Hof schrapt € 117.581 van ontnemingsbedrag in hasj- en cocaïnezaak Een man die met anderen handelde in hasj, hennep en cocaïne, hoeft veel minder terug te betalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159, terwijl de rechtbank uitging van € 123.740. De man was in een aparte strafzaak al veroordeeld voor het meermalen medeplegen van handel in en bezit van harddrugs en softdrugs.
Het hoger beroep richt zich tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 12 mei 2021, waarin het voordeel op € 123.740 was geschat. De officier van justitie had oorspronkelijk € 249.480 gevorderd en dat op de zitting in eerste aanleg gematigd tot dat lagere bedrag. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. De verdediging wilde dat de vordering werd afgewezen, en voerde subsidiair verweer tegen de berekening.
De berekening is gebaseerd op een telefoontap die zeven weken liep, van 21 augustus tot en met 9 oktober 2018. Het onderzoeksteam telde daarin 1.974 aannemelijke drugsgesprekken en rekende elk gesprek als een drugstransactie. Dat gaat het hof te ver. Niet elk gesprek leidt tot een verkoop, want een transactie komt soms pas na twee of meer gesprekken tot stand of gaat ondanks een ontmoeting niet door. Het hof rekent daarom met gemiddeld drie gesprekken per geslaagde transactie en komt zo op 658 transacties in de tapperiode.
Die 658 transacties rekent het hof door naar de hele dealperiode van 26 weken, van 1 april tot en met 9 oktober 2018, na aftrek van vakantie en ziekte. Het verweer tegen die extrapolatie verwerpt het hof: de tapperiode is volgens het hof representatief. Dat geeft 2.444 transacties. Volgens de verdeelsleutel uit het ontnemingsrapport ging 68,1 procent over hennep en hasj (1.664 transacties) en 31,9 procent over cocaïne (780 transacties). Het hof neemt ook de gemiddelde hoeveelheden en prijzen uit dat rapport over: 10 gram hennep of hasj tegen € 8,37 per gram en 1 gram cocaïne tegen € 34,65.
Dat levert een bruto voordeel op van € 40.954,68. Daarvan gaan de inkoopkosten af, geschat op 50 procent van de opbrengst, en € 2.000 aan transportkosten. Er blijft € 18.477 over. De rechtbank rekende dit voordeel voor de helft aan de man toe. Het hof doet dat niet, omdat het dossier erop wijst dat naast de man en een eerste medebetrokkene ook een derde persoon in meer dan incidentele mate betrokken was. Het hof gaat ten gunste van de man uit van een gelijke verdeling over drie personen: € 18.477 gedeeld door drie is € 6.159.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden, maar verbindt daar in deze ontnemingszaak geen gevolgen aan, omdat die overschrijding al is verdisconteerd in de straf in de onderliggende strafzaak. Het beroep op de draagkracht van de man faalt: het is niet aannemelijk dat hij nu of later niet kan betalen, mede omdat het Openbaar Ministerie uitstel en betaling in termijnen kan toestaan.
Het hof vernietigt het vonnis, stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159 en legt de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Bij niet-betaling kan ten hoogste 61 dagen gijzeling worden gevorderd.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Man (65) krijgt 38 maanden cel voor verkrachting van kwetsbare 16-jarige jongen Een 65-jarige man uit Breda heeft in augustus 2025 meerdere dagen een 16-jarige jongen met een licht verstandelijke beperking bij zich gehouden en hem verkracht. De jongen was kort daarvoor weggelopen uit de instelling waar hij woonde. Hij functioneert op sociaal-emotioneel gebied als een kind van anderhalf tot drie jaar. Op 31 juli 2025 was hij als vermist opgegeven bij de politie.
De man ontmoette de jongen op een station, bood aan zijn lekke fietsband te repareren en nam hem mee naar zijn schuur. In de dagen daarna bracht hij hem onder bij een kennis, liet hem douchen, kocht een jas voor hem en ging met hem naar een visplek, waar ze in een tentje overnachtten. Op 7 augustus 2025 trof de politie de jongen aan bij de man. De jongen vertelde de agenten direct en ongevraagd dat hij seksuele handelingen had moeten verrichten.
De rechtbank oordeelt dat de man de jongen heeft onttrokken aan het gezag van het Leger des Heils, dat het gezag over hem had. Dat de jongen zelf was weggelopen, maakt dat niet anders. Door onderdak, eten en kleding te geven creëerde de man een situatie waarin de jongen bij hem kon blijven. Hij wist dat de jongen minderjarig was. Volgens de rechtbank had hij als volwassene contact moeten opnemen met de instanties.
De man ontkende de seksuele handelingen. De rechtbank vond de verklaringen van de jongen echter betrouwbaar: hij vertelde uitgebreid en gedetailleerd, corrigeerde de zedenrechercheur waar nodig en zei ook wat er niet was gebeurd. Dat hij pas later over de penetratie sprak, verklaart de rechtbank uit schaamte. Steun voor zijn verhaal vond de rechtbank in twee DNA-rapporten van het NFI. Het DNA van de jongen zat op de lippen van de man. Het DNA van de man zat op het perineum van de jongen, het gebied tussen anus en balzak. Ook de voogd verklaarde dat het gedrag van de jongen na afloop veranderde en dat hij een traumabehandeling volgt.
De rechtbank acht bewezen dat de man de jongen meermalen heeft verkracht door hem anaal te penetreren, te pijpen, zich door hem te laten pijpen en hem af te trekken. De jongen vroeg de man te stoppen en bevroor. Door zijn leeftijd en zijn verstandelijke beperking kon hij volgens de rechtbank geen vrije wil uiten, en de man wist dat die wil ontbrak. De rechtbank rekent de man het grote leeftijdsverschil en het misbruik van de kwetsbare positie van de jongen zwaar aan.
De officier van justitie eiste 42 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak en vroeg subsidiair om een lichtere straf, omdat een lange cel de positieve ontwikkeling van de man zou doorkruisen. Hij is na zeven jaar dakloosheid net aan het opbouwen. De rechtbank vindt alleen een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden komt er niet, omdat nu niet valt in te schatten welke voorwaarden bij invrijheidstelling nodig zijn. Die kunnen alsnog worden opgelegd bij de voorwaardelijke invrijheidstelling.
De rechtbank veroordeelt de man tot 38 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de jongen € 7.500 immateriële schadevergoeding betalen, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025. Het resterende deel van de gevraagde € 10.000 kan de jongen aan de burgerlijke rechter voorleggen. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op van € 7.500, met 62 dagen gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Strafrecht Zorgmedewerker filmde kwetsbare cliënten naakt en wast € 5,5 miljoen wit: 51 maanden cel Een zorgbegeleider in Zuid-Holland maakte tussen eind oktober 2023 en half maart 2024 foto's en filmpjes van cliënten van een zorginstelling in Zwammerdam en Nieuwveen. Het ging om mensen met ernstige verstandelijke beperkingen, wier ontwikkelingsniveau vergelijkbaar was met dat van een kind jonger dan achttien maanden. Een deel van de beelden toonde hen naakt of in kwetsbare posities. De man stuurde de opnames via Snapchat en WhatsApp naar zijn toenmalige collega's.
De rechtbank Den Haag veroordeelt hem hiervoor wegens het wederrechtelijk dwingen om iets te dulden. De verdediging voerde aan dat de afhankelijkheid van de cliënten buiten beschouwing moest blijven bij de vraag of sprake was van een 'feitelijkheid'. Daar volgt de rechtbank haar niet in. De man fotografeerde en filmde in een afgesloten zorginstelling, zonder toestemming, mensen die volledig van zijn verzorging afhankelijk waren en hun wil niet onder woorden konden brengen. Zij konden zijn handelen op geen enkele manier voorkomen. Dat ook collega's beelden zouden hebben gemaakt, doet daar niet aan af. Het woord 'onbekende' laat de rechtbank wegstrepen uit de tenlastelegging, omdat niet is bewezen dat hij de beelden met anderen dan collega's deelde.
Ook het gebruik van een vals diploma is bewezen. Op 27 juli 2023 mailde de man vanaf zijn eigen adres een vervalst mbo-diploma voor persoonlijk begeleider naar een zorgwerkgever, samen met een cv en kopieën van zijn rijbewijs en bankpas. Hij zei dat familie of vrienden mogelijk met zijn e-mail hadden gesolliciteerd, maar die uitleg acht de rechtbank ongeloofwaardig. Een dag eerder had hij van zijn toenmalige zwager een diploma en cv met dezelfde afgiftedatum en hetzelfde college ontvangen, en alleen de zwager stond bij die school ingeschreven. Voor een tweede vals diploma en een valse verklaring omtrent het gedrag ziet de rechtbank onvoldoende bewijs.
De zwaarste feiten volgen uit berichten op SkyECC, een versleutelde chatdienst, en uit een Signal-account. Daaruit blijkt dat de man grote hoeveelheden contant geld klaarzette, afleverde of ophaalde en natelde, in totaal € 5.505.935. Hij werd aangehouden tijdens een overdracht van een oranje tas. Zijn verklaring dat hij nooit wist wat hij vervoerde en voor € 50 weleens iets bracht, vindt de rechtbank onvoldoende concreet en hoogst onwaarschijnlijk. Uit financiële gegevens bleek dat hij tussen 2018 en 2022 geen vermogen en vrijwel geen inkomen had. Daarom kan het niet anders dan dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Bewezen is medeplegen van gewoontewitwassen. Daarnaast bereidde hij tussen november 2020 en februari 2021 samen met anderen de handel in cocaïne voor, via gesprekken over 'colo', 'pap' en stempels.
De verdediging bestreed het gebruik van de SkyECC-berichten, onder meer met een beroep op een arrest van het Hof van Justitie over Europese onderzoeksbevelen en op het recht op privéleven. De rechtbank verwerpt dat. De gegevens zijn verkregen door Frankrijk binnen een gemeenschappelijk onderzoeksteam met Nederland en België, waardoor Nederland van de rechtmatigheid van de interceptie mag uitgaan. Wel constateert de rechtbank een vormverzuim: een iPhone 7 uit een ander onderzoek is zonder machtiging van de rechter-commissaris uitgelezen. Bewijsuitsluiting volgt daar niet uit, omdat de machtiging zonder meer was verleend en de betrouwbaarheid van het materiaal niet is aangetast.
Bij de straf weegt het witgewassen bedrag zwaar. De rechtbank vindt 52 maanden gevangenisstraf passend en matigt die tot 51 maanden, omdat de redelijke termijn met ruim vijf maanden is overschreden: de man zit sinds 14 mei 2024 in de strafzaak en het vonnis volgt pas op 13 november 2026. De officier van justitie eiste 57 maanden en een geldboete van € 50.000. Een boete legt de rechtbank niet op. De rechtbank veroordeelt de man tot 51 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest, ontzet hem negen jaar van het recht om als zorgmedewerker te werken en heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op. De vordering van een cliënte tot € 10.000 immateriële schadevergoeding is niet-ontvankelijk, omdat niet kan worden vastgesteld of zij van de handelingen op de hoogte was en dus of zij schade heeft geleden. Zij kan die vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Hof bevestigt ontneming van € 909.802,19 in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een ondernemer die jarenlang geneesmiddelen verhandelde in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet bijna een miljoen euro aan de Staat betalen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde het bedrag dat de man wederrechtelijk heeft verdiend vast op € 909.802,19. Dezelfde dag veroordeelde het hof hem in de strafzaak voor overtreding van twee voorschriften uit de Geneesmiddelenwet, opzettelijk en meermalen gepleegd.
Het gaat om een ontnemingszaak: een aparte procedure waarin de rechter bepaalt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag van hem terugvordert. De betrokkene ging in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had het voordeel al geschat op hetzelfde bedrag en de betalingsverplichting daar ook op vastgesteld. Het hof vernietigde die beslissing om proceseconomische redenen en deed de zaak zelf opnieuw, met dezelfde uitkomst.
De advocaat-generaal vorderde het bedrag van € 909.802,19. Het hof nam het politierapport van 12 juli 2022 als uitgangspunt. De rechercheurs hadden de banktransacties van een medebetrokkene en van de betrokken ondernemingen geanalyseerd. De totale opbrengst kwam daarbij uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen kosten af: € 2.002.514,75 in de betrokken ondernemingen, € 31.165 in de onderneming van de man zelf en € 597.839 aan betaalde belastingen. Het totale voordeel bedroeg zo € 4.729.960,95. Het deel dat naar de bankrekeningen van de man was overgemaakt, € 909.802,19, werd aan hem toegerekend.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering vanwege de bepleite vrijspraak. Subsidiair voerde zij aan dat extra kosten moesten worden afgetrokken: kantoorruimte aan huis (€ 18.000), energie en abonnementen (€ 3.000) en € 426.625,05 betaalde inkomstenbelasting. Omdat het echtpaar in gemeenschap van goederen was gehuwd, zou volgens de verdediging bovendien maar de helft van het resterende bedrag aan de man moeten worden toegerekend.
Het hof wees al die argumenten af. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten mogen worden afgetrokken. De kantoor- en energiekosten waren niet met stukken onderbouwd en horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde inkomstenbelasting telt bij het vaststellen van het voordeel niet mee, omdat het belastingstelsel dat zo nodig zelf herstelt: na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing kan te veel betaalde belasting worden teruggevraagd bij de Belastingdienst. Het huwelijk in gemeenschap van goederen maakte ook geen verschil, want de onderneming was van de man en de opbrengsten worden daarom aan hem toegerekend.
Het hof stelde verder vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het liet het bij die vaststelling, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak gelijktijdig worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt. Ook een beroep op onvoldoende draagkracht slaagde niet: dat hoort in beginsel thuis in de executiefase en het was niet aannemelijk dat de man nu en in de toekomst geen draagkracht heeft.
Het hof vernietigde het vonnis waarvan beroep en stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 909.802,19. De man moet datzelfde bedrag aan de Staat betalen. De gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, bepaalde het hof op het maximum van 1.080 dagen.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Jongeman lokt vuurwerkverkoper in hinderlaag: 12 maanden cel voor geweldsdiefstal, geen afpersing Op 29 december 2025 reed een man uit Zeeland naar een afgelegen, onverlicht doodlopend stuk van de Stiershoekseweg in Kruiningen. Hij zou daar zwaar, illegaal vuurwerk verkopen: 30 stuks Cobra 6 en 20 lawinepijlen, voor € 680. De afspraak had hij via Telegram gemaakt met iemand die zich 'bijnaam' noemde. Hij legde het vuurwerk in de kofferbak van de auto van zijn koper en verwachtte betaald te worden. In plaats daarvan werd hij van achteren vastgegrepen en op de grond gegooid. Twee andere personen kwamen uit de richting van een schuurtje aanrennen. Een van hen richtte een voorwerp dat op een vuurwapen leek op hem, de ander gaf hem een stoot op zijn neus. Terwijl hij op de grond lag werd hij met kracht geslagen en geschopt. Daarna werd hij in een sloot geduwd en kreeg hij opnieuw klappen toen hij eruit klom. Hij wist te ontsnappen door de koper in zijn been te bijten en naar zijn auto te rennen. Bij het wegrijden botste hij tegen de auto van de koper, waardoor een kentekenplaat op de grond viel. Zo kwam de politie bij de auto van de verdachte uit. Betaald is er nooit.
De verdachte, geboren in 2007 en dus pas 18 toen het gebeurde, ontkende niet dat het Telegram-account van hem was. Hij verklaarde dat hij zijn telefoon had uitgeleend en dat een ander de afspraak had gemaakt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat ongeloofwaardig. Het plan was volgens de verdachte zelf dat hij de verkoper zou vastpakken, zodat het vuurwerk kon worden afgepakt. De rechtbank ziet hem daarom als degene die de afspraak maakte en de verkoper naar de afgelegen plek lokte.
De officier van justitie had primair afpersing ten laste gelegd. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan vrij. Afpersing vraagt dat iemand door geweld of bedreiging wordt gedwongen een goed af te geven. Hier had de verkoper het vuurwerk al vrijwillig in de kofferbak gelegd, in de verwachting betaald te worden, en kwam het geweld pas daarna. Daarmee is het geen afpersing. De rechtbank bewees wel het subsidiair ten laste gelegde medeplegen van diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Het geweld en het vuurwapen dienden om het vuurwerk onder controle te houden en te voorkomen dat de verkoper het terughaalde. De verdachte wist volgens de rechtbank van het vuurwapen als onderdeel van het plan en distantieerde zich er niet van. Daarmee was er een nauwe en bewuste samenwerking met de twee onbekend gebleven anderen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte een essentiële en regisserende rol had en dat de verkoper letsel en angstgevoelens overhield aan het geweld. De jonge leeftijd en het ontbreken van een strafblad rekenen in zijn voordeel. Zijn voorlopige hechtenis was sinds 11 februari 2026 geschorst, maar die schorsing is opgeheven omdat hij op 23 oktober 2026 werd aangehouden voor een nieuw feit. De rechtbank vindt het zeer kwalijk dat ook dit weer om geldelijk gewin ging.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie had 20 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Daar komt een taakstraf van 180 uur bij, met 90 dagen vervangende hechtenis. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank bijzondere voorwaarden uit het advies van de reclassering: een meldplicht, de gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en controle op middelengebruik. Het locatiegebod met elektronisch toezicht laat de rechtbank vervallen, omdat de verdachte al negen maanden een enkelband droeg.
Het slachtoffer krijgt de gevraagde schadevergoeding van € 1.176,66 toegewezen, bestaande uit € 376,66 materiële en € 800 immateriële schade, plus wettelijke rente vanaf 29 december 2025. Dat bedrag moet de verdachte hoofdelijk met de mededaders betalen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en 11 dagen gijzeling bij niet-betaling. De auto en de telefoon die in beslag zijn genomen worden verbeurd verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht