Rechter wijst deelgeschil over arbeidsongeval af: advocaat verzweeg feiten Een postsorteerder viel in april 2025 op zijn werk en raakte gewond. Hij wilde dat de rechter vooraf vaststelt dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. Daarvoor startte hij een deelgeschil, een verkorte procedure waarin een rechter een deel van een schadegeschil beslist om de onderhandelingen tussen partijen vlot te trekken.
De kantonrechter in Utrecht vond het geschil in principe geschikt voor deze route. Partijen verschilden van mening over de vraag of sprake was van een arbeidsongeval waarvoor de werkgever aansprakelijk is, en een oordeel daarover kon de impasse doorbreken. De man moest daarvoor aannemelijk maken dat hij de schade had opgelopen tijdens zijn werkzaamheden. Lukt dat, dan is de werkgever aansprakelijk, tenzij die aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade vooral het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
Het ging mis bij de feiten. In het verzoekschrift stond niet hoe het ongeval precies was gebeurd. Pas tijdens de mondelinge behandeling gaf de man een concrete en gedetailleerde beschrijving. Op vragen van de rechter verklaarde zijn advocaat dat hij die toedracht kende en haar bewust niet in het verzoekschrift had opgenomen, om de wederpartij niet wijzer te maken dan nodig.
Volgens de kantonrechter is dat in strijd met de waarheidsplicht. Partijen moeten de hen bekende feiten volledig en naar waarheid aanvoeren, en in een deelgeschil zo vroeg mogelijk. Door de toedracht te verzwijgen kon de werkgever in zijn verweerschrift alleen in algemene bewoordingen op zijn zorgplicht ingaan. Ook kon hij zich niet goed verweren tegen een mogelijk verwijt van opzet of bewuste roekeloosheid. Omdat in een deelgeschil elke partij maar één keer schriftelijk aan het woord komt, was dit niet te herstellen door de feiten alsnog op de zitting te noemen. Daarvoor was een extra schriftelijke ronde nodig geweest, en die past niet in deze procedure.
De rechter woog mee dat de beslissing in een deelgeschil bindend is en hier ging over de vraag of de werkgever aansprakelijk kan worden gehouden. Dat rechtvaardigt volgens hem dat het verzoek wordt afgewezen.
Ook de kosten van het deelgeschil worden niet begroot, wat normaal wel gebeurt. De procedure is volgens de kantonrechter onnodig of onterecht ingesteld. Van een advocaat mag worden verwacht dat hij weet dat het opzettelijk weglaten van relevante feiten in het verzoekschrift in strijd is met een goede procesorde.
De kantonrechter wees het verzoek af. De man krijgt dus geen oordeel dat zijn werkgever aansprakelijk is, en de kosten van zijn deelgeschil worden niet vergoed.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Verzekeraar Euro Insurance krijgt € 675.000 schade na A12-ongeluk niet terug: claim verjaard Op 14 januari 2019 reed een man met zijn Volvo op de A12 bij Harmelen tegen een Tesla aan. Hij zegt dat hij plotseling naar links moest uitwijken voor een rode Volkswagen Up! die van rijstrook wisselde en die onbekend is gebleven. De Tesla draaide 180 graden, schoot over de overige rijstroken en raakte een BMW voordat hij tegen de vangrail tot stilstand kwam. De Volvo-bestuurder noemt het ongeval van meet af aan overmacht, veroorzaakt door de onbekende automobilist.
De verzekeraar van de Tesla, Accident Management Services (AMS), had als Nederlandse vertegenwoordiger van Euro Insurance de schade vergoed. Het ging om € 37.123,97 aan autoschade en € 1.400 aan bedrijfsschade. Daarnaast betaalde zij € 674.111,93 aan letselschade voor de inzittende van de Tesla uit een schadeverzekering voor inzittenden. Dat geld wilde AMS terugkrijgen van de Volvo-bestuurder en van One Underwriting, de Nederlandse vertegenwoordiger van zijn Belgische aansprakelijkheidsverzekeraar Ethias.
Het Waarborgfonds Motorverkeer, dat schade door onbekend gebleven bestuurders vergoedt, had de eigen schade van de Volvo-bestuurder en zijn verzekeraar al betaald. Volgens hen had AMS daarom ook bij het Waarborgfonds moeten aankloppen. Ze betrokken het fonds in een aparte vrijwaringszaak: zij vroegen de rechtbank het fonds te veroordelen om alles te betalen waartoe zij jegens AMS zouden worden veroordeeld.
De rechtbank Den Haag komt aan die vragen niet toe, omdat de vorderingen van AMS volgens haar zijn verjaard. Voor een vordering op de verzekeraar op grond van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen geldt een verjaringstermijn van drie jaar, voor een vordering tegen de bestuurder wegens onrechtmatige daad vijf jaar. Beide termijnen liepen vanaf de dag van het ongeval en eindigden op 14 januari 2022 en 15 januari 2024. De advocaat van AMS stelde de bestuurder pas op 10 juni 2024 aansprakelijk.
AMS voerde aan dat zij de verjaring op 1 februari 2021 had gestuit. Op die dag mailde zij One Underwriting en verwees zij naar een eerdere aansprakelijkstelling, die ze oorspronkelijk naar een andere verzekeraar had gestuurd. Die aansprakelijkstelling zat volgens AMS als bijlage in een lange keten van doorgestuurde e-mails. De rechtbank vindt dat niet bewezen. Schaderegelaar Dekra schreef op 26 februari 2021 juist dat de aansprakelijkstelling ontbrak. Ook als de bijlage wel was meegestuurd, was AMS volgens de rechtbank niet duidelijk genoeg over haar vordering. Een verwijzing naar een bijlage met een serie berichten, waarvan het relevante bericht onderaan staat, volstaat niet als aansprakelijkstelling. Wie wordt aangesproken hoeft daar niet naar te zoeken. AMS mocht er na het bericht van Dekra ook niet op vertrouwen dat het bericht was ontvangen en begrepen.
Omdat niet is gebleken dat de bestuurder of One Underwriting binnen vijf jaar andere berichten kregen waaruit een schadeclaim bleek, zijn de vorderingen tegen beiden verjaard. Daarmee vervalt ook de grond onder de vrijwaringszaak, want de bestuurder en One Underwriting hoeven aan AMS niets te betalen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van AMS af en veroordeelt AMS in de proceskosten van de Volvo-bestuurder en One Underwriting van € 14.496. De vorderingen in de vrijwaringszaak wijst zij ook af, en de Volvo-bestuurder en One Underwriting moeten het Waarborgfonds € 14.697 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank oordeelt dat WorkFriends en Compaxo aansprakelijk zijn voor voetletsel De kantonrechter in Arnhem heeft geoordeeld dat uitzendbureau WorkFriends en vleesverwerker Compaxo Vlees Zevenaar allebei aansprakelijk zijn voor een ernstig arbeidsongeval waarbij een uitzendkracht een deel van zijn voet kwijtraakte. Beide bedrijven moeten de schade vergoeden en alvast een voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld betalen.
De man werkte sinds oktober 2024 via WorkFriends als inpakker bij Compaxo, een vleesverwerkend bedrijf in Zevenaar. In juni 2025 reed een collega met een elektrische stapelaar achteruit een hoek om, op het moment dat de man daar net lopend vandaan kwam. De bestuurder toeterde en een andere collega riep waarschuwend naar hem, maar de man droeg oordopjes tegen het lawaai op de werkvloer en hoorde niets, of te laat. De stapelaar reed over zijn rechtervoet. Het voorste deel van zijn voet moest daarna worden geamputeerd.
De man stelde zowel WorkFriends, als zijn formele werkgever, als Compaxo, als de materiële werkgever bij wie hij feitelijk werkte, aansprakelijk. Hij deed dat via een zogeheten deelgeschilprocedure: een snelle route naar de rechter, bedoeld om een specifiek geschilpunt op te lossen zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen, zonder dat eerst een volledige rechtszaak nodig is. Beide bedrijven verschenen niet op de zitting en voerden ook geen inhoudelijk verweer. Wel bleek er buiten de procedure om al contact te zijn geweest tussen de advocaten, en de advocaat van de man verwachtte dat een uitspraak over de aansprakelijkheid de vastgelopen onderhandelingen weer op gang zou kunnen brengen. Om die reden behandelde de kantonrechter de zaak toch inhoudelijk.
De kern van het geschil was of Compaxo en WorkFriends hun wettelijke zorgplicht als werkgever hadden geschonden. Die zorgplicht houdt in dat een werkgever de werkplek en het gereedschap zo veilig mogelijk moet inrichten en de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat een werknemer tijdens zijn werk schade oploopt. Uit het eigen ongevalsonderzoek van Compaxo bleek dat de stapelaar die het ongeval veroorzaakte, eigenlijk niet het gebruikelijke type voertuig was binnen het bedrijf. Compaxo koos normaal gesproken bewust niet voor dit soort elektrische stapelaars met een opklapbaar platform, maar had deze machine met spoed aangeschaft nadat een andere stapelaar was uitgevallen en de vaste leverancier op dat moment geen alternatief kon leveren.
Volgens de kantonrechter maakt het enkele feit dat een afwijkend arbeidsmiddel werd ingezet, dat gebruik nog niet automatisch onrechtmatig. Maar juist omdat het om een uitzondering ging, had Compaxo moeten nagaan of dit type stapelaar wel veilig binnen de bestaande werkomgeving kon worden gebruikt, en zo nodig de werkplek of de werkwijze daarop moeten aanpassen. Dat is niet gebeurd. Er stonden op het moment van het ongeval geen spiegels op de plek waar het zicht beperkt was, terwijl die maatregel er na het ongeval wel snel kwam, samen met extra afscherming en het anders neerzetten van kratten die het zicht belemmerden. Omdat WorkFriends en Compaxo de gestelde schending van de zorgplicht op geen enkel moment hadden weersproken, ging de kantonrechter daar sowieso al van uit, en oordeelde bovendien zelfstandig dat Compaxo tekort was geschoten in haar veiligheidsmaatregelen.
De kantonrechter verklaarde daarom voor recht dat WorkFriends en Compaxo hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en de daaruit voortvloeiende schade, wat betekent dat de man zijn volledige vordering op elk van beide bedrijven kan verhalen. Gelet op de ernst van het letsel, dat volgens de geldende schaal voor letselschade als zeer ernstig voetletsel wordt aangemerkt, wees de kantonrechter ook het gevraagde voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld toe. Daarnaast moeten WorkFriends en Compaxo samen de kosten van de procedure van € 3.180,00 exclusief btw en het griffierecht van € 93,00 aan de man vergoeden.
Rechtbank Gelderland · 24 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechter: Radboudumc voldeed aan zorgplicht bij schouderletsel laborante Een radiotherapeutisch laborante die na twee ongevallen op haar werk blijvend schouderletsel opliep, heeft bij de kantonrechter in Nijmegen geen schadevergoeding gekregen van haar werkgever Radboudumc en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Liberty. Volgens de rechter had de vrouw weliswaar schade geleden door haar werk, maar had Radboudumc voldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen.
De vrouw werkte sinds 1993 als radiotherapeutisch laborante en bereidde bestralingsbehandelingen voor en voerde die uit bij patiënten. Op 7 juli 2014 wilde zij een patiënt van de bestralingstafel afhelpen, waarbij deze onverwacht met zijn volle gewicht aan haar rechterarm ging hangen. Op 20 juli 2017 probeerde zij tijdens haar werk een zware patiënt te draaien, waarbij haar rechterschouder opnieuw geblesseerd raakte. Beide keren ging het om dezelfde schouder waaraan zij later een gedeeltelijke en vervolgens een volledige scheur in de supraspinatuspees opliep. In 2018 meldde zij zich volledig ziek en werd zij na een operatie herplaatst als researchmedewerker; in 2023 meldde zij zich opnieuw ziek en kwam het dienstverband uiteindelijk ten einde.
De vrouw stelde Radboudumc aansprakelijk op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, dat een werkgever verplicht om zodanige maatregelen te nemen dat een werknemer bij zijn werk geen schade lijdt. Zij vorderde een verklaring voor recht dat Radboudumc aansprakelijk is, vergoeding van haar schade en van buitengerechtelijke kosten, hoofdelijk van Radboudumc en Liberty als verzekeraar. Radboudumc en Liberty betwistten dat er een verband bestond tussen de incidenten en haar klachten en wezen op al langer bestaande, mogelijk in de privésfeer gelegen schouderproblemen, waaronder mantelzorg en werk op een agrarisch bedrijf.
De kantonrechter moest eerst beoordelen of de vrouw daadwerkelijk schade had geleden door haar werk. Uit medische stukken bleek dat zij ook al voor 2014 schouderklachten had gehad, inclusief een eerdere operatie in 2012. Toch achtte de rechter voldoende aangetoond dat de incidenten van 2014 en 2017 die eerdere klachten hadden verergerd of opnieuw hadden doen opspelen: na beide incidenten meldde de vrouw zich kort daarop met pijn bij de huisarts, terwijl zij in de periodes daarvoor en daartussen juist klachtenvrij en volledig inzetbaar was geweest. Dat gaf voor de rechter voldoende steun voor een causaal verband tussen het werk en de verergering van haar klachten, ook al waren die klachten niet volledig nieuw.
Daarmee kwam de rechter toe aan de kernvraag: had Radboudumc haar zorgplicht geschonden? Dat was naar het oordeel van de rechter niet het geval. Radboudumc voerde een structureel arbobeleid met periodieke risico-inventarisaties en verbeterplannen. Tilhulpmiddelen zoals een papegaai boven de bestralingstafel, verstelbare lasers en lamellen waren al voor de incidenten aanwezig, net als een in hoogte verstelbare tafel, een opstapje, een tillift en hulpmiddelen om onderdelen van het bestralingsapparaat te plaatsen. Ook was het al voor 2018 vaste instructie dat bij het behandelen van patiënten twee medewerkers in de bestralingsruimte aanwezig zijn en een derde in de bedieningsruimte, met als enige uitzondering de ochtendpauze, waarbij de medewerker uit de bedieningsruimte alsnog kon worden opgeroepen om te helpen. Uit de onderzoeken die na de incidenten door de eigen bedrijfsarts en veiligheidskundige waren gedaan, kwam volgens de rechter ook geen advies naar voren om tijdens pauzes een extra medewerker beschikbaar te houden. Bovendien achtte de rechter niet aannemelijk dat een extra medewerker het incident van 2014, waarbij de patiënt onverwacht met zijn volle gewicht aan de arm van de vrouw ging hangen, had kunnen voorkomen.
Omdat Radboudumc naar het oordeel van de kantonrechter alle maatregelen had genomen die redelijkerwijs van haar mochten worden verwacht, kon van een schending van de zorgplicht niet worden gesproken. De kantonrechter wees de vorderingen van de vrouw tegen Radboudumc en Liberty daarom volledig af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 720, te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Gelderland · 31 juli 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht