juni 2026 betrokken bij een winkeldiefstal bij Swarovski in Rotterdam, waar hij een doosje met een sieradenset meenam. Beide feiten zijn bewezen. De verdachte bekende en de verdediging heeft zich aan het oordeel van de rechtbank gerefereerd.
De rechtbank noemt het steken met een mes schokkend. Volgens het vonnis had de verdachte alleen oog voor zijn eigen behoeften en stond hij niet stil bij de gevolgen voor de winkelmedewerker. Zulke feiten zorgen bij slachtoffers voor angst en onveiligheid, en winkeldiefstallen veroorzaken overlast en schade voor winkeliers. Dat de verdachte op 16 januari 2026 al was veroordeeld tot een deels voorwaardelijke gevangenisstraf voor soortgelijke feiten en tijdens zijn proeftijd opnieuw de fout in ging, leidt tot een hogere straf.
Tegelijk houdt de rechtbank rekening met de psychische toestand van de verdachte. Uit rapporten volgt dat hij lijdt aan een psychotische stoornis. Hij gebruikte geen medicatie meer, met instemming van zijn behandelaren, en raakte in een periode van dakloosheid, conflicten met zijn ouders en middelengebruik. De reclassering schat het risico op nieuw delictgedrag hoog in en vindt een ambulant kader niet toereikend. De rechtbank rekent de feiten daarom in verminderde mate aan hem toe.
De officier van justitie eiste 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor enkele maanden. De rechtbank vindt een lagere straf niet passend bij de ernst van de feiten en de recidive, maar volgt ook de eis niet. Een voorwaardelijk deel legt zij niet op, omdat de verdachte zich tijdens een lopende proeftijd opnieuw schuldig maakte aan strafbare feiten.
De eerdere voorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden laat de rechtbank niet uitvoeren. In plaats daarvan verlengt zij de proeftijd met een jaar en past zij de bijzondere voorwaarden aan, in lijn met het reclasseringsrapport. De verdachte moet zich melden bij de reclassering, worden opgenomen en behandeld in een forensische instelling, daarna ambulante behandeling volgen en verblijven in begeleid wonen of maatschappelijke opvang. Ook mag hij geen verdovende middelen gebruiken. Bij zijn behandeling hoort dat hij zijn voorgeschreven medicatie neemt.
De winkelmedewerker kreeg als benadeelde partij een schadevergoeding van € 7.500 voor immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 18 juni 2026. De rechtbank legt de verdachte daarvoor ook de schadevergoedingsmaatregel op, met gijzeling van maximaal 62 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 18 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest, en wijst de tenuitvoerlegging van de eerdere voorwaardelijke straf af.
Rechtbank Rotterdam · 3 november 2026
Strafrecht Jongere (17) krijgt 120 uur werkstraf voor twee straatroven op fatbikes met nepwapen, meer dan de eis Twee avonden achter elkaar, op 12 en 13 mei 2025, werden jongeren in de Tilburgse wijk Reeshof beroofd door groepjes op een fatbike en een scooter. Bij beide overvallen werd gedreigd met een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek. De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft een jongen die toen 15 of 16 was, veroordeeld als medepleger van deze feiten.
Op 12 mei omstreeks 21:20 uur werd een jongen in het bijzijn van een getuige door twee jongens op een fatbike gedwongen zijn horloge af te geven. Zij prikten hem met het voorwerp in de rug, maakten een slaande beweging richting zijn nek en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Een dag later, op 13 mei, werd een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Hij werd getrapt, klemgereden en bedreigd met het voorwerp, waarbij hem werd gezegd dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Zijn fatbike werd afgenomen. Omdat er een tracker in zat, kon de politie de fiets kort daarna opsporen. Op die fiets werden de verdachte en een medeverdachte aangehouden.
Voor de feiten van 13 mei verklaarde de verdachte dat hij erbij was geweest maar niets had gedaan en geen wapen had gezien. De rechtbank volgde dat niet. Aangever en getuigen herkenden hem op een foto, genomen vlak na zijn aanhouding, als degene met het voorwerp. Ook een appje van 13 mei om 12:45 uur speelde mee, waarin hij schreef dat zijn moeder 'echt een fatbike wil'. De rechtbank leidde daaruit af dat het plan om een fatbike te pakken die dag opnieuw bestond, nadat dat een dag eerder niet was gelukt.
Voor de feiten van 12 mei ontkende de verdachte elke betrokkenheid. De rechtbank bewees die toch op grond van signalementen van aangever en getuige, camerabeelden en de telefoon van de verdachte. Daarop stonden een selfie met een Guccipet, zonnebril en wit T-shirt, gemaakt op 12 mei in Reeshof, en video's met een horloge dat sterk leek op het gestolen horloge. De verdachte gaf het voorwerp aan zijn medeverdachte, die ermee dreigde, en nam daarna het besturen van de fatbike over. Dat betekent volgens de rechtbank nauwe en bewuste samenwerking.
Bij de straf woog de rechtbank het blanco strafblad en de positieve, maar nog prille ontwikkeling mee. De verdachte is meer thuis, heeft afstand genomen van een deel van zijn negatieve contacten en is aangenomen bij een carwash. Zwaar telde dat geweld is gebruikt, dat gedreigd is met een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt en dat de slachtoffers jong waren. Ook de houding van de verdachte, die zelf niets zegt te hebben gedaan, vond de rechtbank zorgelijk. De officier van justitie vroeg twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie en 80 uur werkstraf.
De rechtbank legt twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie op met een proeftijd van twee jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur. Bij een niet naar behoren verrichte werkstraf volgen 60 dagen vervangende jeugddetentie. De bijzondere voorwaarden zijn dat hij inzicht geeft in zijn sociale contacten en meewerkt aan een passende dagbesteding en aan hulpverlening die de jeugdreclassering nodig acht. Die voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast moet hij samen met zijn mededaders € 2.000 immateriële schade betalen aan het slachtoffer van 13 mei, en € 534,99 aan het slachtoffer van 12 mei. Een deel van de gevorderde materiële schade is afgewezen of kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Hoge Raad verwerpt cassatie van moeder over uithuisplaatsing peuter bij pleegouders Een moeder probeerde via de Hoge Raad de verlenging van de uithuisplaatsing van haar peuter terug te draaien. Het kind, geboren in oktober 2021, werd al op een maand leeftijd voorlopig uit huis geplaatst vanwege zorgen over de opvoedomgeving, middelengebruik van de moeder en een instabiele thuissituatie. Sindsdien woont het bij pleegouders, bij wie het goed is gehecht.
De moeder werkte de afgelopen jaren hard aan haar situatie en heeft inmiddels een stabiel leven opgebouwd. Toch lukte het niet om een band op te bouwen tussen haar en het kind. Vanaf november 2023 is alle omgang stopgezet, omdat het kind na contactmomenten met de moeder ernstig ontregeld gedrag vertoonde. Een behandeltraject bij therapieinstelling Basic Trust moest eind 2024 vroegtijdig worden beëindigd omdat het kind door de therapie juist verder ontregelde in plaats van stabiel werd. De oorzaak van deze extreme reacties is tot nu toe niet vastgesteld.
De rechtbank Den Haag verlengde in januari 2025 de ondertoezichtstelling en de machtiging tot uithuisplaatsing, omdat de zogenoemde aanvaardbare termijn was verstreken: de maximale periode waarbinnen een kind onduidelijkheid kan verdragen over zijn opvoedperspectief. De rechtbank onderschreef het perspectiefbesluit van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, inhoudende dat het kind niet bij de moeder zal opgroeien. Het hof Den Haag bevestigde dat oordeel in oktober 2025 en voegde toe dat ook voor de moeder en de pleegouders de onzekerheid moet worden beëindigd, omdat aanhoudende onzekerheid bij hen ook onrust bij het kind kan veroorzaken.
In cassatie voerde de moeder twee klachten aan. Ten eerste dat het hof nader onderzoek had moeten laten doen naar de oorzaak van de ontregelingsproblemen van het kind, gelet op de uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens voortvloeiende verplichting om in te spannen voor het behoud van het gezinsleven. Ten tweede dat een tijdelijke jeugdbeschermingsmaatregel altijd gericht moet zijn op gezinshereniging en het hof dat beginsel had miskend.
De Hoge Raad stelt in zijn beschikking vast dat een machtiging tot uithuisplaatsing inderdaad in beginsel verenigbaar moet zijn met het doel van hereniging van ouder en kind. Dat volgt ook uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, onder meer in de recente zaak Van Slooten tegen Nederland. Maar het belang van het kind om niet van gezin te veranderen kan zwaarder wegen dan het belang van de ouder bij terugplaatsing. De Hoge Raad oordeelt dat het hof dat afwegingskader correct heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De klachten van de moeder stuiten daar op af.
De Hoge Raad voegt hieraan een verduidelijking toe over de betekenis van een perspectiefbesluit. Als een rechter zo'n besluit 'onderschrijft', betekent dat uitsluitend dat hij zich kan vinden in het standpunt van de gecertificeerde instelling bij zijn beslissing in de voorliggende zaak. Dat oordeel bindt een volgende rechter niet: bij toekomstige procedures over hetzelfde kind, zoals een verzoek tot beëindiging van het gezag, wordt de afweging opnieuw gemaakt.
De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van de moeder.
Hoge Raad · 30 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht