Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over.
Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald.
De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken.
Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen.
Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging.
Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Boekhouder moet € 1.524 belastingrente betalen na te late teruggave administratie Een ondernemer droeg op 20 januari 2025 via zijn toenmalige boekhouder zijn administratie over aan een administratiekantoor. Volgens hem was daarmee een overeenkomst ontstaan waarbij het kantoor zijn financieel-administratieve werk zou doen. Het kantoor ontkende dat er een overeenkomst was. Toen de ondernemer op 4 maart 2025 zijn administratie terugvroeg, kreeg hij die pas op 20 mei 2025 terug. Daardoor kon hij zijn belastingaangifte niet op tijd indienen.
De kantonrechter in Utrecht oordeelde dat de ondernemer niet voldoende had aangetoond dat een overeenkomst was gesloten. Er waren wel voorbereidende gesprekken geweest, maar partijen hadden niet afgesproken wat het kantoor precies zou doen en tegen welke tarieven. Zonder die kernafspraken is een overeenkomst te onbepaald. Toch bleef het kantoor niet buiten schot: wie in onderhandeling is getreden, heeft wederzijdse verplichtingen. Eén daarvan is dat stukken die tijdens de onderhandelingen zijn afgegeven direct en op het eerste verzoek worden teruggegeven, zodra duidelijk is dat partijen niet verder willen.
Dat deed het kantoor niet. De ondernemer vroeg zijn administratie via zijn nieuwe boekhouder op 4, 14 en 31 maart en op 19 mei 2025 terug. Pas op 20 mei volgde de teruggave. Volgens de kantonrechter was dat te laat, en door de herhaalde verzoeken verkeerde het kantoor in verzuim.
De belastingdienst had € 1.524 aan rente in rekening gebracht, omdat de aangifte op 18 juli 2025 werd ingediend in plaats van vóór 1 mei 2025. Het kantoor voerde aan dat het niet wist dat 1 mei de uiterste datum was, dat de ondernemer zelf 1 juni had genoemd en dat de aangifte na teruggave van de administratie nog acht weken op zich liet wachten. De kantonrechter verwierp dat. Het kantoor is zelf specialist in belastingaangiften, of wordt daarvoor aangezien, en kende dus de termijn. De ondernemer had voldoende uitgelegd waarom de aangifte acht weken kostte, en het kantoor had daar te weinig tegenover gezet. Het kantoor had juist zelf invloed op het tijdstip van indienen, omdat het de administratie tot 20 mei achterhield. Van eigen schuld van de ondernemer was geen sprake. Ook kon het kantoor geen redelijk loon verrekenen, omdat vaststaat dat er geen overeenkomst is gesloten.
De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke handelsrente af, omdat er geen handelsovereenkomst was. De gewone wettelijke rente vanaf 14 oktober 2025 kreeg de ondernemer wel toegewezen. Het administratiekantoor moet € 1.524 aan schade betalen, € 228,60 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 960,52 aan proceskosten, met rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Gerecht wijst claim van Cg 400.000 af van ex-Jehovah's Getuige tegen kerkgenootschap en ouderlingen Veertig jaar lang was een Curaçaose vrouw lid van de Jehovah's Getuigen. Nadat ze in 2024 vertrok, werd haar vertrek ondanks haar uitdrukkelijke verzoek bekendgemaakt in de gemeente. Daarna kreeg ze te maken met sociale uitsluting, tot in haar eigen familie. Volgens de vrouw, die zonder advocaat procedeerde, is zij jarenlang het slachtoffer geweest van onrechtmatig handelen. Ze stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, met twee procedures: één tegen de stichting die de gemeenschap in Curaçao en Bonaire vertegenwoordigt, en één tegen zeven ouderlingen van haar voormalige gemeente.
De vrouw voerde vier verwijten aan. Zij stelde dat zij tientallen jaren onbetaald werk heeft verricht onder sociale en religieuze dwang, omdat weigeren zou leiden tot verlies van status en reputatie. Ook zou zij onder druk een 'bloedkaart' hebben moeten dragen, waarop staat dat ze geen bloedtransfusie wil. Drie keer was zo'n transfusie nodig en kreeg ze die niet. Verder maakte ze bezwaar tegen de mededeling van haar vertrek aan de gemeente, en tegen de uitsluiting die daarop volgde. Van de stichting vroeg ze een verklaring voor recht dat die onrechtmatig heeft gehandeld, schadevergoeding en een onafhankelijk onderzoek naar de machtsstructuren binnen de gemeenschap. Van de ouderlingen eiste ze Cg 400.000 schadevergoeding.
De stichting betoogde dat het handelen van ouderlingen haar niet kan worden toegerekend, omdat zij slechts het juridische vehikel van de gemeenschap is. Het gerecht ging daar niet in mee. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat de stichting de lokale gemeenten organiseert en daarop toezicht houdt. Bovendien handelden de ouderlingen in hun functie, dus namens de organisatie. Wie schade stelt te hebben geleden, moet zich tot die organisatie kunnen wenden.
Inhoudelijk kreeg de vrouw toch geen gelijk. Het gerecht legde uit dat de vrijheid van godsdienst een geloofsgemeenschap de ruimte geeft zichzelf te organiseren, en dat de rechter zich onthoudt van een oordeel over de inhoud van geloofsovertuigingen. Dat geldt ook voor besluiten over het toelaten en uitsluiten van leden. Een lid heeft binnen een geloofsgemeenschap geen recht op afwijkende meningen. Tegelijk is het de vrouw vrij gelaten om de gemeenschap te verlaten, en dat bestreden gedaagden ook niet.
Het verwijt van onbetaald werk was volgens het gerecht onvoldoende concreet. In veel organisaties, van kerken tot verenigingen, wordt van leden onbetaalde inzet verwacht, en wie zich onttrekt, krijgt vaak te maken met afkeuring. Dat maakt nog geen dwangarbeid. Op de betwisting van de stichting had de vrouw in wezen niet gereageerd. Ook de bloedkaart leverde geen onrechtmatig handelen op. Het weigeren van bloedtransfusies hangt samen met een geloofsovertuiging waarover de rechter niet oordeelt, en dat de leer later is herzien maakt geen verschil. De vrouw had niet concreet gemaakt dat ze tegen haar wil de kaart moest dragen. Dat ze druk voelde omdat dit van leden werd verwacht, is daarvoor te weinig.
De mededeling van haar vertrek was wel een inbreuk op haar privéleven, omdat zij had gevraagd dit niet te doen. Het gerecht woog haar recht op privacy af tegen de godsdienstvrijheid van gedaagden, en liet de laatste zwaarder wegen. De gemeenschap ziet een publieke mededeling over vertrek als vergelijkbaar met de publieke doop van een nieuw lid, en die opvatting moet het gerecht respecteren. Bovendien was de mededeling volgens gedaagden zakelijk, en dat heeft de vrouw niet weersproken.
Voor de sociale uitsluiting nam het gerecht aan dat de vrouw dit werkelijk heeft meegemaakt, ondersteund door een verklaring van haar psycholoog, en dat het samenhangt met de opvattingen binnen de gemeenschap. Een leerstellig boekje en teksten op de website van de stichting zeggen dat contact met uitgesloten personen moet worden vermeden. Toch handelen gedaagden daarmee niet onrechtmatig. Die opvattingen vallen onder de godsdienstvrijheid, en iedereen mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Een recht op sociale omgang is in het civiele recht niet af te dwingen. Het zou anders zijn als gedaagden leden aanspoorden om een uitgetreden lid lastig te vallen of te bedreigen, maar dat speelde hier niet.
Het gevraagde onderzoek naar de machtsstructuren wees het gerecht af omdat de vrouw daar geen eigen belang bij had. Zij wilde vooral opkomen voor kwetsbare leden in het algemeen. Voor zo'n collectieve actie is een andere regeling bedoeld, die alleen openstaat voor stichtingen en verenigingen.
Het gerecht wees alle vorderingen af. De vrouw moet de stichting Cg 4.000 aan proceskosten betalen, met Cg 150 extra bij betekening van het vonnis en de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. De zeven ouderlingen krijgen Cg 4.500 aan proceskosten van haar.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 26 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: vof en vennoten moeten € 1.994 betalen voor restant op Ford Transit Een autoverkoper leverde in november 2025 een Ford Transit aan een vennootschap onder firma, een samenwerkingsverband van twee vennoten. De totale koopsom, inclusief afleverpakket en btw, kwam uit op € 29.733. De kopers betaalden dat bedrag in drie delen: € 2.000 op 2 december 2025, € 24.572,73 op 3 december 2025 en € 1.500 in februari. Daarmee bleef een restant van € 1.660,27 openstaan. De verkoper dagvaardde de kopers voor de kantonrechter in Enschede om dat bedrag, met rente en kosten, alsnog te innen.
De kopers erkenden dat een deel van de factuur, het btw-gedeelte, nog niet was betaald. Ze vonden echter dat ze € 890 aan afleverkosten niet hoefden te betalen. Volgens hen vertoonde de auto enkele dagen na aflevering al mankementen en waren ze € 450 kwijt aan kosten omdat de auto niet goed was opgeleverd. Dat bedrag wilden ze verrekenen met de openstaande factuur.
De verkoper betwistte dat. Volgens hem was het afleverpakket volledig uitgevoerd en had de auto bij aflevering geen mankementen. Hij wees er ook op dat de kopers pas in hun conclusie van antwoord, het eerste verweerschrift in de procedure, over de gebreken hadden geklaagd. Een koper moet binnen bekwame tijd nadat hij een gebrek ontdekt klagen, en daarvan was volgens de verkoper geen sprake. Bovendien betwistte hij dat de kopers € 450 aan kosten hadden gemaakt, en als dat wel zo was, was hij daar volgens hem niet voor aansprakelijk.
De kantonrechter stelde vast dat de verkoper de mankementen en de tijdigheid van de klacht gemotiveerd had betwist. Dan ligt het aan de kopers om hun verhaal met stukken te onderbouwen. Dat deden zij niet. De enkele stelling dat de auto niet voldeed en dat ze erover hadden geklaagd, vond de rechter onvoldoende. Ook de € 450 aan gemaakte kosten was niet onderbouwd. Daardoor is niet vast komen te staan dat de kopers een tegenvordering hebben die ze met de factuur kunnen verrekenen. Omdat ze verder niet bestreden dat ze een deel van de factuur nog moesten betalen, wees de rechter de hoofdsom van € 1.660,27 toe.
Omdat het om een handelsovereenkomst gaat en de factuur niet op tijd volledig was betaald, zijn de kopers ook de wettelijke handelsrente verschuldigd. De kantonrechter vond verder dat de verkoper in redelijkheid incassohandelingen had verricht en dat de gevorderde vergoeding van € 249,04 klopt met het landelijke besluit over buitengerechtelijke kosten. Ook die incassokosten moeten de kopers dus betalen. De verkoper had daarnaast een rentebedrag van € 84,95 gevorderd, dat meetelt in het totaal.
De kopers hebben na hun mondelinge verweer en de conclusie van repliek niet meer gereageerd, hoewel ze daartoe in de gelegenheid waren gesteld. Ze stonden in persoon, zonder advocaat, tegenover de gemachtigde van de verkoper. Omdat ze ongelijk kregen, moeten ze ook de proceskosten betalen.
De kantonrechter veroordeelde de vof en de beide vennoten tot betaling van € 1.994,26, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over € 1.660,27 vanaf 4 juni 2026 tot de dag van volledige betaling. De proceskosten van de verkoper zijn begroot op € 1.071,79, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Die moeten de kopers binnen veertien dagen betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de verkoper het ook kan afdwingen als de kopers in hoger beroep gaan. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht