Mijndomein en Metaregistrar moeten klantgegevens afstaan aan Formula 1 Companies na ticketfraude Frauduleuze websites verkochten neptickets voor Formule 1-races onder namen als 'gpseats-hospitality.com' en 'royalgpseats.com', met gebruik van de merken 'F1' en 'FORMULA 1'. Een Italiaanse consument betaalde € 2.600 voor tickets voor de Grand Prix van Monza 2025 en ontving niets. Nader onderzoek van de Formula 1 Companies wees uit dat meerdere vergelijkbare websites actief waren, allemaal met hetzelfde vestigingsadres in Amsterdam, dezelfde nep-medewerkers en een Nederlands WhatsApp-nummer voor bestellingen.
De domeinnamen van deze websites waren geregistreerd via Mijndomein B.V. uit Lelystad en Metaregistrar B.V. uit Gouda. De Formula 1 Companies stuurden meerdere verwijderingsverzoeken, waarop de websites steeds offline werden gehaald. Maar nieuwe frauduleuze websites bleven verschijnen. Tegelijk weigerden Mijndomein en Metaregistrar om de klantgegevens van de domeinnaamhouders te verstrekken, met een beroep op de privacywetgeving: zonder wettelijke grondslag of rechterlijk bevel mochten zij geen persoonsgegevens delen.
De Formula 1 Companies stapten naar de voorzieningenrechter van de Rechtbank Den Haag. Zij vorderden dat de twee bedrijven hun diensten volledig zouden staken voor inbreukmakende websites én dat zij de identificerende gegevens van de domeinnaamhouders zouden verstrekken.
De rechter beoordeelde de zaak aan de hand van het zogenoemde Lycos/Pessers-toetsingskader, een maatstaf die de Hoge Raad in 2005 formuleerde voor situaties waarin een hostingprovider klantgegevens weigert te geven aan een gedupeerde derde. De rechter past dit kader ook toe op Metaregistrar als registerhouder, omdat ook die partij over identificerende gegevens beschikt.
Aan alle vier de voorwaarden is volgens de rechter voldaan. De merkinbreuk staat voldoende vast: op de websites werden tekens gebruikt die identiek zijn aan geregistreerde merken van de Formula 1 Companies, voor precies de diensten waarvoor die merken zijn ingeschreven. De fraude is evenmin betwist. De Formula 1 Companies hebben een reëel belang bij de gegevens, ook al is het mogelijk dat de registratiegegevens vals zijn of van derden afkomstig zijn. De rechter overweegt dat zelfs in dat geval de gegevens de Formula 1 Companies een stap dichter bij de fraudeurs kunnen brengen. Verder hebben de Formula 1 Companies voldoende geprobeerd de exploitanten te bereiken via sommatiebrieven, telefonisch contact en een poging via de receptie van het in de websites genoemde kantoorgebouw. Een verdere plicht om bij elke afzonderlijke website opnieuw contact te zoeken, acht de rechter niet reëel. Ten slotte weegt het belang om op te treden tegen merkinbreuk en fraude zwaarder dan het privacybelang van de websitehouders, zeker nu die ondanks sommaties zijn doorgegaan met hun praktijken.
De vordering om de dienstverlening als tussenpersoon volledig te staken, wijst de rechter af. De relevante websites zijn al offline gehaald, zodat er geen belang meer is bij dit deel van de vordering. Een algemeen verbod dat Mijndomein en Metaregistrar elke nieuwe domeinnaamregistratie vooraf inhoudelijk zouden moeten controleren op merkinbreuk of fraude, acht de rechter niet evenredig: dagelijks worden bij deze bedrijven grote aantallen domeinnamen geregistreerd.
De rechter beveelt Mijndomein en Metaregistrar om binnen 24 uur na betekening van het vonnis de naam-, adres- en woonplaatsgegevens, KvK-nummers en contactgegevens van de domeinnaamhouders te verstrekken aan de advocaat van de Formula 1 Companies. De vordering tot afgifte van IP-adressen wordt afgewezen, omdat de bedrijven aannemelijk hebben gemaakt dat zij die gegevens niet meer hebben. Voor Metaregistrar geldt ook dat bankgegevens niet hoeven te worden verstrekt, omdat zij daarover niet beschikt. Per gedaagde geldt een dwangsom van € 1.000 per dag bij niet-naleving, met een maximum van € 100.000. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Den Haag · 30 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht BridgeFund krijgt € 51.152 niet terug van bestuurder: digitale handtekening onder borgtocht onbetrouwbaar Een Rotterdamse bestuurder en enig aandeelhouder van twee vennootschappen zou zich persoonlijk borg hebben gesteld voor een lening van € 63.500 van BridgeFund, een bedrijf dat online overbruggingsfinancieringen verstrekt. De lening dateert van december 2019. Over het bedrag waren een vaste rente van € 7.620 en een premieopslag van € 12.192 verschuldigd. De vennootschappen betaalden niet volledig terug en werden met ingang van 1 januari 2022 ontbonden omdat er geen baten meer waren. BridgeFund vorderde daarna het openstaande bedrag van € 51.152,84 van de bestuurder, met incassokosten en rente, in totaal € 53.027,98.
De bestuurder erkende dat de vennootschappen tekort waren geschoten, maar betwistte dat er een geldige borgstelling was. Hij ontkende de elektronische handtekening onder de overeenkomst van borgtocht te hebben gezet. Alles was online en telefonisch verlopen. Een uitbestede ondertekendienst, Stiply, stuurde een code naar het zakelijke e-mailadres op zijn voornaam. Met die code kon het document op een touchscreen worden getekend.
De rechtbank keek naar de regels voor elektronische handtekeningen. Een gewone of geavanceerde elektronische handtekening heeft dezelfde rechtsgevolgen als een handgeschreven handtekening, maar alleen als de gebruikte methode voldoende betrouwbaar is. Een gekwalificeerde handtekening, met een certificaat van kwalificatie, is altijd gelijkgesteld. Volgens de rechtbank moest BridgeFund laten zien dat de methode voldoet. Dat lukte niet. BridgeFund kon niet duidelijk maken of en hoe de ondertekening aan de persoon van de bestuurder was te koppelen: het IP-adres van een computer volstond niet. De bestuurder had bovendien onbetwist aangevoerd dat meer medewerkers bij het zakelijke e-mailadres konden, omdat hij vaak afwezig was. Het systeem was daarom niet bestand tegen misbruik en niet betrouwbaar. Een certificaat dat de handtekening gekwalificeerd zou maken, bracht BridgeFund niet in het geding. Haar bewijsaanbod ter zitting vond de rechtbank te vaag en te laat, want de zittingsagenda vroeg al naar de eisen.
Dat BridgeFund eerder leningen aan andere vennootschappen van de bestuurder met een borgstelling had verstrekt, hielp niet: daarbij was nooit een beroep op de borg gedaan. Ook dat de leningsovereenkomst een borg voorschrijft, bewijst niet dat hij zich borg stelde, want de overeenkomst noemt niet wie dat moest doen.
De rechtbank oordeelde dat de borgtocht niet was bewezen en wees de vorderingen van BridgeFund af. BridgeFund moet de proceskosten van de bestuurder betalen: € 2.452 (griffierecht € 86 en salaris advocaat € 2.366).
Rechtbank Rotterdam · 1 november 2023
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Leverancier van namaak-Labubu's aan Jumbo maakte inbreuk op merken van Pop Mart en moet schade vergoeden Een Nederlandse groothandel in groenten, fruit en andere consumptiegoederen leverde meer dan 7.000 namaakversies van de Labubu, de populaire pluchen figuren van het speelgoedbedrijf Pop Mart, aan verschillende filialen van supermarktketen Jumbo. Op de namaakknuffels en hun verpakkingen stonden de tekens 'POP MART', 'POPMART' en het logo van het merk. Op de facturen aan Jumbo stonden de producten omschreven als 'labubu' of 'lafufu'.
Pop Mart brengt de Labubu sinds 2016 op de markt, inmiddels in drie series van elk zes figuren en een zogeheten 'hidden edition'. De Singaporese en Chinese vennootschappen uit de Pop Mart-groep bezitten de merkrechten op onder meer 'POP MART' en 'LABUBU' in de Europese Unie. Toen Pop Mart de namaak in Jumbo-filialen aantrof, sloot het eerst een schikking met Jumbo. Daarin betaalde Jumbo € 22.057,14 als afdracht van de gemaakte winst en tot € 18.000 aan juridische kosten. Uit de facturen die Jumbo overlegde, bleek wie de leverancier was. Pop Mart sommeerde die leverancier op 16 oktober 2025 te stoppen, kreeg geen antwoord en legde op 6 november 2025 beslag op diens bankrekening. Overleg leverde niets op, waarna Pop Mart op 3 december 2025 een procedure begon bij de rechtbank Den Haag.
De leverancier erkende de levering, maar verweerde zich op meerdere manieren. Volgens hem konden de inkopers van Jumbo niet in verwarring raken, omdat zij zelf om kopieën hadden gevraagd nu de echte Labubu's niet te krijgen waren. 'Lafufu' zou bovendien een soortnaam zijn geworden voor dit soort pluchen figuren. Hij had de handel niet zelf bedacht, was direct gestopt na de sommatie, had geen winst gemaakt en had alle informatie vrijwillig verstrekt. In een tegeneis vroeg hij de rechtbank om Pop Mart te bevelen de volledige schikkingsovereenkomst met Jumbo te laten zien, omdat wat Jumbo al betaalde hem misschien van zijn eigen aansprakelijkheid zou bevrijden.
De rechtbank stelde eerst vast dat alleen de Singaporese en Chinese Pop Mart-vennootschappen als merkhouders mogen optreden. De Nederlandse dochter liet niet zien dat zij als licentiehouder handhavingsbevoegd is, zodat haar vorderingen op basis van de merken werden afgewezen. Daarna oordeelde de rechtbank dat de leverancier inbreuk maakte. Tekens die gelijk zijn aan een merk, gebruikt voor dezelfde soort waren, zijn een inbreuk ongeacht of iemand in verwarring raakt. Bovendien leidde de grote gelijkenis wel tot verwarringsgevaar: de leverancier droeg eraan bij dat de namaak uiteindelijk bij consumenten belandde, die konden denken dat ze een product van Pop Mart kochten. Het soortnaamverweer ging niet op, omdat ook het woord 'labubu' zelf was gebruikt. Of de leverancier iets te verwijten viel, maakt voor merkinbreuk niet uit.
Ook al was de leverancier gestopt, Pop Mart had volgens de rechtbank belang bij een verbod, omdat hij geen onthoudingsverklaring met boete had getekend. Hij moet alsnog opgave doen van aantallen, voorraad, verkoopkanalen, prijzen en winst, want behalve de verkoopfacturen en een enkele inkoopfactuur had hij weinig verstrekt. Een controle door een onafhankelijke administrateur vond de rechtbank niet nodig. Dat Jumbo al had betaald, betekent niet dat alle schade van Pop Mart is vergoed; de precieze schade wordt in een aparte procedure vastgesteld. De tegeneis om inzage in de schikking wees de rechtbank af. De leverancier had van Jumbo al het artikel met de bedragen gekregen, en of Jumbo die kosten aan hem mag doorberekenen, staat in hun eigen afspraken.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de leverancier inbreuk maakte op de merken van Pop Mart, verbood hem verdere inbreuk in de Europese Unie en beval hem binnen zeven dagen opgave te doen van de handel in de namaakproducten. Hij moet de schade vergoeden, op te maken in een schadestaatprocedure. Bij overtreding geldt een dwangsom van € 5.000 ineens en € 1.000 per dag, tot een maximum van € 100.000. De tegeneis werd afgewezen en de leverancier moet € 13.868,66 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 23 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter beveelt heropening domeinnaam van Crowe Peak: afsluiting door Crowe-licentiegever was disproportioneel Op maandagochtend 12 oktober 2026 lag bij het Rotterdamse accountantskantoor Crowe Peak het e-mailverkeer plat. Ook de website was onbereikbaar en de bedrijfsapplicaties waren niet meer toegankelijk. De oorzaak: Horwath International Registration (HIR), de houder van de domeinnaam waar Crowe Peak al jaren mee werkt, had die domeinnaam uitgeschakeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelde in kort geding dat dit onrechtmatig was en beval HIR de domeinnaam binnen 24 uur te heropenen.
Crowe Peak was sinds 1999 lid van Crowe Global, een internationaal netwerk van accountants, belastingadviseurs en consultants. HIR is een dochter van die vereniging en houdt de merkrechten en de domeinnaam. Sinds 2018 had Crowe Peak daarvoor een licentieovereenkomst met HIR. In 2025 verkochten de aandeelhouders van Crowe Peak hun aandelen aan een groep van accountantskantoren. Crowe Global wees daarna het verzoek van Crowe Peak om lid te blijven af en stelde dat het lidmaatschap per 9 mei 2026 was geëindigd.
Daarna onderhandelden partijen over een afwikkeling, een zogeheten Settlement Agreement. Crowe Peak mocht de naam Crowe volgens het laatste voorstel tot uiterlijk 31 december 2026 blijven gebruiken, tegen betaling van USD 10.000 per maand over oktober, november en december. Na 1 januari 2027 wilde Crowe Global de domeinnaam alleen nog 90 dagen openhouden voor een automatisch antwoord met het nieuwe adres. Doorsturen van e-mail naar een nieuw adres van Crowe Peak en onderbrenging van de domeinnaam bij een onafhankelijke derde wees Crowe Global af. Op donderdag 8 oktober 2026 liet de Amerikaanse advocaat van Crowe Global en HIR weten dat de domeinnaam zou worden uitgeschakeld als Crowe Peak de overeenkomst niet vóór zondag 11 oktober ondertekende. Dat gebeurde in de vroege uren van maandag 12 oktober.
De voorzieningenrechter nam eerst rechtsmacht aan. HIR zit in de staat New York, maar de schade door het uitschakelen treedt volgens de rechter in Nederland in, omdat Crowe Peak hier een onderneming drijft. Ook de uitbreiding van de eis door Crowe Peak tijdens de procedure liet de rechter toe: HIR had er op de zitting inhoudelijk op kunnen reageren.
Over de onderhandelingen oordeelde de rechter dat Crowe Global en HIR niet verplicht waren in te stemmen met de extra wensen van Crowe Peak. Die wensen waren een langere periode van automatische beantwoording, doorsturen van e-mails en onderbrenging van de domeinnaam bij een derde. Voor het laatste verwees hij naar de licentieovereenkomst, die bepaalt dat de licentienemer na beëindiging 90 dagen heeft om het gebruik van de domeinnaam te staken en daarna moet meewerken aan overdracht aan de entiteit van HIR. Dat partijen het nog niet eens waren, kon HIR dus niet worden verweten.
Toch was het uitschakelen volgens de rechter niet gerechtvaardigd. De rechtsverhouding, die 27 jaar had geduurd, wordt beheerst door redelijkheid en billijkheid. Partijen moeten daarin rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen. HIR kon voorzien dat afsluiting zeer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de bedrijfsvoering van Crowe Peak. De rechter vond de maatregel disproportioneel, gezet tegenover de schade voor Crowe Peak en het belang van Crowe Global dat de naam niet zonder contractuele basis wordt gebruikt. Bovendien lagen er maar vier dagen, waarvan een weekend, tussen de dreigende e-mail en de afsluiting. Dat liet Crowe Peak onvoldoende gelegenheid zich voor te bereiden.
Het spoedeisend belang stond vast: Crowe Peak had via een andere domeinnaam weer toegang tot een deel van de bedrijfsapplicaties, maar e-mail via de oude domeinnaam en de website waren nog steeds onbereikbaar.
De rechter wees de vordering toe, maar beperkter dan gevraagd. Crowe Peak vroeg 180 dagen herstel; de rechter bepaalde 30 dagen. Dat is volgens hem genoeg om over te stappen op een nieuwe domeinnaam, en geeft partijen tijd om alsnog tot overeenstemming te komen, wat beide partijen op de zitting wilden. De rechter beperkte het gebod ook tot herstel van de toegang zoals die vóór 12 oktober 2026 was.
HIR moet de toegang van Crowe Peak tot de domeinnaam uiterlijk 24 uur na betekening van het vonnis aan haar Nederlandse advocaten herstellen en 30 dagen hersteld houden. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 25.000 per uur, tot maximaal € 1.000.000. Crowe Peak had € 250.000 per uur gevraagd met een maximum van € 100.000.000. HIR moet ook de proceskosten van € 2.226,57 betalen. De overige vorderingen zijn afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt vonnis en verklaart ook nieuwe merken van DNACC nietig DNACC ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 27 maart 2024, waarin haar merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie nietig waren verklaard omdat ze beschrijvend zijn voor een containerbak en dus geen onderscheidend vermogen hebben. Die rechtbank wees om die reden alle vorderingen van DNACC tegen de exploitant van Opslagbakkie.nl af, wees de tegenvordering tot nietigverklaring van de oude merken toe en veroordeelde DNACC in de proceskosten. In hoger beroep wilde DNACC dat het hof alsnog haar vorderingen zou toewijzen, terwijl de wederpartij op zijn beurt ook nietigverklaring vroeg van de nieuwe merken die DNACC in 2023 had laten inschrijven.
Het gerechtshof Den Haag onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig. De woorden bak, bouwbak en rolbak zijn onbetwist beschrijvend voor een container, en volgens het hof verandert de verkleinvorm bakkie daar niets aan. Het hof wijst erop dat de uitgang kie een vorm van populair taalgebruik is die ongeacht de grootte van een voorwerp wordt gebruikt, zoals ook een aanhangwagen wel een bakkie wordt genoemd. Er is dan ook een direct verband tussen de merken en de containerverhuur waarvoor ze zijn ingeschreven, waardoor het publiek ze meteen als beschrijving opvat in plaats van als herkomstaanduiding van één bepaald bedrijf.
DNACC probeerde het hof ervan te overtuigen dat de merken door jarenlang en intensief gebruik alsnog zijn ingeburgerd bij het publiek. Ze wees op reclame op vrachtwagens en honderden billboards, een reclamebudget van meer dan twee miljoen euro tussen 2018 en 2022 en een omzet van bijna € 46 miljoen in diezelfde periode. Het hof vindt dit onvoldoende bewijs. Omzet- en reclamecijfers zeggen volgens het hof niets over het marktaandeel van DNACC of over het percentage klanten dat de merken daadwerkelijk aan haar bedrijf koppelt, en marktonderzoek daarnaar ontbreekt. Bovendien is DNACC alleen in Nederland actief, terwijl voor een Beneluxmerk inburgering in de hele Benelux nodig is, inclusief het Nederlandstalige deel van België. Om die reden verklaart het hof niet alleen de oude merken, maar op vordering van de wederpartij ook de in 2023 aangevraagde nieuwe merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie alsnog nietig, voor zover ze zien op de verhuur van containers.
Ook het beroep van DNACC op handelsnaamrecht wijst het hof van de hand. Zelfs als DNACC de namen bakkie, bouwbakkie en rolbakkie als handelsnaam zou hebben gevoerd, zijn ook die beschrijvend, en is niet aangetoond dat het publiek ze specifiek met DNACC associeert. Het woord opslagbakkie wijkt bovendien voldoende af in klank en beeld, zodat geen verwarring bij het publiek te duchten is. Omdat de merken en handelsnamen van DNACC dus geen bescherming bieden, blijft er voor haar geen grondslag over om tegen het gebruik van opslagbakkie.nl op te treden.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank Den Haag volledig en verklaart daarnaast ook de nieuwe merken van DNACC uit 2023 nietig, voor zover ze betrekking hebben op de verhuur van containers. DNACC wordt, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 21.723,90.
Gerechtshof Den Haag · 18 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht