Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Staat over coronatoegangsbewijs Van 25 september 2021 tot 25 februari 2022 konden Nederlanders bij horeca, culturele locaties en evenementen alleen naar binnen met een coronatoegangsbewijs. Zo'n bewijs kreeg je met een vaccinatiebewijs, een herstelbewijs of een negatieve testuitslag. Drie mensen vonden dat de Staat daarmee hun grondrechten schond en vorderden schadevergoeding. Een van hen had danslessen gevolgd, een tweede exploiteerde twee horecazaken in Amersfoort en Soest en een derde ging naar de tennisvereniging en ondernam sociale activiteiten.
De eerste eiseres had zich ingeschreven voor een dansopleiding, maar kreeg geen toegang tot de dansschool en stelt betaald te hebben voor lessen die zij niet kon volgen. De horecaondernemer stelt omzet te zijn misgelopen en sloot zijn zaken vanaf 6 november 2021 helemaal, omdat hij zijn gasten niet wilde controleren. Daarna beperkte hij zich tot het bezorgen van maaltijden. De derde eiseres liet zich meerdere keren testen en wil reiskosten en reistijd vergoed krijgen. Zij stelt ook dat zij de tenniskantine niet in mocht, terwijl haar tennisvrienden dat wel mochten. Alle drie noemen zij daarnaast immateriële schade, zoals stress, ruzie met hun omgeving en verlies van levensvreugde. Geen van hen heeft zich laten vaccineren.
De rechtbank Den Haag wees hun vorderingen af. Het gerechtshof Den Haag kijkt in hoger beroep naar veertien grieven en wijst ze allemaal af. Een deel van het betoog gaat over de vaccins zelf: zouden die niet werken tegen besmetting en schadelijk zijn? Het hof zegt dat de appellanten zich niet hebben laten vaccineren, dat vaccinatie nooit verplicht was en dat zij een bewijs ook met een negatieve test konden krijgen. Zij hebben daarom geen belang bij hun klachten over de vaccins. Daarnaast bepaalde het Europese geneesmiddelenagentschap dat de vaccins onder voorwaarden op de markt mochten, en dat oordeel is voor het hof het uitgangspunt.
Ook het beroep op de Grondwet slaagt niet. De appellanten vinden dat de wet te veel aan de ministers heeft overgelaten, maar het hof mag een wet in formele zin niet aan de Grondwet toetsen (artikel 120 Grondwet). Het hof volgt verder de rechtbank dat de Staat mocht afgaan op de adviezen van het Outbreak Management Team. Dat orgaan wees op het risico van een opleving van het virus en op druk op de zorg als de afstandsregel van anderhalve meter zou vervallen. Het coronatoegangsbewijs was het alternatief. De Nederlandse Zorgautoriteit rekende per september 2021 met 180.000 tot 200.000 uitgestelde operaties. Dat de appellanten achteraf grafieken tonen waaruit zou blijken dat het bewijs weinig effect had, maakt de invoering niet onrechtmatig, want het gaat om de kennis van toen.
Over de grondrechten oordeelt het hof dat de rechtbank kon volstaan met een toets aan artikel 8 EVRM, omdat de andere genoemde bepalingen op dezelfde gronden tot hetzelfde resultaat leiden. Het Handvest van de Europese Unie is niet van toepassing, want de Staat voerde met het bewijs geen Europees recht uit. Het verwijt van discriminatie tussen gevaccineerden en niet-gevaccineerden gaat niet op, omdat er een test of herstelbewijs als alternatief was en er een uitzondering gold voor mensen die geen test konden ondergaan. Ook gold het bewijs maar kort en alleen voor niet-essentiële activiteiten. Dat de horecaondernemer zijn zaken sloot om geen gasten te hoeven controleren, komt volgens het hof voor zijn eigen rekening.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank. De drie appellanten moeten hoofdelijk de proceskosten in hoger beroep betalen: € 987 aan griffierecht en nakosten en € 3.870 aan salaris van de advocaat van de Staat, vermeerderd met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.
Gerechtshof Den Haag · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht Twee bestuurders betalen DebitRoom € 24.800 als borg; boete, contractuele rente en incassokosten afgewezen Op 8 juni 2023 kreeg een bedrijf van Stichting DebitRoom een krediet van € 150.000 in rekening-courant. Twee bestuurders, ieder indirect via hun eigen holding, stonden daarvoor privé borg tot € 75.000. In augustus 2024 mislukten twee incasso's van € 35.232 en € 29.568 bij het bedrijf, waarna DebitRoom het op 20 augustus 2024 sommeerde € 76.694,91 te betalen. Het bedrijf betaalde daarna € 40.000 in een betalingsregeling, maar ging op 17 april 2025 failliet. DebitRoom vorderde daarom € 41.261,76 plus contractuele rente van de bedrijfsleiders als borgen. De procedure tegen het failliete bedrijf is van rechtswege geschorst.
DebitRoom dagvaardde op 25 februari 2025. Een van de borgen voerde verweer en verscheen, de ander en het bedrijf kwamen niet op de zitting van 15 september 2026. De bestuurder die verweer voerde, zei dat DebitRoom het bedrag van het krediet niet had gesteld, dat hij niet was gewaarschuwd voor de risico's van borg staan, dat DebitRoom de eisen voor particuliere borgtocht had geschonden en dat hij nooit in gebreke was gesteld.
De rechtbank nam aan dat het krediet € 150.000 bedroeg: een niet-betwiste e-mail van 6 juni 2023 en de borgtocht zelf noemden dat bedrag. Een schending van de zorgplicht zag ze niet: als bestuurder wist hij hoe het bedrijf ervoor stond, en hij was betrokken bij het krediet. De borgtocht is volgens de rechtbank een particuliere borgtocht, omdat niet is gebleken dat hij de meerderheid van de aandelen had. Daarom gelden dwingende beschermende regels.
De regel dat de borg gelijktijdig wordt geïnformeerd als de schuldeiser de hoofdschuldenaar in gebreke stelt, was hier niet geschonden. Het bedrijf was na de mislukte incasso's direct in verzuim, zodat een ingebrekestelling niet nodig was. Welke schade de borg had kunnen voorkomen, had hij niet onderbouwd.
Over de bijkomende vorderingen oordeelde de rechtbank dat de wet de borg maar beperkt aansprakelijk maakt. De contractuele rente werd afgewezen: een particuliere borg is alleen wettelijke rente verschuldigd over de periode dat hij zelf in verzuim is, en afwijking daarvan is bij een particuliere borg niet toegestaan. Omdat de borgen nooit in gebreke waren gesteld, kende de rechtbank wettelijke rente toe vanaf de dagvaarding. De boete van € 9.720 die het bedrijf verschuldigd was, kon DebitRoom niet op de borgen verhalen. De buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen, omdat de borg alleen kosten van rechtsvervolging hoeft te vergoeden als hij tijdig is ingelicht, en dat was niet gebeurd.
De hoofdsom was € 64.800. Daar trok de rechtbank de € 40.000 van het bedrijf van af. De rechtbank veroordeelde de twee bestuurders hoofdelijk om € 24.800 te betalen, plus wettelijke rente vanaf 25 februari 2025. Zij betalen ook de proceskosten: € 3.452,43 hoofdelijk, en de bestuurder die verweer voerde daarnaast € 836.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst factuurvordering van € 2.095 toe: geen contract, wel redelijk loon voor administratiewerk Een ondernemer die sinds 2019 haar administratie en belastingaangiften door een administratiekantoor liet verzorgen, moet de openstaande facturen alsnog betalen. De kantonrechter in Rotterdam oordeelde dat het ontbreken van een schriftelijke overeenkomst of vooraf afgesproken tarieven daaraan niet in de weg staat.
Het kantoor deed voor de opdrachtgever onder meer de loonbelasting, de btw-aangiften, de vennootschapsbelasting en de jaarstukken. Tussen augustus 2020 en oktober 2024 stuurde het meerdere facturen. Een deel bleef onbetaald: € 2.246,38 aan hoofdsom. Het kantoor liet de vordering incasseren via een gemachtigde. Tijdens de zitting verminderde het de eis met één factuur van € 151,25, omdat die aan een ander was gericht en niet aan de opdrachtgever. Zo bleef een hoofdsom van € 2.095,13 over, met buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke handelsrente.
De opdrachtgever voerde een reeks verweren. Het eerste was dat er geen schriftelijke overeenkomst was. De kantonrechter wees erop dat een overeenkomst van opdracht vormvrij is en dus ook mondeling of stilzwijgend kan ontstaan. Doordat de opdrachtgever gebruik had gemaakt van de dienstverlening, stond vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, helpt haar evenmin: dan is een redelijk loon verschuldigd. De bedragen op de facturen, van € 18,15 tot € 847, vond de rechter voor dit soort werk niet onredelijk, en de opdrachtgever had dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook het betoog dat de openstaande facturen niet in de jaarrekeningen stonden, hielp niet. Het kantoor liet aan de hand van de jaarstukken over 2023 zien dat onder de kostenpost voor accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan haar was opgenomen. Dat kon de opdrachtgever op de zitting niet weerleggen. Een beroep op verjaring faalde omdat de oudste factuur van 5 augustus 2020 was en de vijfjarentermijn bij de dagvaarding van 29 juli 2025 nog niet was verstreken. Dat facturen laat werden verstuurd of aangiften laat werden ingediend, ontslaat de opdrachtgever niet van betaling.
De opdrachtgever beriep zich verder op verrekening met cosmetische producten ter waarde van ongeveer € 3.000 die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor betwistte dat en zei dat zij de producten via de webshop had besteld en betaald. De opdrachtgever onderbouwde haar stelling niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, waardoor de tegenvordering niet eenvoudig was vast te stellen. De rechter passeerde het beroep op verrekening. De geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leidden ook niet tot een andere uitkomst: ze waren niet als aparte tegeneis ingesteld en als verweer onvoldoende onderbouwd. Stukken waarnaar de gemachtigde van de opdrachtgever op de zitting verwees maar die niet in het dossier zaten, liet de rechter buiten beschouwing.
De kantonrechter veroordeelde de opdrachtgever tot betaling van € 2.095,13 aan hoofdsom, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen. Daarbovenop komen € 314,27 aan buitengerechtelijke incassokosten, lager dan de gevorderde € 336,96 omdat de hoofdsom lager uitviel. De opdrachtgever draagt ook de proceskosten van € 918,90 en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter kent zorghotel voorschot van € 175.000 toe in tariefstrijd met gemeente Borne over vluchtelingenopvang Sinds 2022 vangt Zorghotel Zenderen in opdracht van de gemeente Borne Oekraïense vluchtelingen op, in het complex De Zwanenhof. In mei 2022 legden partijen in een dienstverleningsovereenkomst vast dat de gemeente € 40 per opgevangen persoon per dag betaalt. Dat tarief werd daarna meermaals geïndexeerd, tot € 56,16 per persoon per dag voor 2025. Over de vraag welk tarief nu geldt, is een geschil ontstaan.
In augustus 2025 werd de opvang uitgebreid van 90 naar 110 plekken. Een ambtelijk projectleider van de gemeente bevestigde dat in een brief van 28 augustus 2025. Volgens die brief zou de gemeente vanaf 1 september 2025 € 44 per bewoner per dag betalen. De directeur van het zorghotel zette zijn handtekening onder de brief met de tekst: 'voor akkoord tot opstellen van contract van de gemaakte afspraken zoals hier beschreven'. Sinds 1 november 2025 factureert het zorghotel € 44 per vluchteling per dag. Het hotel vond later dat dit bedrag onder de kostprijs ligt en vorderde in kort geding € 250.000 als voorschot op een nabetaling.
Primair stelde het zorghotel dat de brief van augustus 2025 de gemeente niets oplevert, en dat het contractuele tarief dus € 56,16 of € 57,45 is. Het voerde aan dat de brief was ondertekend door een ambtelijk projectleider en niet door de burgemeester, en dat de directeur alleen onder een opschortende voorwaarde had ingestemd. De voorzieningenrechter verwierp beide argumenten. De gemeente heeft meermaals verklaard zich aan de brief gebonden te achten, en de regels over wie de gemeente mag vertegenwoordigen beschermen niet het belang van het zorghotel. Ook las de rechter in de handtekeningtekst geen voorwaarde: het hotel bevestigde de afspraken en vroeg alleen om ze in een contract vast te leggen. Bovendien voerden partijen de afspraken gewoon uit, zonder dat het hotel ooit had aangegeven dat nog niets definitief was.
Bij de subsidiaire vordering ging het om de toezegging die de advocaat van de gemeente op 1 oktober 2026 deed. Daarin zegde de gemeente toe het verschil te betalen tussen € 44 en de kostprijs, mits die onafhankelijk wordt vastgesteld. De kostprijsberekening van het zorghotel zelf, die uitkwam op € 67,47 per vluchteling per dag in 2025 en € 63,56 in 2026, was volgens de rechter niet onafhankelijk en werd bovendien gemotiveerd betwist. Toch achtte de rechter het aannemelijk dat een bodemrechter de gemeente tot nabetaling zal veroordelen. In juni 2024 stelden de gemeente en het hotel samen vast dat de kostprijs over 2023 € 55,46 per persoon per dag bedroeg. De gemeente wees op omstandigheden die de kostprijs sindsdien zouden hebben verlaagd, zoals het wegvallen van kosten voor levensonderhoud en keukenpersoneel, maar lichtte de invloed daarvan onvoldoende toe. Een kostprijs van € 51,52 per vluchteling per dag in 2026 vond de rechter niet onaannemelijk, mede gezien de inflatie sinds 2023.
Bij een geldvordering in kort geding is terughoudendheid geboden, ook vanwege het risico dat het bedrag niet kan worden terugbetaald. De rechter zag dat risico hier niet als zwaarwegend, omdat het onroerend goed van het zorghotel volgens het hotel vele tonnen aan overwaarde heeft. Omdat de werkelijke kostprijs nog onzeker is, matigde hij het gevorderde voorschot tot € 175.000.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Overijssel veroordeelt de gemeente Borne om € 175.000, exclusief btw, aan het zorghotel te betalen, en verklaart dat uitvoerbaar bij voorraad. De primaire vordering en de gevraagde wettelijke rente wijst hij af, omdat niet is vast te stellen dat de gemeente in verzuim was. De gemeente moet ook de proceskosten van € 8.556,65 betalen.
Rechtbank Overijssel · 4 november 2026
Civiel Recht