Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor slaan buurvrouw in scootmobiel Een langslepend burenconflict in Breda liep op 11 mei 2026 uit op geweld, toen een man zijn 54-jarige onderbuurvrouw tweemaal tegen het hoofd sloeg terwijl zij in haar scootmobiel zat. Zij viel daardoor uit het voertuig en liep ernstig letsel op. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt de man voor mishandeling, maar spreekt hem vrij van de zwaardere beschuldiging dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had willen toebrengen.
De man en de vrouw waren elkaar in de hal van het woongebouw waar zij beiden wonen tegengekomen, waarna hij haar naar buiten volgde en tegen het hoofd sloeg. De vrouw viel uit haar scootmobiel en hield daaraan onder meer een wondje op het achterhoofd, een blauwe plek en zwelling boven haar oog, een beschadiging van het netvlies en een hersenschudding over. Op een CT-scan van haar hersenen was bovendien een dun laagje bloed tussen hersenvlies en hersenen te zien.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde de man primair van een poging tot zware mishandeling: hij zou de vrouw niet alleen hebben geslagen, maar haar ook hebben geduwd of getrokken, waardoor zij viel. De rechtbank vindt dat laatste niet wettig en overtuigend bewezen. De vrouw zelf verklaarde te zijn geduwd, maar wist niet precies waardoor zij uit haar scootmobiel viel, en geen van de getuigen heeft expliciet gezien dat de man haar duwde of aan haar trok. Een getuigenverklaring dat de twee 'aan het stoeien' of 'aan het vechten' waren, vond de rechtbank daarvoor onvoldoende, temeer omdat er ook andere verklaringen denkbaar zijn voor de val.
Ook voor de vraag of het slaan zelf als een poging tot zware mishandeling kan gelden, was er volgens de rechtbank onvoldoende bewijs. Daarvoor zou moeten vaststaan dat de man willens en wetens een aanmerkelijke kans had aanvaard dat de vrouw zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Uit het dossier bleek echter niet met welke kracht is geslagen, hoe de man ten opzichte van de vrouw stond of welk letsel precies door de klappen zelf is ontstaan. Bij gebrek aan die informatie kon de rechtbank niet vaststellen dat er een reële kans op zwaar lichamelijk letsel bestond, en sprak zij de man vrij van de primaire beschuldiging.
Voor het subsidiair ten laste gelegde feit, mishandeling, was er wel voldoende bewijs: de man had het slaan tegen het hoofd zelf bekend, en dit werd bevestigd door de aangifte van de vrouw en een getuigenverklaring. De rechtbank verklaart daarom bewezen dat hij haar meermaals tegen het hoofd heeft geslagen.
Bij het bepalen van de straf wijkt de rechtbank af van het landelijke uitgangspunt van een geldboete van € 1.000 voor mishandeling met lichamelijk letsel, vanwege de kwetsbaarheid van het slachtoffer die in haar scootmobiel zat. Volgens het reclasseringsrapport heeft de man moeite om zijn emoties te reguleren bij oplopende spanningen, en is bij hem eerder autisme en ADHD vastgesteld; nader onderzoek naar zijn psychosociaal functioneren wordt aanbevolen. De rechtbank ziet echter geen aanleiding voor het lichtere adolescentenstrafrecht. Omdat de man al 66 dagen in voorlopige hechtenis heeft gezeten, vindt de rechtbank een aanvullend voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden niet meer passend, en wijst zij ook het door het Openbaar Ministerie gevorderde contactverbod af: de man en de vrouw kunnen hun woningen alleen via dezelfde ingang en hal bereiken, waardoor een contactverbod in de praktijk niet uitvoerbaar zou zijn.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 60 uur, met aftrek van het voorarrest. Aan de vrouw kent de rechtbank een schadevergoeding toe van € 2.891,46, waarvan € 391,46 materiële schade en € 2.500 aan immateriële schade, plus wettelijke rente. Voor de gevorderde kosten van een beveiligingscamera en voor het resterende deel van de immateriële schade wordt de vrouw niet-ontvankelijk verklaard, omdat verdere behandeling daarvan te veel tijd zou kosten in deze strafzaak; dat deel kan zij nog aan de civiele rechter voorleggen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 september 2026
Strafrecht Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Procureur-generaal adviseert Hoge Raad immateriële schadevergoeding van € 500 te schrappen na bedreiging Een man werd in 2024 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf wegens bedreiging met zware mishandeling en verduistering. Hij had een auto meegenomen tijdens een proefrit bij een garagebedrijf en die nooit teruggebracht. Toen de eigenaar van het bedrijf via advertenties aandacht vroeg voor de verdwenen auto, stuurde de verdachte hem via sms en WhatsApp ernstige dreigberichten, waaronder berichten waarin hij dreigde met geweld tegen de kinderen van de eigenaar.
Het hof kende de eigenaar van het garagebedrijf € 500 toe als vergoeding voor immateriële schade, gebaseerd op de bedreigingen. Aan het garagebedrijf zelf werd een schadevergoeding van ruim € 9.258 toegewezen voor de materiële schade door de verduistering van de auto.
De verdachte ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het cassatieberoep richt zich niet op de materiële schadevergoeding aan het bedrijf, maar uitsluitend op de € 500 immateriële schadevergoeding aan de eigenaar persoonlijk. De vraag is of het hof voldoende heeft uitgelegd op welke juridische grond en op basis van welke vastgestelde feiten die vergoeding is toegekend.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad concludeert dat het middel terecht is voorgesteld. Het hof heeft in zijn arrest niet uitgelegd op welke grond uit het Burgerlijk Wetboek de immateriële schadevergoeding berust, en ook niet op welke concrete omstandigheden het die beslissing baseert. Voor immateriële schade is een specifieke wettelijke grond vereist. In dit geval zou dat alleen kunnen zijn dat sprake is van een 'aantasting in de persoon op andere wijze', maar de in het dossier genoemde klachten zoals angst, kortere nachten en een gespannen werksfeer zijn daarvoor naar het oordeel van de procureur-generaal onvoldoende onderbouwd.
Om praktische redenen adviseert de procureur-generaal de Hoge Raad de zaak niet terug te wijzen naar een ander hof voor een nieuwe behandeling. Een nieuwe procedure voor slechts € 500 zou een onevenredige belasting van het strafgeding zijn. De eigenaar kan zijn verzoek om immateriële schadevergoeding desgewenst nog bij de civiele rechter indienen.
De conclusie strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het hof: de immateriële schadevergoeding van € 500 aan de eigenaar en de bijbehorende schadevergoedingsmaatregel moeten komen te vervallen, terwijl het cassatieberoep voor het overige wordt verworpen. Dit is een conclusie van de procureur-generaal en nog geen beslissing van de Hoge Raad zelf.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechter wijst deelgeschil over arbeidsongeval af: advocaat verzweeg feiten Een postsorteerder viel in april 2025 op zijn werk en raakte gewond. Hij wilde dat de rechter vooraf vaststelt dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. Daarvoor startte hij een deelgeschil, een verkorte procedure waarin een rechter een deel van een schadegeschil beslist om de onderhandelingen tussen partijen vlot te trekken.
De kantonrechter in Utrecht vond het geschil in principe geschikt voor deze route. Partijen verschilden van mening over de vraag of sprake was van een arbeidsongeval waarvoor de werkgever aansprakelijk is, en een oordeel daarover kon de impasse doorbreken. De man moest daarvoor aannemelijk maken dat hij de schade had opgelopen tijdens zijn werkzaamheden. Lukt dat, dan is de werkgever aansprakelijk, tenzij die aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade vooral het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
Het ging mis bij de feiten. In het verzoekschrift stond niet hoe het ongeval precies was gebeurd. Pas tijdens de mondelinge behandeling gaf de man een concrete en gedetailleerde beschrijving. Op vragen van de rechter verklaarde zijn advocaat dat hij die toedracht kende en haar bewust niet in het verzoekschrift had opgenomen, om de wederpartij niet wijzer te maken dan nodig.
Volgens de kantonrechter is dat in strijd met de waarheidsplicht. Partijen moeten de hen bekende feiten volledig en naar waarheid aanvoeren, en in een deelgeschil zo vroeg mogelijk. Door de toedracht te verzwijgen kon de werkgever in zijn verweerschrift alleen in algemene bewoordingen op zijn zorgplicht ingaan. Ook kon hij zich niet goed verweren tegen een mogelijk verwijt van opzet of bewuste roekeloosheid. Omdat in een deelgeschil elke partij maar één keer schriftelijk aan het woord komt, was dit niet te herstellen door de feiten alsnog op de zitting te noemen. Daarvoor was een extra schriftelijke ronde nodig geweest, en die past niet in deze procedure.
De rechter woog mee dat de beslissing in een deelgeschil bindend is en hier ging over de vraag of de werkgever aansprakelijk kan worden gehouden. Dat rechtvaardigt volgens hem dat het verzoek wordt afgewezen.
Ook de kosten van het deelgeschil worden niet begroot, wat normaal wel gebeurt. De procedure is volgens de kantonrechter onnodig of onterecht ingesteld. Van een advocaat mag worden verwacht dat hij weet dat het opzettelijk weglaten van relevante feiten in het verzoekschrift in strijd is met een goede procesorde.
De kantonrechter wees het verzoek af. De man krijgt dus geen oordeel dat zijn werkgever aansprakelijk is, en de kosten van zijn deelgeschil worden niet vergoed.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht