Voorzieningenrechter weigert schorsing maximumprijs leukemiemiddel Onureg van Bristol-Myers Squibb Bristol-Myers Squibb brengt in Nederland het leukemiemiddel Onureg (azacitidine) op de markt. Voor dat middel stelde de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met een besluit van 26 augustus 2026 een maximumprijs vast voor de 200 mg- en 300 mg-tablet. Die prijs geldt sinds 1 oktober 2026. De fabrikant vindt de prijs 19,4 procent te laag en vroeg de voorzieningenrechter van het College van Beroep voor het bedrijfsleven de prijs te schorsen totdat op haar beroep is beslist.
Het geschil draait om de manier waarop de maximumprijs tot stand komt. Op grond van de Wet geneesmiddelenprijzen wordt die prijs berekend op basis van het gemiddelde van de prijzen van vergelijkbare geneesmiddelen in België, Noorwegen, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. De minister gebruikte voor het Verenigd Koninkrijk de officiële prijslijst Dictionary of Medicines and Devices. Daarop staat ook een generieke variant van azacitidine. Die generieke variant nam de minister mee in de berekening. De fabrikant vindt dat niet mogen, omdat in Nederland nog octrooien op Onureg rusten. Meenemen van de generieke prijs zou die octrooirechten uithollen.
Eerst beoordeelde de voorzieningenrechter of er spoed was. De fabrikant had niet gesteld dat zij in acute financiële problemen komt. Toch nam de voorzieningenrechter voldoende spoedeisend belang aan. Het zal voor de fabrikant lastig zijn om schade aan te tonen en te verhalen als later blijkt dat de maximumprijs te laag is, en dat erkende de minister op de zitting zelf. Ook speelt mee dat de Nederlandse prijs als referentie dient in andere landen en dat onderhandelingen met afnemers niet opnieuw gevoerd kunnen worden.
Op de inhoud kreeg de fabrikant geen gelijk. Een voorlopige voorziening wordt in beginsel alleen toegewezen als het College in de hoofdzaak het besluit waarschijnlijk zal vernietigen, en die kans achtte de voorzieningenrechter niet groot. Een vergelijkbaar geneesmiddel is volgens de wet een middel met dezelfde werkzame bestanddelen, van dezelfde of nagenoeg dezelfde sterkte en in dezelfde farmaceutische vorm. Dat de generieke variant aan die omschrijving voldoet, was niet in geschil. Octrooirecht is geen onderdeel van de definitie.
De fabrikant beriep zich op de wetsgeschiedenis en op de Lyrica-uitspraak van het College van 7 juli 2017. De voorzieningenrechter vond daarin geen steun voor haar uitleg. Uit de memorie van antwoord bij de wet blijkt dat de wetgever het verschil in octrooibescherming tussen Nederland en de referentielanden heeft onderkend. De minister deed daarbij de zogenoemde octrooitoezegging: alleen als een middel in alle vier de referentielanden niet meer onder octrooi staat, wordt uitsluitend naar de specialités in die landen gekeken. Voor een geval waarin maar één referentieland een generiek middel kent, volgt dat niet. De Lyrica-uitspraak ging bovendien over generieke kopieën die slechts voor een deel van de medische indicaties mochten worden verhandeld, en dat speelt hier niet. Het beroep op een motiveringsgebrek beoordeelde de voorzieningenrechter niet, omdat dat op zichzelf geen grond voor schorsing is.
De uitleg van het begrip vergelijkbare geneesmiddelen moet in de bodemprocedure worden beoordeeld. Omdat de maximumprijs niet onmiskenbaar onrechtmatig is, wees de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening af. De maximumprijs blijft dus gelden. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 10 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank spreekt man vrij van drugs en geneesmiddelen in woning: wetenschap niet bewezen Op 6 november 2025 trad de politie een woning in Arnhem binnen. De huurder was niet thuis, maar een man van in de dertig, de latere verdachte, wel. In de woning lagen grote hoeveelheden harddrugs en softdrugs, waaronder bijna een kilo 4-MMC en ruim 1,4 kilo 2-MMC, 188 gram MDMA, 87 gram cocaïne en 96 gram hasjiesj. Ook lagen er duizenden tabletten geneesmiddelen zonder vergunning, zoals 2080 tabletten Valium en 1740 tabletten Palexia retard. De man werd verdacht van het medeplegen van het aanwezig hebben van die middelen en het in voorraad hebben van de geneesmiddelen.
De officier van justitie vroeg zelf om vrijspraak van alle feiten. De verdediging pleitte eveneens voor vrijspraak. De rechtbank Gelderland, die met drie rechters in Arnhem zitting hield, volgde dat.
De rechtbank vond genoeg aanwijzingen dat de man in de woning thuis was. Zijn paspoort lag in een slaapvertrek boven de woonkamer, zijn werkbroek zat in de wasmand, zijn voornaam stond op een bord dat op een kamerindeling leek, en hij had tegen de verbalisanten gezegd dat hij stenen blokjes in de vriezer had liggen voor 'goede Whiskey'. Ook verklaarde de huurder dat de man een sleutel had. De man verklaarde zelf dat hij af en toe in de woning verbleef en daar wel gebruikershoeveelheden drugs had gezien, maar niet de aangetroffen hoeveelheden.
In de kamer waar de man werd aangetroffen lagen in het zicht onder meer bruine kristallen in een openstaande lade, een geseald brok in een tas, een bak met resten van een witte substantie en een dienblad met hennepresten. De rechtbank stelde vast dat de man van deze drugs wist. Maar in het dossier staat niet welke van de later onderzochte goederen uit die kamer in het zicht lagen. Daardoor is niet te zeggen van welk deel van de ten laste gelegde drugs hij wist dat het er was.
De overige middelen en geneesmiddelen lagen in een dressoir met lades, onder een bed en in een plastic bak en een kartonnen doos naast een kledingkast. Dat die in het zicht lagen, kon niet worden vastgesteld. Waar de MDMA precies lag, bleek niet uit het dossier. De rechtbank vond het wel aannemelijk, of zelfs waarschijnlijk, dat de man ook van de overige hoeveelheden wist, maar dat is niet genoeg. Voor het aanwezig hebben van drugs volgens de Opiumwet moeten de middelen zich in de machtssfeer van de verdachte bevinden, en daarvoor is wetenschap van hun aanwezigheid nodig.
Omdat die wetenschap niet wettig en overtuigend is bewezen, spreekt de rechtbank de man vrij van alle vijf de ten laste gelegde feiten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst loondoorbetaling af: contract van 7 maart 2025 was geen nieuwe arbeidsovereenkomst bij Tuinmeubelshop Een vrouw die als klantenservicemedewerker werkte bij Tuinmeubelshop B.V. in Tiel stapte naar de rechter omdat zij vond dat zij een vast contract had. Ze eiste onder meer doorbetaling van loon tijdens ziekte en wedertewerkstelling. De zaak draaide om de vraag of ze drie of vier tijdelijke contracten had gehad, want bij vier opeenvolgende contracten wordt het laatste automatisch omgezet in een contract voor onbepaalde tijd.
De vrouw begon in februari 2024 op basis van een nul-urencontract. In september 2024 volgde een tweede nul-urenovereenkomst, met als einddatum 30 september 2025. Op 7 maart 2025 ondertekenden partijen een nieuw contractdocument, met een vaste arbeidsomvang van 32 uur per week en een maandloon. De einddatum bleef ongewijzigd: 30 september 2025. Vervolgens werd in juli 2025 een vierde contract getekend, voor de periode oktober 2025 tot en met september 2026. Per 1 mei 2026 werd de vrouw ziek. In augustus 2026 berichtte Tuinmeubelshop haar dat het contract op 30 september 2026 van rechtswege zou eindigen.
De vrouw stelde dat het document van 7 maart 2025 een geheel nieuw, derde contract was. Daarmee zou het latere contract van oktober 2025 het vierde zijn geweest, waardoor de ketenregeling van artikel 7:668a van het Burgerlijk Wetboek zou zijn ingetreden en zij automatisch een vast contract zou hebben gekregen. Tuinmeubelshop betwistte dit: het ging slechts om een aanpassing van het lopende contract, namelijk de overstap van nul-uren naar vaste uren, en niet om een nieuw contract.
De kantonrechter oordeelde dat het document van 7 maart 2025 geen nieuwe schakel in de keten was. Doorslaggevend was dat de einddatum van 30 september 2025 identiek bleef aan die van de tweede overeenkomst. Volgens vaste rechtspraak levert een tussentijdse wijziging van de arbeidsomvang geen opvolgend contract op, ook niet als daarvoor een nieuw formulier wordt getekend. Dat het nieuwe document ook andere bepalingen bevatte, zoals een andere cao en een wachtdag bij ziekte, deed daar niet aan af: Tuinmeubelshop legde uit dat dit het gevolg was van het gebruik van een ander contractsjabloon voor vaste medewerkers in plaats van oproepkrachten, en dat achtte de rechter voorshands aannemelijk.
Ook de administratieve registratie van een "nieuw dienstverband" bij het salarispakket en het pensioenfonds per 1 maart 2025 overtuigde de rechter niet. Uit loonstroken bleek dat die datum simpelweg was blijven staan als systeemgegeven voor de verwerking van de urenuitbreiding. Verder stelde de rechter vast dat Tuinmeubelshop de vrouw in augustus 2025 per e-mail uitdrukkelijk had uitgelegd dat het om een omzetting van het lopende contract ging, en dat de vrouw daar destijds niet tegen had geprotesteerd. Haar eigen e-mail van 28 augustus 2026, waarin zij schreef dat zij "na bijna drie jaren" vertrok, bevestigde dat zij zelf ook uitging van drie jaar dienstverband en niet van een langer lopend vast contract.
De kantonrechter concludeerde dat in een bodemprocedure naar alle waarschijnlijkheid zal worden geoordeeld dat het contract van oktober 2025 het derde contract was en op 30 september 2026 rechtsgeldig van rechtswege is geëindigd. Het opzegverbod bij ziekte staat aan zo'n einde van rechtswege niet in de weg. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van Tuinmeubelshop, begroot op € 1.009,-, en al haar vorderingen werden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof legt Kamagra-handelaar 220 uur taakstraf op, 20 uur minder dan de rechtbank Een man uit Friesland richtte in mei 2016 vennootschappen op voor een bekende die handelde in Kamagra, een illegaal erectiemiddel dat de werkzame stoffen sildenafil en tadalafil bevat. Via websites konden klanten de pillen bestellen, en de bestellingen kwamen per post aan. Een pseudokoop van verbalisanten leidde tot onderzoek door de Inspectie voor de Gezondheidszorg, waaruit bleek dat de tabletten die stoffen inderdaad bevatten.
De zaak ligt bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. De rechtbank veroordeelde de man toen tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en tot een taakstraf van 240 uren. De advocaat-generaal vroeg het hof nu om een voorwaardelijke gevangenisstraf van 5 maanden en een taakstraf van 220 uren.
Volgens het hof was de man meer dan een toeschouwer. Hij richtte de vennootschappen op verzoek van de leidende medeverdachte op, benaderde samen met zijn toenmalige partner een derde om een extra vennootschap voor de handel te openen en hielp vanaf februari of maart 2017 gemiddeld twee keer per week met het inpakken van bestellingen. Uit WhatsApp-berichten bleek ook dat hij met de medeverdachte overlegde over de bedrijfsvoering, onder meer over een verhaal richting ABN AMRO. Zijn raadsvrouw stelde dat het om een ondersteunende rol ging en dat er geen sprake was van medeplegen. Het hof oordeelde dat zijn bijdrage significant was en van voldoende gewicht om te spreken van medeplegen.
Ook het opzet stond voor het hof vast. Dat de man vennootschappen oprichtte terwijl een ander de bedrijfsactiviteiten uitvoerde, vond het hof ongebruikelijk. Hij had bovendien afgesproken dat hij en zijn partner de administratie zouden doen om inzicht te houden in de bedrijven. Daardoor moet hij inzicht hebben gehad in de inkomsten. Het hof nam daarom aan dat hij vanaf de oprichting bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat via de vennootschappen in Kamagra werd gehandeld. Dat is voorwaardelijk opzet. Het beroep van de verdediging op een kortere periode, vanaf februari 2017, werd daarmee verworpen.
Bij de straf woog het hof zwaar dat de handel professioneel was opgezet, met een bedrijfspand voor opslag en distributie en met afscherming van de identiteiten van de verdachten. Tegelijk woog het mee dat het dossier niet duidelijk maakt welke concrete risico's het gebruik van Kamagra meebrengt. De man heeft geen eerdere veroordelingen voor vergelijkbare feiten, de reclassering schat het recidiverisico laag in, hij werkt als kok en zorgt voor zijn dertienjarige dochter. Ook speelde mee dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep is overschreden, waardoor de zaak inmiddels heel oud is.
Het hof vernietigde het vonnis en verklaarde de feiten bewezen: opzettelijk en samen met anderen geneesmiddelen zonder handelsvergunning afleveren, in voorraad hebben, te koop aanbieden en verkopen, in de periode van 15 juni 2016 tot en met 31 januari 2018. Het hof veroordeelde de man tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en tot een taakstraf van 220 uren, die bij niet naar behoren verrichten wordt vervangen door 110 dagen hechtenis. Verblijf in voorarrest wordt op de taakstraf in mindering gebracht, tegen twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht